ქართული ინჟინერიის მწვერვალები

არა, რაც სხვისი შექმნილი აგვითვისებია მასზე არ ვილაპარაკებ

ავტომობილის მართვაც ვისწავლეთ, ლოფტისაც,  მაცივარისაც,  მობილურისაც, მთლათ მწვერვალის - კომპიუტერისაც. 

  ჩვენ თვითონ რა მიგვიცია მსოფლიოსთვის მასზე მაქვს ლაპარაკი. 
მეძმარიაშვილის ქოლგა, 
სახლი კროსვორდი
ზემსუბუქი ჯავშანჟილეტი
ბაქტერიოფაგი
კატრექსი


მაგრამ ამ წერილის დაწერა ამ სიამ არ შთამაგონა, 
გუშინ ელიავაზე ქართული ინჟინერული აზროვნების ჩანასახები დავინახე,
მართალია ეს ინჟინერია ხელოსნობაზე მაღლა სულ რაღაც მისხალით მაღლა დგას, მაგრამ ეს მისხალი აშკარად ახალია ჩვენს ყოველდღიურობაში:

ჟესტის ნარდი
ბორბლებიანი დახლი
ჭადრაკი მერხზე



და ჩვენ გვინდა რომ რუსებს ომი მოუგოთ, უფრო სწორედ გვინდა რომ ომით მოვუგოთ ომი? 
მსოფლიოში იარაღის მწარმოებელი 2 მოთამაშე არსებობს: მთელი მსოფლიო რუსეთის გარდა და რუსეთი. 
მთელი მსოფლიოს სამხედრო მრეწველობა გამწარებული ლამობს შექმნას მსოფლიო ბაზრის დამპყრობი იარაღი, მაგრამ ეს ყველაზე კარგად მაინც რუსეთს გამოსდის.
მათი იარაღი ისევ საიმედო, გამძლე და გაცილებით იაფია. რის ხარჯზე არ იკითხავთ? 
რაც არ უნდა იაფი იყოს რუსეთის ტექნიკური პერსონალი და ნედლეული, მთავარ უპირატესობას რუსულ იარაღს რუსული ინჟინერული ნიჭი აძლევს. 
რუსი ოქრომჭედლების შეჯიბრის საფეხურები თუ გახსოვთ, ერთმა რწყილი რომ გააკეთა, მეორემ არ რწყილს ნალები რომ გაუკეთა ხოლო მესამემ ნალებზე სახელი დააწერა,
იცით თუ არა, რომ რუსების მიერ გამოშვებული 20 მდე ყველაზე ეფექტური სარაკეტო ძრავი ერთერთ რუსულ საწყობშია მიყრილი, ამერიკელები კი მათგან ერთერთის ხელში ჩასაგდებად რუსულ- ამერიკულ ერთობლივ კოსმპსურ  პროექტს ახორციელებენ? ეს ახლა, წარსულში კი...
ფაუ-2 ეს მსოფლიოში პირველი რაკეტა ბომბაა, ანუ ბომბი, რომელიც ვერტიკალურად ფრინდება და ზუსტად ვარდება 500 კმ-ის იქით. სულ 2 ბომბის სროლა მოასწრეს გერმანელებმა, ერთი ლონდონს დაეცა და 5 ათასი ლონდონელი მოკლა, მეორე კი ანტვერპანს და 2 ათასი მოქალაქე შეიწირა. საბედნიეროდ გერმანიამ ამ იარაღის შექმნა მხოლოდ 1945 წლის დასაწყისში შეძლო. მოკავშირეებმა ფაუ-2ის ქარხანაში რომ შეაღწიეს, ის ასამდე ამ რაკეტის უკვე გამზადებული მოტორი დახვდათ, რომლის რაკეტად აწყობაც გერმანელებს ჯერ ვერ მოესწროთ. ის ქარხანა ებრაელი მონების შრომას იყენებდა და მის კედლებში 2000-მდე ებრაელი მუშა წამებით და შიმშილით იყო მოკლული. ეს ქარხანა გერმანელ ინჟინერ კონსტრუქტორს , ფონ ბრაუნს ექვემდებარებოდა.
როგორ გგონიათ, რა ქნეს ამერიკელებმა, ნიურბერგში გაამწესეს ფონ ბრაუნი?
არა.
ეშმაკს შეეკვრნენ და ფონ ბრაუნი თავისი 400 ინჟინრითურთ ამერიკაში წაასხეს, იქ ოფიციალურად პატიმრები დაარქვეს ცოტა ხნით, და შემდეგ პატივცემულ ამერიკელებად აცხოვრეს. რა დამსახურებისთვის?
იმ დამსახურებისთვის, რომ მთვარის დამლაშქრავი რაკეტა სწორედ ფონ ბრაუნსა და მის ჯგუფს გააკეთებინეს.
ამით იმის თქმა მინდა, რომ ამერიკისთვის რუსეთის მოგება იმდენად პრინციპული იყო, რომ მორალურ კომპრეომისზე წავიდნენ.
რუსებმა კი რაკეტა მაინც მათზე ადრე შექმნეს და კაცი პირველებმა მათ გააფრინეს კოსმოსში.



ჩვენ გვინდა რომ რუსებს (ომი მოუგოთ, უფრო სწორედ გვინდა რომ) ომით მოვუგოთ ომი? 


დავუბრუნდეთ საქართველოს. 
ჩოჩიალა ურემი, 
ხრიკა, ორშიმო, ნალია და წისქვილი ეთნოგრაფებს დავუთმოთ, დროა შევქმნათ რამე სასარგებლო, კაცობრიობისათვის სასარგებლო. 

იქნებ ამით დავიწყოთ, მონდომებით და რუდუნებით, ცდისა და შეცდომის მეთოდით. 
იდეები მერე დაიბადება.


ამასობაში იმაზეც ვიფიქროთ, როგორ მოვუგოთ ომი რუსებს უომრად.     






P.S. ჩოჩიალა ურემი კი ირონიით არ მიხსენებია, ნახეთ, გენიალურია, აღმართში ტვირთის ატანისას უკან (ქვემოთ) არ გორავს, მუხრუჭდება. 

მარგებელი ჭირი

ანუ რატომ გამიხარდა რუსების მიერ აფხაზეთში S-300ის განთავსება
 



დეილ კარნეგის ერთერთი წესია "უნდა ისწავლო საკუთარი მინუსების პლიუსად გადაქცევა" 
ჩვენ ომი კიდევ ერთხელ ზედიზედ მეექვსედ წავაგეთ, წაგებულები ვართ, ჩვენს მიწას და ეროვნულ უმცირესობებს თათი ამჯერად არა სეპარატისტულმა მთავრობებმა, არამედ აღიარებულმა ზესახელმწიფო რუსეთმა დაადო. 
შეუძლებელია მას მიწა ომით მოუგო. 
1990-სი თავისით წავიდა, უფრო სწორედ განაცხადა წავედიო, თორემ სინამდვილეში 2007 წლამდე იყო ცალკეული სამხედრო ბაზების 2008 მდე კი მშვიდობისმყოფელთა სახით. დღეს ის აღიარებული ოკუპანტია. ნაწილობრივად მაინც აღიარებული. თუმცა თავისივე ლეგენდით , თითქოს მას მიზნად სააკაშვილის კლანჭებისგან თავისი მეგობრების , აფხაზებისა და ოსების დახსნა ჰქონოდეს მიზნად, შეზღუდულია. 
მას შემდეგ რაც საქართველომ ომის დროს თავისი ჯარი გადამალა, სამხედროები სპორტული ფორმებით სახლში გაუშვა და განაცხადა რომ შეიარაღებულ წინააღმდეგობაზე უარს ამბობს, რუსეთს აღარ დარჩა საშუალება თბილისის მთავრობა   თბილისში რუსული  კომენდანტის საათის პირობებში დაესვა.
ის უფრთხილდება თავის სტატუსს, გაეროს საბჭოს მუდმივი წევრია, მეორე მსკფლიო ომის მომგები და ფაშიზმის მძლეველია, ევროპისა და შემდეგ სსრკს დემოკრატიული ღირებულებების აღიარებით გამშვები, გამათავისუფლებელი. 

მისი მიზანია მსოფლიოს თვალში მეგობრები ( აფხაზები და ოსები) დაიცვას, ხოლო სტრატეგიულად მნიშვნელოვან საქართველოში საკუთარი მთავრობა პოლიტიკური ილეთებით დასვას. 
ომის შემდეგ მის  გეგმას წარმატებამდე ბევრი არ უკლდა 2009 წლის საპროტესტო აქციებმა საქართველოს ხელისჯფლების 3 თვიანი ბლოკადა გამოიწვია, თუმცა ამჯერად რუსეთისა და ოპოზიციისათვის უშედეგოდ დასრულდა. 
რუსეთის ყულაბაშია ასევე ქართული პოლიტიკის ორი ყველაზე წონიანი სივი ბიოგრაფიის მქონე ფიგურის ბურჯანაძისა და ნოღაიდელის უპირობო თანხმობა დაიკავოს საქართველოს პრეზიდენტის სავარძელი და იმეგობროს რუსეთთან (ტუნდაც შუალედში პატარა სისხლიანი ომის შემდეგ, ყველაფერი მაინც მანიაკ სააკაშვილს დაბრალდება). 
თუმცა მერის არჩევნების შემდეგ ეგ სცენარიც აღარ გაამართლებს. რუსული თეზა " სააკაშვილი ვეძ ნიკტო ნი ლუბით" ძალას და არგუმენტებს კარგავს. 

მაშ ასე, 
ომის შემდეგ ორივე მხარე შებოჭილები ვართ: 
საქართველო ვერ მოიპოვებს გამარჯვებას ომით
რუსეთი ვერ შემოვა თბილისში ომით. 

საქართველო ომში დამარცხებული და შერცხვენილია. 

რუსეთი გამარჯვებულია ის ახალ მიწებს ფლობს და მასზე რამდენსაც მოისურვებს იმდენ რაკეტას განათავსებს და ბაზას ააშენებს, ამას სიამოვნებით, ნება ნება ეტაპობრივად აკეთებს კიდევაც.  ერთ მხრივ სიამოვნებს ქართულ ჭრილობაზე მარისის ახალ ახალი პორციების მოყრა, მეორე მხრივ ქართულ  შესაძლო სამხედრო რევანშს სულ უფრო სასაცილო ფინალს უმზადებს, ოცნებობს მოვლენათა სამხედრო გაგრძელებაზე. 

მაგრამ რისეთი ტლანქია. მას ავიწყდება რომ ზოგჯერ რაოდენობახადისხში გადადის. კერძოდ ესეს300 შეიარაღებისის დაოდენობაა, რომელიც საქართველოს საკუთარი მიწის შეიარაღებული დაცვის პასუხისმგებლობისგან ათავისუფლებს. 

ბოლო ომი წაგებულია და სამომავლო ომი გადაფიქრებულია. 




ამ ბოლო ფრაზაში მხოლოდ ბოლო სამი სიტყვაა ახალი - სამომავლო ომი გადაფიქრებულია. 

თითქმის 17 წელია სხვა ფრაზა ეკიდა ჰაერში - ბოლო ომი წაგებულია შემდეგი ომი მოსაგებია. 
   ჩვენ ძალიან დიდი ხანი ვიცხოვრეთ ამ ფრაზით. შემდეგი ომი მოსაგებია ჩვენს ქცევას დაღს ასვამდა. ჩვენი გენეტიკურად დეტერმინირებული აფექტურობა, ემოციურობა, შემდეგი ომი მოსაგებია და ამ სტატუსის წლების განმავლობაში პერსისტირება საშინელ მგრგვინავ ნარევს, დესტრუქციულ ასოციალურ კომპოტს ქმნიდა. 
სწორედ ეს შეუსრულებელი პასუხისმგებლობა გვიბიძგებდა დაგვერღვია ქუჩაში მოძრაობის წესები, რათა საკუთარი თავისა და სხვისთვის დაგემტკიცებინა, რომ ომისთვის მზად ხარ, რომ შეგწევს ძალა მოუგო ტერიტორია სხვა მანქანას, ქვეითს, შეგიძლია გარისკო შენი და სხვისი სიცოცხლე და "გაიმარჯვო". 

ბიჭებო, ძმებო, მამებო და ბაბუებო, S-300 გათავისუფლებთ ამ ქუჩური საომრად მზადყოფნის დემონსტრირებისაგან. 
პიანო, პიანო. 
თქვენი ფრონტი, ჩვენი ფრონტი არსად გამქრალა, ოღონდ გადაიტანეს, ის სხვაგანაა. არც ქუჩაშია, არც რიგშია (სადაც 3 კაციან რიგშიც შეგეძლოთ წინ გაძვრომა), არც თქვენ წარმოიდგინეთ და   წვერიახოსა და ოჩამჩირეშია. ის სხვაგანაა. 


და ასე იქნება შემდეგი 10 წლეული. 
იმედია ერთ-ორ წელში ვიპოვით მას, ფრონტს, რომელზეც ომის გარეშე უნდა მოვიგოთ. ოღონდ ომისაგან განსხვავებით იმ ფრონტზე ერთი კანონი უნდა დავიცვათ - ამჯერად მერფის კანონი - თუ ყველა არ მოინდომებს ვერავინ მიიღებს.   






 

ჩვენ პირველები არ ვართ ვინც ეს უნდა გააკეთოს.  დამარცხებული გერმანია და დამარცხებული იაპონია ჩვენი მეგაორიენტირი უნდა იყოს.  ეს ქვეყნებიც ხომ მხოლოდ მას შემდეგ გახდნენ ზესახელმწიფოები, რაც მილიტარისტული აქტივობები აეკრძალათ. 
ისევე როგორც პატრიოტი გერმანელები და იაპონელები დაფიქრდნენ თუ როგორ უნდა ამოეთრიათ ქვეყანა წაგებულობის სამარცხვინო ორმოდან, თანაც ომისა და სამხედრო რევანშის თეორიული შანსის გარეშე, იფიქრეს და თავისი ინტელექტუალური წარმოება გახადეს ფრონტის ხაზად.  ჩვენც, მას შემდეგ რაც გავისიგრძეგანებთ რომ რუსეთს ომით ვერ გამოვგლიჯავთ წართმეულ საქართველოს, ფრონტის ხაზი ინტელექტუალურ წარმოებაზე, ახალი, წესიერი, განვითარებული საზოგადოების შექმნაზე და ჩვენს მფლობელობაში არსებული საქართველოს ყოველი  გოჯის მოვლაზე და ათვისებაზე უნდა გადავიტანოთ.
ჩემი ფრონტი დღეს უწესობა, უცოდინრობა, კონსერვატიზმი, სიზარმაცე, თვითკმაყოფილება, ზოოლოგიური ოპტიმიზმი, ქსენო ნოვო ფობია და კატეგორიულობაა. 
დღეს ასეა და ვინც ამ ფრონტზე ჩემი მოწინააღმდეგეა, ჩდმთვის ისეთივე მტერია, როგორც სეპარატისტი. 

ხოლო აფხაზი და ოსი სეპარატისტი (და არა ოკუპანტი თუნდაც აფხაზი და ოსი სინამდვილეში რუსი ოკუპანტი) ჩემი აუდიტორიაა, რომლის კეთილგანწყობა ჩემთვის 10 ჯერ უფრო ღირებულია ვიდრე ქართველის კეთილგანწყობა ჩემდამი.

ამიტომ მთელი ეს მსჯელობა და ემოცია ამიეროდან პრაქტიკაში, ცხოვრებაში გადამაქვს. 
როგორ? 
გინებით. დიახ, ვაგინებ და მზად ვარ ვიჩხუბო მტერთან. რათა ჩხუბით გადმოვიბირო. 
დღეიდან გინებას ვაყენებ წესიერების სამსახურში. 
ყველა უწესოს ვაგინებ. 
გადაეცით უწესოს თქვენს გარშემო, რომ შეგინებული მყავს.            

კიდევ ერთი ვიკენდი წილკანი -ძალისა.

ამ აბანოში ძალისელები მეორე საუკუნეში ბანაობდნენ.




ძალისა თბილისიდან დაახლოებით 20 კმ-შია, გასრიალებული გზა მიდის.
თბილისი - ნატახტარი- ნატახტარში აეროპორტის გადასახვევი მარცხნივ და სულ წინ (ჩაუვლი ლტოლვილთა ახალ დასახლებას, გაივლი წილკანს და მიადგები ძალისას).
ტრაფარეტ ძალისასთან გადახვალ ხიდს, შეაჩერებ მანქანას, სახლში, რომელსაც აწერია ზაზა და რომლის წინაც დგას ჯართის შემკრაბი ვაგონეტი, იკითხავ გოჩას.

გოჩა არ დაგზარდებათ და განახებთ...

ფუფუნების მოყვარული ანტიკურური ქალაქ ძალიასას ნაშთებს.
წარმოიდგენდი, რომ თბილისიდან 20 წთ-ის სავალზე ასეთი მნიშვნელობის და მასშტაბების არქეოლოგიური კომპლექსია და შენ არაფერი გსმენოდეს?

არადა ასე აღმოჩნდა.


უკანა გზაზე შეჩერდებით წილკნის ეკლესიაში, რომელიც ერთერთი ასურელი მამის -ისეს დაარსებულია, გამოყვებით თბილისისკენ, "ნატახტრის ველზე" ისადილებთ, ფხიზელი მძღოლი დაგაბრუნებთ თბილისში და ერთ ბედნიერ ვიკენდს ჩაიწერთ მახსოვრობაში. ღირს.


P.S. გოჩას სამსახურს ნიხრი არ აქვს, თქვენი სურვილით გადაუხდით. ჩვენ 6-მა 10ლარი ჩავუჭუჭკნეთ და მადლობები გვითხრა.


Dzalisi (Georgian: ძალისი) is a historic village in Georgia, located in the Mukhrani valley, 50 km northwest of Tbilisi, and 20 km northwest of Mtskheta.

It is the Zalissa (Greek: Ζάλισσα) of Ptolemy (AD 90-168) who mentions it as one of principal towns of Iberia, an ancient Georgian kingdom (Geographia; § 10, 3). Archaeological digs have revealed the remains of four palaces and hypocaustic baths, acropolis, swimming pool, administrative part, barracks for soldiers, water supply system and burial grounds. One of the villas is notable for its floor mosaics, which, together with the mosaics of Pityus, are, by far, the oldest ones found in the Caucasus. The style of the mosaic dates to around AD 300. Its central part depicts Ariadne and Dionysus in a banquet scene.
ამ 30 მ სიგრძის აუზში ძალისელები 18 საუკუნის წინ ნებივრობდნენ

დამატებითი ბორდიურები

თამარ მეფისა და აღმაშენებლის ქუჩების გადაკვეთაზე ავტომობილებით მუდმივად გადაჭედილი მოედანია.

წინასწარ იცი, მიახლოვებამდე იცი რომ საცობში უნდა შეერჭო და გზა იკვლიო სიგნალებისა და მანევრების მეშვეობით.
ვიწროა ეს მოედანი, არაა საკმარისი ამდენი მსუბუქი, სამარშრუტო და ახალი ყვითელი ავტობუსისათვისათვის.

აქ მანქანები 7 თუ 8 სხვადასხვა მიმართულებით მოძრაობენ, ეს მიმართულებები ერთმანეთს კვეთს. ხშირად, აქ დაწყებული საცობები ხიდს გადაივლის და ცირკის მთასაც აღწევს.
აი, მოედანი უფრო ფართო რომ ყოფილიყო ხომ ავცდებოდით ამ დაუსრულებელ საცობებს, დროისა და ნერვების აუნაზღაურებელ კარგვას.
მაგრამ არ არის, ვიწროა. ეხ, რა იქნებოდა ამ მოედანს ერთი-ორი მეტრი სიგანე მოამატა, იქნებ გვშველოდა რამე.

...


ეშველა,
მართლა ეშველა.
აღარაა მუდმივი საცობები, მუდმივი ნერვიული სიგნალები.


მანამდე კი ვიღაც მტარვალმა მმართველმა, იმის მაგივრად რომ ტროტუარები დაევიწროებინა და საავტომობილო გზა გაეფართოვებინა, თავისუფალი მანევრის საშუალება მოემატებინა მძღოლებისათვის, ადგა და პირიქით, მთელი მოედანი დამატებითი ბორდიურებითა და ფეხით მოსიარულეთა შემაღლებული კუნძულებით მოფინა. ესღა აკლდა ისედაც მიჭუჭყნულ მოედანს.


არადა ეშველა.
ვერა გავიგე რა, ეს როგორ? თავისუფალი მანევრის შემცირებამ, დავიწროებამ, აღვირმა და ავშარამ როგორ უნდა მაჩუქოს მე ის დრო, ის თავისუფალი დრო, რომელსაც მე მეტი სივრცე, მეტი მანევრის უფლება მართმევდა.
ჰა?


გზაჯვარედინი
ავარია. ორივე დამნაშავეა.

გზაჯვარედინი ვიეტნამში

ქართული სენი-
დამნაშავე წინა მანქანაა

მარტივი მასტერკლასი

ბათუმი

ბათუმი ყოველ წელს უფრო ლამაზი მხვდება.

შარშან რომ მეგონა გადაძეძგეს ზიზილპიპილებით და მორჩნენ მეთქი, წელს უკეთესი დამხვდა.

როდოსის კოლოსი აშენებულია, რამდენიმე სუპერ შენობა ჰა და ჰაა დამთავრდება.
ქალაქის კანალიზაცია იცვლება და ერთ ადგილას 3 ექსკავატორი მუშაობს.
სახლები ხარაჩოებშია.

ეს სათბური ყველაზე დიდია მათ შორის რაც მინახავს, და თითო ძირზე 3 კილო პამიდორს მოიწევს.


ამის შემხედვარეს იმედი მაქვს
მედეა და ბათუმის ოპერის შენობაც ბულვარში აშენდება.

Dirty Jobs

ეს მაიკ როვია, დისქავერის ერთერთი პოპულარული სერიალის "Dirty Jobs"
-ის ავტორი და წამყვანი.



სად პოულობს ეს კაცი ასეთ გულისამრევ, მძიმე სამუშაოებს აყვავებული კაპიტალიზმის ეპიცენტრში.. მაგრამ თურმე პოულობს კი არა ასეთი საქმეები იმ სანატრელ ქვეყნებში ბევრი და და გულისყურით, თითქმის სიყვარულით კეთდება.

მომწონს "Dirty Jobs" ყოველთვის ვუყურებ თუ გადავაწყდი ტელევიზორის ფურცვლისას. და ვინაიდან "დისქავერი" მეორე ნომრად მყავს, ეს ხშირად ხდება.

და მაინც, ეს პოსტი მაიკ როვზე არ არის, ის იმ ადამიანებზეა ვინც იმ რთულ , ბინძურ საქმეებს აკეთებს.

ჩემი დაკვირვებით მათი აბსოლუტური უმრავლესობა თეთრკანიანია, განათლებულია, ჯანმრთელია და კარგად მეტყველებს და იუმორის დიდი გრძნობა აქვს.

ეს ჩემთვის მოულოდნელი იყო.

ვთვლიდი რომ ასეთი საქმე ამერიკაში დიდი ხანია საფუძვლიანად იქნებოდა გადაბარებული გაუნათლებელი არათეთრკანიანი ან თეთრკანიანი ახალი ემიგრანტებისათვის, მაგრამ შევცდი.





ეს ხალხი, ძირძველი ანგლოსაქსი (თუ როგორცაა) ამერიკელები მურში, ცემენტში, ტალახში, ნაკელში, სკლინტში და საღებავებში ჩაფლულები თავდაუზოგავად აკეთებენი იმ საქმეს, ქართველი რომ ხელს არ მოკიდებს.
ზუსტად იციან თავისი საქმის ეკონომიკური და ეკოლოგიური ბექგრაუნდი.
აქვთ თვითირონია და ..სიამაყე კარგად დასრულებული საქმის გამო (სულ ჩვენ არ გვგვანან?)

ამ პოსტის დაწერა საქართველოს დამსახურებულმა თუ დაუმსდახურებელმა მილიარდმა (თუ მილიარდებმა) მაფიქრებინა.

არ აქვთ იმ ხალხს ზედმეტი ფული.
იციან ფულის შოვნის სიძნელე.

და

ეს დახმარება მაქსიმალურად ეფექტურად თუ არ გამოვიყენეთ,
თუ

წაგებული საქართველო იმ წაგებულ გერმანიად არ ვაქციეთ, საქმით რომ დაამარცხა თავისი ომში დამმარცხებლები, არ ვვარგებულვართ.

ყველა დოლარი ამ ფულის ჩვენი ბიჭების სისხლით, ჩემი გელა ჭედიას სისხლით არის დამსახურებული და

და..

ვინც იმ ფულით იკრისებს, ჩემი მტერი იქნება.

ფრაზა-ორიენტირი

ეს ფრაზა ძალიან მოულოდნელი იყო ჩემთვის ორი მიზეზის გამო:

ჯერ ერთი - ის ჭია რაც მე მაწუხებს და რის სათქმელადაც მე ამ ბლოგს უკვე მეშვიდე თვეა ვუკირკიტებ, ამ ორ წინადადებაშია ნათქვამი.

ეს ფრაზა ფაქტიურად არის კანონი, დემოკრატიული საზოგადოების კანონი.

დღევანდელი, ათასი სასტიკი ისტორიული სოციალური ექსპერიმენტის შესახებ უამრავი ნიჭიერი ფილმისა და მსოფლიო მაშტაბების პოლიტიკური ნიუსების მნახველი, გლობალური ისტორიული განვითარების გამოცდილების მქონე ხალხი მხოლოდ იმ შემთხვევაში ქმნის საზოგადოებას თუ ეს საზოგადოება დემოკრატულია.

ანუ ეს ფრაზა დღევანდელი მსოფლიოში არის არა დემოკრატიული საზოგადოების, არამედ - საზოგადოების არსებობის კანონი.


მეორე- რაც ჩემთვის მართლაც გასაკვირი აღმოჩნდა, ეს არის ამ ფრაზის ავტორობა.

"ცხელ შოკოლადში" ლანა ღოღობერიძის "პარიზული დღიურების" განსხვავებული მიმართულების ჩანაწერების კითხვისას გადავაწყდი ამ ფრაზას. ფრაზას რომელიც ორჯერ წავიკითხე და.. გამეხარდა. ეს წინადადება სრულად ხსნის ჩემს სათქმელს, ის ჩემი საიტის სლოგანად გამოდგება.


და მთავარი! თვითონ ფრაზა.

“დემოკრატიის მანქანას სპეციფიკური საწვავი სჭირდება. ეს საწვავი სამოქალაქო ღირსების განცდაა.დემოკრატია, დემოკრატიული საზოგადოება აშენდება მაშინ, როცა მოინახებიან ადამიანები, რომლებიც მზად იქნებიან რაღაც გაღონ იმისათვის, რომ საზოგადოებამ მთლიანობაში გაიმარჯვოს.

დემოკრატია ვითარდება იქ სადაც არსებობს საზოგადოებრივი ზნეობა.”


ადრე ვწერდი სხვა ფრაზა-ორიენტირის შესახებ, რომლის ავტორი ნოდარ ნათაძეა.
ეს ფრაზაც ასევე ფრაზა-ორიენტირია. დიდი მადლობა ქალბატონ ლანას ერთერთი მკითხველისგან.

ბოლოსდაბოლოს მეც, სწორედ ასე არ ვფიქრობდი და ვფიქრობ, როცა უარი ვთქვი აფხაზეთში ნაბრძოლობის შეღავათების მიღებისათვის ვეტერანად დარეგისტრირებაზე?

მე ამ ჩემი ნაბიჯით ყოველწლიურად დაახლოებით 1000 ლარს ვკარგავ 2002 წლიდან (ანუ ჩემი ხელფასი ჩვეულებრივად იბეგრება და არა ვეტერანებისათვის მოგონილი შეღავათიანი სქემით).

მაგრამ დღეს კი არა, შევარდნაძისდროინდელი ექიმის 120 ლარიანი ხელფასიდან რომ ვუტოვებდი სახელმწიფოს 300 ლარს ყოველწლიურად, უფრო ამაყი ვიყავი, ვთვლიდი რომ ეს ფული 18 პენსიონერის ერთი თვის პენსია იმ ღატაკ სახელმწიფოს ჯობდა დარჩენოდა ჩემგან. იქნებ რამე საზოგადოდ სასარგებლო გაეკეთებინა ამ ფულით. კიდევ რა არის ჩემი პიროვნული გადაწყვეტილება დემოკრატიის სასარგებლოდ, ახლავე მოგიყვებით.

ღუდუშაურის ცენტრში ექიმები რთული გასაუბრებისა და საექიმო CV-ის გათვალისწინებით მიგვიღეს და 2002 წელს, იმ დროისათვის მეფური 1000 ლარიანი ხელფასები მოგვაკუთვნეს.

ღუდუშაურის კლინიკა მართლაც იყო ერთადერთი ასე ვთქვათ, ფანჯარა ევროპაში, ცივილიზაციაში. ყოველ შემთხვევაში ექიმებისა და საუკეთესო აპარატურის მეშვეობით გადარჩენილი ავადმყოფებისათვის. ხელფასის კუდი იმ დროს მომავალ ხელფასს წვდებოდა.

დღეს 2008 წელს ჩვენი ხელფასი უმნიშვნელოდ გაიზარდა და მსყიდველობითი უნარი კი მნიშვნელოვნად 2-3 ჯერ შემცირდა. ჩვენ სულ ალბათ 50-მდე კაცი ვიქნებით საქართველოში, რომელთაც ფაქტიურად იგივე ხელფასი გვაქვს, რაც შევარდნაძის დროს და თანაც მხოლოდ ხელფასზე ვცხოვრობთ.

და მიუხედავად ასეთი უსამართლობისა, მე ამ ხელისუფლების მომხრე ვარ.

ვაფასებ იმ შესრულებულ საქმეს რაც მათ საზოგადოებისათვის გასწიეს, საქართველოსათვის გასწიეს.
და არ ვაყენებ საკითხს ასე - "მერე მე აქედან რა? მე მომცენ ჩემი კუთვნილი და მერე დახარჯონ შადრევნებში"

ვიცი, ვიცი კი არა დარწმუნებული ვარ რომ საქართველოს უპირველესი ხარჯი უნდა იყოს ენერგეტიკა, საინვესტიციო გარემოს შექმნა და თავდაცვისუნარიანობის ამაღლება.

აქედან ყველა ის, მაცივრის გარეთა ხარჯი, რაც მოსახლეობას ზედმეტი გონია (გზები, ფასადები, ძეგლები, შადრევნები) აუცილებელია 1. ინვესტიციების მოსაზიდად 2. მოქალაქეთა თვითშეფასების, მოტივაციის ასამაღლებლად.

მე ჯერ არ მშია.

წელს რა ინვესტიციაც მიიღო საქართველომ, იგივე რომ მიიღოს შემდეგი ხუთი წლის განმავლობაში ჩემი, ექიმის ხელფასიც

გასამმაგდება

მოკლედ ჩემი წვლილი ამ საზოგადოებაში ის არის, რომ არ ვწუწუნებ და ხელისუფლების დამხობას არ ვცდილობ საერთო ქვაბიდან უფრო დიდი ლუკმის მოხელთების მიზნით.

გარემო - სანაგვე

განვითარებული ადამიანის მანქანის კარების უჯრაში (თუ ჯიბეში) ნაგავი დევს. განვითარებული ადამიანი ელოდება ნაგვის სანაგვეში გადაგდების შესაძლებლობას.

განუვითარებელი ადამიანის მანქანის კარის უჯრაში არასდროს არ მოხვედრილა ნაგავი.

მისთვის მთელი გარემო სანაგვე არაა?

ახალი ასფალტი

ლონდონში საბჭოთა რუსი ტურისტების შეკითხვაზე, თუ როგორ უნდა გაკრიჭო გაზონი ისე ლამაზად, როგორც ეს ბაკინჰემის სასახლის წინაა, ინგლისელებმა უპასუხეს - უნდა კრიჭო სისტემატიურად არანაკლებ ორასი წლის განმავლობაშიო.


ჩვენი ახალი ასფალტიც არ არის იდეალური, მაგრამ შემდგომი მოვლა-რემონტით, მიწისქვეშა კომუნიკაციების შეცვლით, ივარგებს იმისთვის რომ ახალი პირი ასფალტის საფარის დაგებისას მაინც მივიღოთ კარგი გზები.

EURONEWS

2008 წელი. კოპიტნარი- სტალინგრადი, როგორც მას ადგილობრივი დევნილები უწოდებენ.

"ევრონიუსში" ეს სცენარი ორჯერ თუ სამჯერ განმეორდა და ამიტომაც განზოგადებისკენ მიბიძგა. - საქართველოს შესახებ რეპორტაჟში დროის დიდ ნაწილს უთმობენ დანგრეული გზებისა და მიტოვებული, ჩამორეცხილი სახლების ჩვენებას და მხოლოდ ბოლოს 5-10 წამით აჩვენებენ გაბრდღვიალებულ ღამის რუსთაველს. რამდენიმე სიუჟეტში ეს თანაფარდობა რომ არ განმეორებულიყო ჟურნალისტის მიკერძოებულობას დავაბრალებდი. ახლა კი მგონია რომ ესეთი ჩვენება საქართველოს ობიექტური სახეა ევროპელთა თვალში. სიუჟეტები ძირითადად ეხებოდა საქართველოს ევროპულ ორიენტაციას და ევროპისკენ სწრაფვას. ჩვენი პოლიტიკოსები ინგლისურად დამაჯერებლად საუბრობდნენ საქართველოს ბუნებრივ ადგილზე ევროპულ ოჯახში. ჟურნალისტის ნელთბილი კომენტარები კი ამ ნანგრევების ფონზე მიდიოდა.
ამით ჟურნალისტი თავის ევროპელ მაყურებელს ეუბნება, კი ეს ხალხი გვპირდება მოწესრიგებულობას, ევროპელობას, ჩვენც გვჭირდება ისინი ნავთობპროდუქტების მისაღებად, მაგრამ ლამაზი განცხადებების მიუხედავად ისინი ევროპისაგან ჯერ შორს არიან, ჯერ კიდევ ითმენენ შეუღებავ სახლებს, მიტოვებულ შენობებს და დანგრეულ გზებსო. მე მგონი სანამ საქართველოში გაპარტახებული, მიტოვებული პეიზაჟი იქნება, მანამ ევროპა ჯერ მას დაინახავს და შემდეგ ახალ აეროპორტსა და რუსთაველს. ეს კაპრიზი არ არის. ეს ევროპის პოზიციაა. ქვეყანა ან ბინძურია ან სუფთაა, ან შენდება ან ინგრევა. არავინ არ ჩაგვთვლის ღირსეულად და წარმატებულად თუ ვიქენით ნახევრად სუფთა, ნახევრად შეღებილი ან ნაწილობრივად აშენებული.
სახელმწიფომ უნდა იზრუნოს ყველა გზაზე, სახლზე, ფასადზე, გზაჯვარედინზე, პოლიციაზე, საბაჟოზე, ტრანსპორტზე. ერთი სიტყვით ქვეყნის ყველა გოჯის ევროპულ ქვეყნად გარდაქმნაზე. მხოლოდ ასეთ შემთხვევაში დავიბრუნებთ ღირსებას და მივაღწევთ აღიარებას. ამ მიზნის მიღწევა დღეს გაცილებით ძნელია ვიდრე 2007 წლის ნოემბრამდე, 2008 წლის 5 იანვრის შემდეგ ხელისუფლებას გაუჭირდება ძველი ტემპის შენარჩუნება. იმიტომ რომ “მისმა უდიდებულესობა ხალხმა" ერთბაშად იღრიალა - “მე!!!”

წარსდექ მშიერი, არა შიშველი

ეს არის უძველესი ქრისტიანული შეგონება. საქართველოს ისტორია ამ შეგონებით ცხოვრების ისტორიაა. წარსდექ მშიერი არა შიშველი ნიშნავს შეზღუდული რესურსების პირობებში იზრუნო არა საკუთარ კუჭზე, საკუთარი ფიზიოლოგიის კომფორტზე, არამედ იზრუნო შენს ადგილზე სოციუმში, ღირსებაზე, იზრუნო მომავალზე, პერსპექტივაზე. წარსდექ მშიერი არა შიშველი ნიშნავს აიცილო სირცხვილი და ამით შეინარჩუნო ავტორიტეტი და ადგილი გარემოში. საქაართველოს ისტორია ეს არის ეკლესიებისა და ციხესიმაგრეების შენების ისტორია და დღეს როცა მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩამოსულ სტუმრებთან თავს ვიწონებთ ამდენი უმშვენიერესი და ულამაზესი ეკლესიითა და მტკიცე გალავნებით, ეს ხალხი, სტუმრები კითხულობენ - კი მაგრამ სად არის თქვენი ფეოდალებისა და მეფეების სასახლეები? სად არის იმ ხალხის სასახლეები, რომელთაც ჰქონდათ რესურსი და ცოდნა V საუკუნეში აეგოთ ანჩისხატი და ჯვარი, XI-ში სვეტიცხოველი და ალავერდი? და რა არის ქართული ისტორიის პასუხი მსოფლიო ცივილიზაციისათვის. ის რომ შეზღუდული რესურსების პირობებში ქართველები ზრუნავდნენ სულიერებას, მომავალსა და გადარჩენაზე და არა სასახლეებსა და "ხორცის ლხენაზე".
დღეს გაისმის ბევრი ბრალდება საქართველოს ხელისუფლების მიმართ იმაზე რომ ხელისუფლება ხალხს პატივს არ სცემს, რომ ხელისუფლება რესურსებს ხარჯავს გარეგნულობაზე და არა ხალხის დაპურებაზე და გაისმის საქართველოს ისტორიისთვის უცხო შეგონებები: არ მინდა შეღებილი სახლი, შადრევნები, მოასფალტებული და განათებული ეზო, სპორტული მოედანი. არაფრად მიღირს თუ ჩემი ქვეყნის ჯარის, საზღვრის დაცვის, პოლიციის, კულტურის ძეგლთა აღდგენის, გზათა მოვლის ბიუჯეტი გაოთხმადგა თუ გახუთმაგდა და ზოგ შემთხვევაში გაათმაგდა, არაფრად არ მიღირს, მე მინდა სოსისი საკუთარ მაცივარში. მე, მე მომცენ ფული რომ ვიყიდო ძეხვი და ნუ ააშენებენ ქვეყანას, ნუ იზრუნებენ ქვეყნის მომავალზე, ღირსებასა და წარმატებაზე. დღეს ჩვენ თითქმის გამოვიარეთ ის ძნელი ეტაპი, რომელსაც საქართველოს დაგვა, დასუფთავება, განათება და წაქცეული მდგომარეობიდან წამოდგომა ჰქვია. ახლო მომავლის ხარჯებს მოაკლდება ცენტრალურ ქუჩებზე სახლების ფასადების შეღებვის, გზების, წყალგაყვანილობისა და ელექტრო ქსელების აღდგენის ხარჯები, რადგენაც ეს საქმე უკვე გაკეთებულია. მომავალში სახელმწიფოს მეტი რესურსი გამოუნთავისუფლდება სოციალური პრობლემების გადასაწყვეტად. მაგრამ ჩვენ მზად უნდა ვიყოთ გავიხაროთ იმით რაც საერთო, საზოგადო და საქვეყნო წინგაგადგმული ნაბიჯი იქნება. წარსდექ მშიერი არა შიშველი! 2 ნოემბერს 100 000 ქართველი მოითხოვდა შეჩერებულიყო შენება, ღებვა, დაგება, დაყვანა, აღდგენა, დაჭერა, გამოძიება ანუ შეჩერებულიყო ყველაფერი ის, რაც არის სახელმწიფო. ისინი მოითხოვდნენ სახელმწიფოს რესურსის დარიგებას მათივე ბინის შიგნით მოსახმარად. და.. სახელმწიფო თუნდაც შიშველი დარჩენილიყო.
“დავამთავროთ ეს ხელისუფლება!”. “ჩვენ მოვედით! სააკაშვილი არ არსებობს!” და.. საქართველოს “მოაზროვნე საზოგადოების” დიდმა ნაწილმა სოლიდარობა გამოუცხადა ამ უწესო მოწოდებებს. ავრტორიტეტული ქართველები უკვე მეორედ დადგნენ საქართველოს ამყირავებელთა იდეურ მედროშეებად! საქართველოს საზოგადოება ძალიან სუსტი და დესტრუქციული აღმოჩნდა ამ მარტივი ამოცანის წინაშე. მათ არჩევანი არა სახელმწიფოს არამედ ოლიგოკრატიის სასარგებლოდ მიიღეს. ნოემბერში ხელისუფლებამ დაასწრო “უწესო ხალხის რევოლუციას”, სახელმწიფო გადატრიალება არ შედგა. პრეზიდენტმა მთავარ არბიტრად ხალხი მოიწვია და საპრეზიდენტო არჩევნები დანიშნა. რა იქნება 5 იანვარს და შემდეგი 5 წლის განმავლობაში ხალხის გადასაწყვეტია.
მე ჩემი არჩევანი გავაკეთე.

15 დეკემბერი