5,6 და 7 მაისი

თუკი რაიმე მიზანი ჰქონდა იმას რომ ადამიანს მიეცა საკუთარი ბლოგის კეთების საშუალება, ეს იმ დღეებზე დაწერაზე შეიძლება ითქვას, მე რომ მქონდა 5,6 და 7 მაისს.

ასეთი კონტრასტი მე მგონი სერიალების სცენარისტებსაც არ მოაფიქრდებათ.

5 ში პრეზიდენტთან ერთად ვიყავი ჯერ ვაზიანში და შემდეგ ჯერ ბოლომდე გაუწმენდელ ამბოხებილ და დანებებულ მუხროვანში.
6-ში ღუდუშაურში მორიგეობისას ჩემ ხელში გაიარა ჩემთვის როგორმა იცით ოპოზიციის თითქმის ყველა ლიდერმა. ეს ინფორმაცია საჯაროა, ლამის პირდაპირი ეთერით გადაიცა და ამიტომ შემიძლია აქაც ვახსენო ჩემი ავადმყოფები.
ორივე გაჩეჩილაძემ, გეგიძემ, ოგბაიძემ, ვიღაცეებმა კიდევ უკანა პლანზე რომ ციმციმებენ ხოლმე მიტინგებზე, ჩემს ხელში გაიარეს.
ხო, ხელით უნდა შეამოწმო გულმკერდის მტკივნეულობა, დაწვრილებით ჩამეკითხა ყველა შეგრძნებაზე.
7 ში იქვე, საავადმყოფოში ჩემი დაბადების დღე დადგა.
მორიგეობის შემდეგ აღვნიშნეთ "ლუდის მოედანზე" იმ ხალხთან ერთად, ვინც ერთად ვმორიგეობდით.


6-ში 21 კაცი იყო მიტინგიდან. ისტორიებში ანამნეზში თავიდან ვწერდი, "პოლიციური ოპერაციის დროს მიიღო ბლაგვი ტრავმები.."
მაშინ მეგონა, რომ პოლიციამ მიტინგი დაარბია, ჯერ ტვ ნანახი არ მქონდა.

შემდეგ, ტვ-ში კადრებს მოვკარი თვალი, თვითონ მიტინგი მივარდნია პოლიციას და შემდეგ ანამნეზებში ჩავწერე "პოლიციასთან შეტაკებისას მიიღო"

21 კაციდან საავადმყოფოში 9 კაცი დარჩა (ანუ ისტორია გაიხსნა და ემერჯენსიდან სხვა განყოფილებაში გადავიდა).
მათგან 4მა კლინიკა 6 საათში დატოვა, დანარჩენმა კი დილით.

ძალიან უცნაური და ალბათ იშვიათი ამბავია ასეთი მოვლენებისათვის ის რომ ამჯერად დაშავებულთა 80-90 პროცენტი ლიდერები იყვნენ. უსახელო მომიტინგეები კი უმცირესობა.
როგორც წესი პირიქით ხდება, ხელისუფლება ყოველთვის ცდილობს მოწინააღმდეგის ავტორიტეტები ხელშეუხებელი დატოვოს და სამაგიეროდ უსახელობასის გაცილებით ბევრ მომხრეს გაუსწორდეს.
არ ვიცი ეს თანაფარდობა (ისე, როგორც მოხდა) კარგია თუ ცუდი. ალბათ ამას შემდეგი დღეები გვიჩვენებს, მაგრამ ფაქტია რომ ლიდერებს მიზანმიმართულად ჰქონდათ მჯორტყმული რეზინის თუ პლასტმასის ტყვიები. ყველა მათგანი გონების ხანმოკლე დაკარგვასაც ამბობდა, ე.ი. რაღაც ნოკდაუნის მსგავსი ეფექტი ჰქონდა.
გამოუგონიათ იდეალური იარაღი უკვე მეთქი, გავიფიქრე.
საქმე იმაშია რომ, პოლიციას სასიკვდილო იარაღი იმიტომ აქვს რომ ცეცხლსასროლი იარაღით შეიარაღებულ ყაჩაღს აჯობოს.
პოლიციის მიზანი მოწინააღმდეგის მოკვლა არ არის (ჯარისკაციგან, სამხედროებისგან განსხვავებით).
პოლიციის მიზანია დანაშაულის შეწყვეტა და დამნაშავის დაჭერა.
თუკი ამ იარაღს შორ მანძილზეც შეუძლია იგივე წარმატებით ადამიანის შეჩერება, მომავალში ბევრი ისეთი ტრაგედია აღარ მოხდება, რომელთაც უდანაშაულო ეჭვმიტანილთა სიკვდილები მოჰყვება მთელ მსოფლიოში და მათ შორის საქართველოში.
ხო, აუცილებლად უნდა აღვნიშნო, ალბათ ლიდერების სასახელოდ, მიუხედავად ფიზიკური ტკივილისა და ემოციური ფონისა, მიუხედავად უამრავი ადამიანის (პოლიტიკოსები, ჟურნალისტები) რიარიისა, არცერთი მათგანი არ იგინებოდა.
ამ სცენაზე რა ეტაკებათ ნეტა.

ხო, ჩემი პოლიტიკური შეხედულებები საქმეში არ ვრცელდება, ახლავე ვაცხადებ როგორც შევძლებ ჩემთან მოხვედრილს გადავარჩენ ყველას: სატანას, არძინბას, კოკოითს. მეტსაც გეტყვით, როცა შევარდნაძის ექიმი ვიყავი (მართალია მეორე ეშელონში, ანუ ტერაქტის დროს მისი დახმარება მევალებოდა) ჩემს თავს ვეკითხებოდი, შემიძლია კი ამ კაცის გადასარჩენად დენთის სუნში და ტყვიების ზუზუნში გავფორთხდე მეთქი. სანამ შემეძლო ვმუშაობდი იმ საქმეზე.
ახლა კი, მას შემდეგ რაც მიშას ექიმი ვარ იმავე ფუნქციით, რომ დავეხმარო ტერაქტის დროს, გავხოხდე კი არა, მისი მოსახვედრი ტყვია თუ ჩემი გადასაფარებელი იქნა მაგასაზეც დავთანხმდები. ნუ ძნელი ასახსნელია, სხვა დროს, ან უფრო სწორედ, არასდროს.
ჩემსა და დაზიანებულ პოლიტიკოსებს შორის ურთიერთობაზე იმიტომ დავიწყე, რომ მეთქვა, ძალიან შემეცოდნენ, ჩემთვის ჩვეულებრივი შეწუხებული პაციენტები გახდნენ, რომელთათვისაც მინდოდა ნუგეში მიმეცა და მეთქვა რომ ნუ ეშინიათ, ნუ წირავენ საკუთარ და სხვის სიცოცხლეებს არასწორ მიზანს, რომ მიშა 2013 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებამდე საქართველოს უფრო ძლიერს და რეიტინგულს ჩააბარებს, ვიდრე დღესაა, ვიდრე თუნდაც 08.08.08-მდე იყო.

წინა დღეს, 5-ში საქართველო დიდ სისხლსა და ბევრ გვამს გადარჩა, ან სულაც სამხედრო გადატრიალებას.
იყო ალბათობა იმისა, რომ მუხროვანის ტანკებსა და საზენიტო დანადგარებს თბილისამდე მოეღწიათ დილის 12 საათამდე. ამ დროს ოპოზიციას თბილისის შემოსასვლელები უნდა დაეკეტა და ამბოხებულებს ყვავილებით დახვედროდა.


მიშას მუხროვანში ასაღწევად ხეობის აღმართებში, ტალახში სიარული ბევრი მოუწია , ეტყობა შარვალზე. გაადიდე.

ის სამხედროები, მიშამ მერე რომ შეჯორა, იქნებ ტანკებზე გაჩაჩხულები მჯდარიყვნენ ოპომიტინგის შუაგულში ყურებამდე გაღიმებულები ოპოლიდერების საქებარ სიტყვებში გაბადრულები. რა ვიცით რომ არა?
რომელიმე ოპომ დაგმო?
არა!

ძალიან საშიშ თამაშს თამაშობენ სხვისი სიცოცხლეებით.
ქართულმა სახელმწიფომ ძალიან ეფექტურად და ოპიოერატიულად იმუშავა. ამბოხებულები საკმარისი ძალით ძალიან მალე იქნა ალყაშემორტყმული, მანამდე მათი ზრახვები ფარული ჩანაწერებით მხილებული ტელევიზიით.
პრეზიდენტის პირადი როლი მნიშვნელოვანი გამოდგა. იქნებ გადამწყვეტიც.
ახლა მოვყვები.
5 მაისს დაახლოებით 11 საატზე პრეზდენტი უკვე ვაზიანის სამხედრო ნაწილში იყო და სამხედრო საკითხებს განიხილავდა. დამატებით მოითხოვა არტილერიისა და ავიაციის მზადყოფნა და ფრონტის ხაზზე წინწაწევა. მუხროვანი სამმაგ ალყაში იყო:
2-3 კილომეტრში არტილერია, ერთ კილომეტერში "კობრების" დიდი რკალი, 500 მეტრში კი განსაკუთრებული ქვეითი ჯარი.
ჯარისკაცის, სამხედროების მიზანი მოწინააღმდეგის მოკვლა არის (პოლიიცისგან განსხვავებით).
და იარაღიც შესაბამისად პლასტმასისა და რეზინისა კი არ აქვთ, არამედ მეტალის, მკვლელია ეს იარაღი.

აჯანყებულებთან მოლაპარაკებაზე მერაბიშვილი იყო შესული.
ვაზიანში მყოფი პრეზიდენტი ტელეფონით დაელაპარეკა მეამბოხეთა მეთაურს.
უთხრა, -თუ გინდა ოდესმე სახლში მიხვიდე, ახლავე დაყარე იარაღი და წინააღმდეგობის ყოველგვარი ნიშნის გარეშე დაგვნებდე, თუ არადა 1 საათში საფლავში გაგიშვებო. და მერე დიდი და შინაარსიანი ხანგრძლივი გინება მიაყოლა.



გაჭრა ეტყობა.
ერთ საათში (ექსკორტით, ფეხით,2 გადაჯდომით ჰაილუქს პიკაპებზე, ვინაიდან გზა ჯარს ჰქონდა ჩახერგილი) მუხროვანში შევიდა და იმ მაგიდაზე, სადაც სატელეფონო "საუბრისას"ამბოხებულთა მეთაური იჯდა, დახვდა ამბოხებულთა მეთააურის კუთვნილი საფულე, რაცია და საბუთები.
ეტყობა სატელეფონო გარკვევის შემდეგ დაუყოვნებლად გაძურწულა, ღობეზე გადამხტარა და ტყის ბილიკებით გაპარულა.



აი გრეჩიხების გინებას კი გაჭრა აშკარად აკლიათ, მეორე წელია ტუილად ყიამყრალობენ.

საქართველო ბევრ გვამს გადარჩა, უბრალო ტეტია სამხედროების სიკვდილებს გადარჩა, რომლებმაც მას შემდეგ რაც მათთმა მეთაურმა დაუმორჩილებლობა გამოაცხადა, მისი ქვეშევრდომობა არ შეწყვიტეს, სულ 3-4 საათით.
6-ის პოლიციასთან "პაბედანოსნაია" რიარიაც ალბათ ამბოხის ამბის გადასაფარად იყო მოგონილი, ეგ კი წარმატებით გამოუვიდათ.
აღარავის ახსოვს ეგ ამბავი, პირწმინდად, უმსხვერპლიდ დამთავრებული ჯანყი.
10-ში დამარხავდნენ ალბათ.

საკუთარ კარში

ჩემი დაგინებული გუშინ კიდევ ერთს შეეწერა.
მეგაფონში იგინებოდა.


მასთან ერთად დაახლოებით 200 კაცი ყვიროდა "წაადი, კურდღელო, ფარჩაკო, მშიშარა!"


ბიჭებს გამარჯვება უნდათ. წაგებულს უსტვენენ, დასავლეთ ტრიბუნაზე გონიათ თავი.
კარგია რომ გამარჯვება მაინც უნდათ.


ანუ ეგ ხალხი იმ ხალხს ჯობს, ვინც რუსეთთან წაგებას შეგუებული იყო, არის და ამის გაფორმებას ელოდება. გაცილებით მირჩევნია ჟილკიანი ბიჭები გახრწნილ კომფორმისტებს, მაგრამ...


ჩემი ბიჭი პირველად რომ შეერკინა EAსპორტის ფეხბურთს, გამწარდა.


ბურთის მიღებიდან 5 წამში მეტოქე ართმევდა და უბურთოდ ტოვებდა..


10 თუ 20 წარუმატებლობის შემდეგ გზას მიაგნო.

გაშვებული ბურთის შემდეგ ცენტრიდან თამაშის განახლებისთანავე უკან შემობრუნდებოდა და საკუთარ კარებში გაჰქონდა გოლები. წინააღმდეგობა არ ხვდებოდა და გოლის გატანა გამოსდიოდა. ტრიბუნების ყიჟინა (მერე რა რომ მტრის ყიჟინა) არ ახანებდა.


გაიხარა ასე ბევრჯერ და.. ვირტუალური ბურთის ფლობა ისწავლა.


მაგრამ ის მაშინ 7 წლის იყო, კომპიუტერული თამაშის ჯერედობა კი შეუზღუდავი, რეალობისგან განსხვავებით.


პუტინს ვერ უგებთ, მაშ სააკაშვილს მაინც უნდა მოუგოთ?

რამდენი წლისები ხართ?

პოლიტიკოსი და პილოტი

პოლიტიკოსი და პილოტი უნდა შეაფასო არა (მხოლოდ) ყოველდღიური რუტინული

სამუშაოს დროს, არამედ ექსტრემალურ სიტუაციაში მოქმედებით.

პოლიტიკოსის ყველაზე ღირებული უნარები იმ სიტუაციაში ჩნდება, როცა მისი საქციელი, ქმედება არის გზაჯვარედინზე გზის არჩევის ტოლფასი, როცა ერთი მიმართულებით ნაბიჯი ხსნაა მეორე მხარეს კი დაღუპვა.

საქართველოს ხელისუფალს პილოტთა 99,9%-ისა და ევროპული ქვეყნების ლიდერთა 80%-საგან განსხვავებით აუცილებლად (ე. ი. 100%-ში) მოუწევს ქვეყნისათვის აუცილებელი რთული, ბევრისათვის საბედისწერო და მტკივნეული გადაწყვეტილების (გადაწყვეტილებების) დაუყოვნებლივ მიღება.

საქართველოს ლიდერს სწორედ ექსტრემალური, დაძაბული, სუბიექტური ემოციების ბურუსში გახვეულ სიტუაციაში მოუწევს სწრაფი და უშეცდომო ორიენტირება.

უნდა იქონიოს ერთის მხრივ სისხარტე, პრინციპულობა, უშიშარობა, რისკიანობა და მეორე მხრივ ჯორის ამტანობა.
და რადგანაც ოპოზიციური პოლიტიკური პარტიების ლიდერები საქართველოს მართვის უფლებისათვის მებრძოლი პოლიტიკოსები არიან, სწორედ ასეთ სიტუაციებში უნდა მოხდეს მათი უნარიანობის შეფასება.

2003 ეიფორიული წლის შემდეგ საქართველო რამოდენიმეჯერ იყო განსაცდელში.
სროლა ცხინვალთან, ხიდების აფეთქება აჭარაში და კოდორის კვიციანის ამბოხება მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანი და მასშტაბური იყო.

დღევანდელი ოპოზიცია ამ მოვლენების დროს იშვიათ ბრძნულ-პესიმისტურ პროგნოზებს აფრქვევდა და ძირითადად ტელემაყურებლის როლით კმაყოფილდებოდა (მართალია ბერძენიშვილები და დავითაშვილი აქტიურად იბრძოდნენ ასლანის წინააღმდეგ, მაგრამ მაშინ ისინი ჯერ ნაციონალების სიაში ისხდნენ).


უფრო აქტიური იყო ოპოზიცია კვიციანის ავანტიურის დროს.
კოდორის ხეობიდან შემოთვლილ მუქარას, აქ ფეხი არ დაადგათ, მე ვარ აქ მეფეო უკრიტიკოდ შეხვდნენ. პრეზიდენტის პრინციპული პასუხის შემდეგ კი დაირაზმნენ და ერთობლივი კომუნიკე გამოაცხეს.
უსუფაშვილი კვიციანის ამბოხის დროს ოპოზიციის ერთობლივი კომუნიკეს გამნცხადებელი და ალბათ ავტორიცაა.

კომუნიკე პატრიოტულ, ღირსების მქონე ქვეყანაში ამ პოლიტიკური განცხადებისათვის ხელმომწერთათვის პოლიტიკური თვითმკვლელობის ტოლფასი იქნებოდა. ჩვენთან ეს არ მოხდა.

პოლიტიკური პარტიების ჯგუფმა მაშინ სრულიად უსუსური, კაპიტულანტური, ან სულაც ვირეშმაკული პოზიცია დაიკავა.

კვიციანის ფეოდალურ ღალატს პოლიტიკური გამართლება მოუძებნეს, ხელისუფლებას სისხლისღვრის შემთხვევაში მთელი პასუხისმგებლობა აკიდეს და ხელების ფშვნეტით, ახლა სააკაშვილი კისერს მოიტეხავსო გვერდზე გადგნენ.

კუკავა კვიციანის ამბოხის დროს, რუსთავი2-თან სადღაც გურიიდან სატელეფონო ინტერვიუში ამბობდა,"ჩვენ, ხალხი, იმდენად აღშფოთებულნი ვართ ხელისუფლების ქმედებებით, რომ ამიერიდან მთელ საქართველოს ხანძრად მოედება ოპოზიციის ახალი ტაქტიკა, რომელიც ჯერ მხოლოდ კოდორის ხეობაშიაო. აქ (სადაც იყო) იგივე განწყობაა ხალხში"-ო.

კოდორის კრიზისის ის რისკიანი გამოსავალი, რომელიც ხელისუფლებამ თავის თავზე იტვირთა საქართველოსთვის უფრო მნიშვნელოვანი GAMARJVEBA აღმოჩნდა ვიდრე ეს ჩვენ მაშინ გვეგონა.
ჩვენ ეს ომი მაშინ კინაღამ თბილისშივე წავაგეთ "ყველა მინუს ერთი" პოლიტიკური პარტიის ქვეშაfs/jvია პოზიციის გამო.

განმუხური 2007 წლის 30 ოქტომბერი

განმუხური 2007 წლის 30 ოქტომბერი

საქართველოს პრეზიდენტისათვის 30 ოქტომბერი ერთ მშვიდობიან და სასიხარულო მოვლენაში მონაწილეობით დაიწყო. დილის ათი საათიდან ესტუმრა ლილოში მდებარე ახალ ამოქმედებულ პლასტმასისა და სამშენებლო მასალის ქარხანას, საზეიმოდ გახსნა ეს ქარხანა, მისთვის ჩვეული ქება და წამახალისებელი სიტყვები არ დაიშურა ქარხნის პერსონალისათვის და დაახლოებით 12:30 კანცელარიაში გამოემგზავრა რა თქმა უნდა ექსკორტის თანხლებით. თბილისში შეწმოსვლისას, ე. ი. მგზავრობის დაწყებიდან დაახლოებით 4-6 წუთში ესკორტმა ბრძანება მიიღო მიმართულება შეეცვალა აეროპორტისაკენ. პირადი დაცვის წევრებმა, რომლებიც პრეზიდენტის მანქანაში არ ისხდნენ ჩათვალეს რომ პრეზიდენტს მოესურვა აეროპორტის მიმდებარე რკინიგზის სადგურის მონახულება, რომლის გახსნაც მომავალ დღეს იგეგმებოდა.
მაგრამ შეცდნენ, პრეზიდენტისა და ესკორტის ავტომობილები თბილისის აეროპორტის ვერტმფრენების სადგომში გაჩერდა. პრეზიდენტი , მისი პირადი დაცვა, ქარხანაში პრეზიდენტის თანმხლები თბილისის მერი გიგი უგულავა, სასწრაფოდ აეროპორტში გამოცხადებული თავდაცვისა და შინაგან საქმეთა მინისტრების თანხლებით ზუგდიდისაკენ გაფრინდა 3 ვერტმფრენით.
დაცვის ვერტმფრენში ხმა გავრცელდა რომ განმუხურის პოლიციის 5 კაციანი დანაყოფი მტერმა დაატყვევა და განმუხურის ბანაკში პოზიციები დაიკავა ბეტეერებითა და სხვა შეიარაღებით. ითქვა ისიც რომ განმუხური თავისი თავდამსხმელებითურთ ალყაში ყავს ჩვენს ჯარს და ჩვენი სამხედრო ვერტმფრენები გარემოს აკონტროლებენ.
ზუგდიდის მახლობლად ვერტმფრენების ჩაფრენის შემდეგ პრეზიდენტი და მისი ამალა სასწრაფოდ გაემართა განმუხურისაკენ წინასწარ მობილიზებული ადგილობრივი მოსახლეების რამოდენიმე ჯიპით ადგილობრივი სპეცდანიშნულების რამოდენიმე ეკიპაჟის თანხლებით.
ფაქტი #1 პრეზიდენტმა განმუხურში ჩასვლის გადაწყვეტილება მიიღო დაახლოებით 5 წუთში ანუ იმ დროში სანამ ესკორტი ლილოდან თბილისამდე ჩამოვიდოდა.
განმუხურში პრეზიდენტის მისვლის, დაახლოებით 14:30, მომენტისათვის იმყოფებოდა მოწინააღმდეგის საბრძოლო მზადყოფნაში მოყვანილი 4 ბტრ-ი შეიარაღებული ეკიპაჟებით დაახლოებით 50-70 კაცი. რუსებს ადგილობრივ ბორცვებსე 2-2 სნაიპერი ეჯდათ და ყველა ბუჩქის ძირსაც 2-2 ჯარისკაცი იწვა მიზანში ამოღებული იარაღებით და ბრძანებას ელოდა.
განმუხურის მთელ ტერიტორიაზე, როგორც რუსების მიერ კონტროლირებულ, ასევე მის გარშემოც უწესრიგოდ ტრიალებდნენ ქართველი ადგილობრივი ძალოვნები, ხალხი და რამოდენიმე ჟურნალისტი. პირველი 5 პოლიციელი კვლავ რუსების ზედამხედველობის ქვეშ რჩებოდნენ.
ფაქტი #2 რუსები განმუხურის პატრიოტთა ბანაკს აკონტროლებდნენ დაახლოებით 11:00-დან პრეზიდენტის ჩასვლამდე დაახლოებით 14:30 -მდე. სავარაუდოდ, მათ გეგმაში ჰქონდათ აქ პოსტის გახსნა და ბანაკის გაუქმება. გაიხსენეთ რუსი და აფხაზი პოლიტიკოსების მოსაზრებები ამ ბანაკზე.
პრეზიდენტი რუსების მიერ გამაგრებულ ტერიტორიაზე შევიდა პირადი დაცვის ამარა, მოითხოვა სამშვიდობოების პოლკოვნიკის მოსვლა. პრეზიდენტის დანახვაზე ბანაკში მყოფი ქართველები გააქტიურდნენ, ყველა შეიარაღებულ რუსს წინ დაუდგნენ და ჩხუბით, ყვირილითა და ჯიკავით აიძულეს უკან დაეხიათ, თუმც ტერიტორიაზე ბოლომდე დარჩნენ მათი ბტრ-ები შეიარაღებული ეკიპაჟებით, ამ ეკიპაჟებს ჩვენებმა აიძულეს მსუბუქი იარაღი: ავტომატები და ტყვიამფრქვევები ბტრ-ში ჩაეყარათ და კორპუსზე მსხდომნი უიარაღოდ ყოფილიყვნენ. რუსმა პოლკოვნიკმა რომელიც პრეზიდენტთან ერთად გაეროს სამხედრო ფორმაში ჩაცმული დამკვირვებლები დაინახა რამოდენიმეჯერ გასცა ბრზანება თავის მებრძოლებს არ ესროლათ, მაგრამ მდგომარეობა მაინც ფეთქებადი რჩებოდა და გაეროს დამკვირვებლები სასწრაფოდ ჩასხდნენ თავიანთ ბრონირებულ ჰამერებში. ამ ჩხუბის უწესრიგო მოძრაუბებისა და უამრავი იარაღის შუაში პრეზიდენტი ერთდროულად იძლეოდა ბრძანებებს და დროს პოულობდა ინტერვიუს მისაცემად.
დანარჩენი თქვენც იცით
ტყვეების გათავისუფლებისა და სამშვიობოების თავის ადგილზე დაყენების შემდეგ პრეზიდენტი ზუგდიდში დაბრუნდა, ისადილა და შეხვდა სპონტანურად შეგროვილ ხალხს. "ასეთი უნდა პრეზიდენტი ხედავ რა ჩქარა ჩამოვიდა" ამბობდნენ ერთმანეთში ზუგდიდელები.
ფაქტი #3
ამ ინციდენტის ასეთ, ჩვენთვის სასარგებლოდ დასრულებაში საკუთარი სიცოცხლე და ჯანმრთელობა რისკის ქვეშ დააყენეს არა მარტო პრეზიდენტმა არამედ ადგილობრივმა ქართველებმა, ადგილობრივმა 'სპეცნაზმა", ადგილობრივმა ჟურნალისტმა ემა გოგოხიამ, სამეგრელოს გუბერნატორმა გოროზიამ, ერთერთმა ახალაიამ (ბრტ-ზე შემხტარი ეჩხუბებოდა ჩეჩენს - შენ რა შენი სამშობლოს მოღალატე ხარო?), გიგი უგულავამ, ვანო მერაბიშვილმა და დათო კეზერაშვილმა, პრეზიდენტისა და მინისტრერბის პირადმა დამცველებმა. ხალხმა, კაცებმა.
ვისაც ენა უბრუნდება , ამ ამბავს სპექტეკლი დაარქვას ის მინდა ვნახო ამის მსგავს მდგომარეობაში.