The word "qartveli" means georgian in Georgian language....................................
სიტყვა "ქართვილი" ურმის ბორბალს ნიშნავს ინგლისურ ენაზე.
შენ კი ქართველო, ურმის ბორბალო, წერე და იკითხე!
ადამიანი ანატომიურად იგივეა მილიონი წელი, ინტელექტით 200000წელი.
ათასი წლის შემდეგაც იგივე იქნება რაც დღესაა. ვერ შეიძენს ვერც ულტრაბგერის აღქმის უნარს და არც ბააყივით მხოლოდ მოძრავ საგანს დაინახავს. 1000 წლის შემდეგ ადამიანს იგივე ჯიგარი დაეწვება.
ვინ ვარ მე, ადამიანი? იკითხავს ის, და მიაკითხავს წინაპრებს. იქ კი დიფ ფარფლი დახვდება თავისი ეთერნითი მუსიკით.
ფარფლების მინიმუმ 7 სიმღერა მიაღწევს 1000 წელს.
მე მინდა ვიგრძნო აღმატებულობა ყველა შემდეგი საუკუნის შთამომავალის წინაშე - მე ფარფლებს რეალურ ცხოვრებაში ვნახავ და ლაივში მოვუსმენ.
მე ვიქნები მადლობელი მათი იმისთვის, რომ ჩემს ქალაქში იმღერებენ.
და კიდევ ერთი სამადლობელი მაქვს მათდამი... იქნებ თქვენ ვერც გამიგოთ.
საბჭოთა კავშირი ათმა ტანკმა დაანგრია, ათიდან ერთერთი დიფ ფარფლია, დიფარფლი.
არ მოგესმათ. საბჭოთა კავშირს ვერ დაანგრევდა 3 გამსახურდია და 6 სახაროვი, საბჭოთა კავშირი, კაბზონის, მაგომედოვის, ლეშჩენკოს, ზიკინას საბჭოთა კავშირი დაანგრია დიფარფლმა, ლედზეპელინმა, ქვინმა, ბითლებმა, პინკ ფლოიდმა, ჯიჯუსქრაისტსუპერსტარმა, ქსეროქსის აპარატმა და ვიდეომაგნიტოფონმა.
კიდევ სამი ტანკი?
რეიგანი, გორბაჩოვი და ელცინი.
დისიდენტები ათეულში არ შედიან, არც ტანკებში, ჰა, ჰაა ტყვიამფრქვევებში გავიდნენ.
როკმა დაანგრია ბოროტების რკინის ფარდა.
წარმოიდგინეთ ბრეჟნევის სსრკ, ვრემია, ტავარიშჩი,ანდროპოვ, ჩერნენკა, დალგიხ, კაპიტონოვ, ლიგაჩოვ, ჩებრიკოვ, გრამიკა, სპასიბა პარწიი ი ნაროდუ, ლიჩნა ლეანიდუ ილიჩუ ბრიჟნევუ და ამ დროს გესმის........
ამიტომ მივდივარ დინამოზე ოფენეაზე. შვილებთან ერთად, ოღონდ მათ მუდსელექტორის მოსმენა უფრო ეჩქარებათ. კარგია ეგეც, სულ სხვა ოპერიდან ოღონდ.
ჩვენი პოპ ფეისების 50% ნახევრად სომეხია, მაგრამ გულმოდგინედ მალავენ ამას.
სომხური ეკლესია თბილისში სომხებს არ დაუბრუნდათ სსრკს დანგრევის შემდეგ.
ანანურში სომხური ეკლესია ეტაპობრივად ჩამოინგრა, არავინ გაამაგრა.
მანთაშევის აკლდამა მნაცაკანოვის ხიდი
ირონიული წაძახება - შე სომეხო.
ბევრია კიდევ..(მეზარება).
ისტორიული ნაშთი, რომელიც სომხებს ქართველებთან და უფრო მეტად ქართველებს სომხებთან დაახლოვებას ცოტათი მაინც წინ ეღობება, არის ერთმანეთის აღმნიშვნელი სახელები somekhi და vrats. სანამ მსოფლიო გეორგიანებსა და არმენიანებს აღმოაჩენდა და რუკაზე დაიტანდა, მანამ ჩვენ ერთმანეთს სომხებს და ვრაცებს ვეძახდით. ვერ გამოვდგები ჩვენი იმდროინდელი წინაპრების ფონეტიკის ეტიმოლოგიის მკვლევარად, მაგრამ არ სიტყვების ჟღერადობას კი დავუწუნებ. სიტყვები "სომეხი" ისევე როგორც "ვრაცი" წინააღმდეგობრივი სიტყვებია, თითქოს საფრთხის შემცველი, დასაეჭვებელი. შეიძლება სიფრთხილისა და ეჭვის ეს ნოტები ჩვენმა წინაპრებმა იმ უძველეს ეპოქაში დაუკავშირეს მეზობელ ერს, როცა აღმოაჩინეს, რომ დედამიწაზე ჩვენს ენაზე მოლაპარაკე "ჩვენ" (ჩვენ ქართველები, ჩვენ სომხები) ჯგუფის გარდა სხვა ხალხიც არსებობს და ისინი, სხვა ხალხი საკუთარ ჯგუფში მყოფ ხალხში არ უნდა არეოდათ. ანუ ამ სიტყვების ჟღერადობაში შეიძლება პრეისტორიული ადამიანის ჭრელი მსოფლიოსადმი პირველი შიში იყოს აღბეჭდილი. და თუ დღეს, ხვალ და ზეგ მომავალ ქართველებსა და სომხებს ის პრეისტორიული ნოტები ქვეშეცნეულ საფრთხეზე მაინც მიგვითითებს, შევძლებთ კი შევხედოთ ერთმანეთს ობიექტური თვალით? ვიცით კი ჩვენ, ვინ არიან არმენიანს მსოფლიოსთვის ან იციან კი სომხებმა ვინ ვართ ჯორჯიანს მსოფლიოსთვის?
საქართველო და სომხეთი,ორი ქრისტიანული სახელმწიფო ევროპას აზიისგან იცავს. ისინი მსოფლიო ზღვამდე ეღობებიან ირანს რომელიც ჯერ კიდევ 25 საუკუნის წინ 400 ხომალდით ესეოდა საბერძნეთს, ეღობებიან თურქეთს, რომლის ძილბურანის ოცნება პანთურქული სახელმწიფოა თურქულენოვანი და ერთმორწმუნე შუა აზიითა და აზერბაიჯანით. ეღობებიან რუსეთს, რომლის ასევე ძილბურანის ოცნება ევროპისათვის ენერგორესურსების მონოპოლისტი მიმწოდებლის "კრანის" ხელში ჩაგდებაა, ამ მიზნისთვის კი სომხებსა და ქართვებს შორის მტრობა მას გულს მალამოდ დაეფინება, და თან რაც უფრო მწვავე იქნება ეს ჰიპოთეტური დაპირისპირება, მით უფრო კმაყოფილი იქნება დერჟიმორდა. მაგრამ ვერა. სომხებს ჩვენ ანგარიშიან, პრაგმატულ ხალხად ვიცნობთ, მაგრამ ამ ერს მთავარი ზარალი სწორედ სუბიექტურობით - აზერბაიჯანელებთან ომის გამო აქვთ აკიდებული, მათ ემოციურობის გამო ასცდათ ბაქო ჯეიხანი, გზების დივერტიფიკაცია და ათასი სხვა ხეირი, რომელიც მათ შეეძლოტ ჰქონოდათ, მაგრამ ბოროტმა ემოციამ, გამარჯვების ჯინმა, (რომლის გასაღები მას რუსეთმა დროულად შეუცურა) ისინი გიჟვრაცუებად აქცია - მათ იომეს. დრეს მათ 10 პლიუსი მიეცემათ აფხაზეთი და ს.ოსეთი რომ აღიარონ, მაგრამ ვერ იზამენ - სუბიექტური გრძნობა გააჩერებთ. რა ქვია ამ გრძნობას, ვერ გეტყვით, ყველაზე მშრალი სიტყვებით ეს არის ისტორიული სოლიდარობის გრზნობა, მეტი პათეტიკა ჯერ ადრეა, მეტი პათეტიკა ერთმანეთის ურთიერთობაში მერე გვექნება, როცა საქართველო კარგი ქვეყანა გახდება.
როცა საქართველო კარგი ქვეყანა გახდება დავინახავთ რომ: პირველი ქართველი ჰაგიოგრაფიული წმინდანი სომეხია შუშანიკის წამების შესწავლისათვის უკლებლივ ყველა ქართველს არანაკლებ 3 კვირაა აქვს დახარჯული. პირველი ქართული ლიტერატურული ნაწარმოები სომეხს ეძღვნება ილია ჭავჭავაძის დედა სომეხია ივანე მაჩაბელის დედა სომეხია ქართლოსი და ჰაოსი მითიური ძმები იყვნენ ატენის სიონი სომეხმა ხელოსნებმა ააშენეს იშხანი სომეხი ეპისკოპოსის აშენებულია ქართველებს შერეული ქორწილები ყველაზე ხშირად სომხებთან გვაქვს იმას, რასაც დღეს ჩვენ ძველ თბილისად (ქუთაისად, ბათუმად) ვთვლით, მნიშვნელოვანწილად სომხების აშენებულია. სომხები აშენებდნენ თბილისს ჯერ კიდევ მაშინ, როცა ერევანში ბევრი არაფერი მნიშვნელოვანი აეშენებინათ.
არადა, იმ კოსმოპოლიტურ-გლობალურ მსოფლიოში, რომელშიც განუხრელად "პატარავდება", და ერთი ურთიერთ გადახლართული ჭრელი ქსოვილი ხდება, მოგვიწევს საკუთარი თავის გვერდიდან დანახვის სწავლა. ამის გარეშე ვერ ვიქნებით კაცობრიობის წარმატებების მიმღებები.
და როცა შევძლებთ საკუთარი თავის გლობალური მასშტაბით დანახვას სომხებსაც მაშინ შევაფასებთ ობიექტურად და დავინახავთ, რომ ჩვენ ყოველგვარი პათეტიკის გარეშე ერთგული ძმები ვართ, და ვართ სწორედ იმ პრეისტორიული, ანტიკური, ფეოდალური, საბჭოთა თუ პოსტსაბჭოთა შიშებ და ეჭვებში გამოცდილი ძმები, რომლებსაც ერთმანეთი გვჭირდება.
არავინ გვაღიარებს ჩვენ, თუ ერთმანეთი არ ვაღიარეთ.
მსოფლიოს თვალსაწიერიდან ქართველები სომეხთა და სომხები ქართველთა ყველაზე ავტორიტეტული შემფასებლები ვართ. ჩვენ მსოფლიო ან ერთად გვაღიარებს, ან ერთად შეგვინახავს ბნელი ოთახის ვიტრინა-განჯინაში.
თუკი ისისნი იმდენად განვითარდნენ, რომ თუნდაც რადიოტალღების გადაცემა და ორობითი სისტემა (ციფრული სისტემა) ისწავლეს, ეს იმას ნიშნავს რომ მათაც გაიარეს რელიგიის ეტაპი.
იყვნენ ადრე სიკვდილის შიშში და ერთმანეთთან კომუნიკაციას ძნელად ამყარებდნენ. რას იზამდნენ? გამოაცხობდნენ ერთი-ორ რელიგიას. შეებრძოლებოდნენ კიდევაც, რომელია ჭეშმარიტი მათში, ექნებოდათ სიმბოლოები თავისი რელიგიის აღმნიშვნელი. და რა ვიფიქრე იცით? გაგეცინებათ, მე გამეცინა მაგალითად.
ეს სიმბოლო სადაც არ უნდა დაბადებულიყო, ეს სიმბოლოები უფრო სწორედ, აუცილკებლად იქნებოდა ჯვარი და ნახევარმთვარე. აბა წრე ხომ არ იქნებოდა (გლობუსი მათაც ექნებოდათ სხვა დანიშნულების) ან წვეთი (მარადიულობას ეწინააღმდეგება) ჰა ჰა სპირალი ყოფილიყო, მაგრამ ისიც ნაკლებად სავარაუდოა (დნმ-ს აღმოჩენამდე უნდა დაეხატათ და დნმ-ს აღმოჩენის შემდეგ კი აღარ ჩაიძირებოდნენ რელიგიაში.
ჯვარი და ნახევარმთვარე იდეალური სიმბოლოებია რელიგიის აღმნიშვნელი დავითის ვარსკვლავიც მაგარია და სვასტიკაც, მაგრამ ცოტათი რთულებია, ვერ დავდებ თავს რომ გენიალურად მარტივებია.
მაგრამ თუკი იმ პლანეტაზე თუნდაც 10 რელიგია მოიგონეს, მაშინ სვასტიკას ვარსკვლავსაც და დავითის ვარსკვლავსაც ექნებათ საქმე ჯვრისა და ნახევარმთვარის გვერდზე.
1989 წელს, როცა თბილისიდან ცხინვალში მიტინგის ჩასატარებლად ასეულობით ავტობუსი გაემართა, მეც ერთერთში ვიჯექი. სამედიცინო ინსტიტუტის წინ იდგა, მალე გავაო და მე და ჩემი ძმაკაციც შევახტით. მაშინ სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის კომუნისტური მმართველობას კომუნიზმ-სეპარატიზმის დროშა ახალი აფრიალებული ჰქონდა. გამოაცხადეს სამხრეთ ოსეთის სოციალისტური რესპუბლიკა და სსრკ-ს აღიარებისათვის მიმართეს.
ავტობუსებით ცხინვალზე მარშში, საშუალო შეფასებით 10.000 ადამიანი მონაწილეობდა. თუმცა "მარში ცხინვალზე" მას ჯერ არ ერქვა, მანამდე კი "მშვიდობიანი მსვლელობა შერიგებისთვის" მაშინდელ გუმბარიძისდროინდელ პრესაშიც იყო ანონსირებული. შემდეგ ამ ყველაფერს გამსახურდიას იმპულსური და გაუთვლელი მარში დაერქვა. 20 წლის შეგდეგაც ეს მარში ქართული საზოგადოების მიერ დაგმობილია როგორც პროვოკაციული, არარაციონალური, ემოციური, მაგრამ მაინც ყველაზე მეტად როგორც უშედეგო და კონტრპროდუქტიული.
ავტობუსების კოლონა უწყვეტი იყო, თავი და ბოლო არ უჩანდა. ყველა ამ ავტობუსში კი ხალხს ერთი სათქმელის ჩატანა უნდოდა ოსებისთვის - ჩვენ ვარსებობთ,ჩვენ თქვენს გვერდით ვართ, ჩვენ ერთად უნდა დავაღწიოთ თავი სსრკ-ს კლანჭებს და შევქმნათ ერთობლივი საქართველო. დიდი გადახვევია-ჩახუტების იმედი არ გვქონდა ოსებისგან, მაგრამ ყველას ერთი სურათი წარმოგვედგინა, როგორ ვეტყოდით და მოვისმენდით მათ ნათქვამს. არავის ჰქონია გეგმად ან თუნდაც გულში ადგილობრივთა დაჩაგვრა, შეურაცხყოფა, გაძევება, მათი საცხოვრებელების დაკავება ან რაიმე სხვა ექსტრემიზმი. იმავე საღამოს უნდა დავბრუნებულიყავით თბილისში. ჩემს ავტობუსში ერთი ოსი ქალი გვპირდებოდა, უნდა დაგაძღოთ ცხინვალური ხაბიზგინებითო. მაშინ ცხინვალის შესასვლელში გზა 50-მდე აქტივისტმა და 50-მდე სახალისოდ გამოსულმა ბავშვმა გადაგვიკეტა, წინ ლენინის დროშები და ბიუსტები ეჭირათ, უფრო წინ კი საბჭოთა ავტომატიან-მუზარადიანი ჯარისკაცების ერთი მწკრივი ედგათ.
ჩამსვლელთა დელეგაციის (ეროვნულ-განმანათავისუფლებელი მოძრაობის ლიდერები) და დამხვდურთა შორის მოლაპარაკებები რამდენიმე რაუნდად გაგრძელდა, დიდი პაუზებით. თუ არ მეშლება ამ მოლოდინში 24 სთ ვიდექით. მათ (რუსებმა და სეპარატისტებმა) გაიმარჯვეს, ჩვენ უკან გამოვბრუნდით. უშედეგოდ, "კონტრპროდუქტიულად" როგორც შემდეგ გაგვიმარტეს.
ჩემი 20 წლის წინ შესაჭმელი ხაბიზგინა კი წელს მედვედავმა შეჭამა.
სათქმელი კი სხვა მაქვს. ტყუილად აიბზუეთ 4,500.000 მინუს 10.000-მა ქართველმა მშვიდობიან შესარიგებელ მარშზე ცხვირი. ყველაფერი სპირალურია, მოვა ისევ მშვიდობიანი მარშის დრო, ოღონდ რაოდენობა ხარისხში რომ გადაიზარდოს ისეთის.
ჩემი შვილი გერმანიიდან 9 ში უნდა ჩამოფრენილიყო და ლუფტჰანსამ 10-ში ბაქოში ჩამოიაფრინა. ჩემი რჩევისა და ბინის შოვნის მიუხედავად, აიჩემა აუცილებლად უნდა დავბრუნდეო. წამოვიდა. ჩვენ 11 ში საღამოს წითელ ხიდზე დავხვდით.
ხიდზე ვიცდიდით დაახლოებით საღამოს 18 საათიდან ღამის 24 სთმდე დაახლოებით.
ეს ის დრო იყო, როცა პრეზიდენტის გამოცხადებულ ცეცხლის შეწყვეტას მოყვა რუსების შეტევა.
მობილურით ვიგებდით სიტუაციის ცვლილებებს.
ახალი ამბები იყო: -რუსები თბილისის ასაღებად მოდიან -ჩვენი ჯარი გამოყვანილია თბილისის მისადგომებთან -ჩვენები დიღომში არიან -რუსები მცხეთას გამოცდნენ -და ა. შ.
თვალსა და ხელს შუა გამსვლელთა 10 მანქანიანი რიგი 100 მანქანიანად იქცა.
იყო ნევროზული სიტუაცია, მაგრამ საერთო ჯამში წესრიგი შენარჩუნებული იყო:
-რიგს არ არღვევდნენ და ემოციებს არ აფრქვევდნენ.
აზერბაიჯანელი მესაზღვრეები გვეკითხებოდნენ, მართალია ეგ ამბავიო? ქაქ ეთო მოჟნა-ო აღშფოთდნენ.
ჩემმა შვილმა და მისმა საზაფხულო სკოლელმა 7-მა ბავშვმა ძლივს გამოარღვია ნეიტრალური ზონა, სადაც წამსვლეთა დიდი რიგი იყო.
ღამე თბილისში დავბრუნდით.
გზაში გამსველთა მანქანები გვხვდებოდნენ, მაგრამ განსაკუთრებით ბევრი არა.
მოკლედ რას ვამბობ.
ცოტა შეშინდა და ოჯახი გაარიდა რუსებს.
უმეტესობამ ცდუნებას გავუძელით.
მე საზღვარზე მყოფი მოვბრუნდი თბილისში.
მე ის ხალხი ვნახე, ვინც გარბოდა.
თითქმის ყველა პატარა ბავშვებით იყვნენ, ნორმალური ხალხი ჩანდნენ და იყვნენ კიდევაც.
ჩემი შეფასებით ის ხალხი კი არ არის საქართველოს მტერი, ვინც რუსეთის ბატონობა საკუთარ ოჯახზე იდეაშიც კი ვერ აიტანა, და გაერიდა, არამედ ის
არამედ ის, ვინც რუსების შემოსვლას სულგანაბული ინტერესით ელოდა, იქნებ ჩემი დრო დაბრუნდაო.
ასე რომ, არ გვინდა წამსვლელ-გამქცევების დაცინვა და ქილიკი.
”პირველ რიგში, მნიშვნელოვანია იმის გახსენება, რომ 2003 წელს ხელისუფლება პარლამენტის პიკეტირებამ და პარლამენტის შენობაში ხალხის შესვლამ კი არ შეცვალა, არამედ პრეზიდენტ შევარდნაძის გადადგომამ. შესაბამისად, გასააზრებელია არა ის, თუ როგორ უნდა მოხერხდეს პარლამენტის შენობის პიკეტირება, არამედ ის, მოყვება თუ არა ამ აქციას სააკაშვილის გადადგომა და ხელისუფლების შეცვლა. ქვემოთ მოყვანილი არგუმენტები გვაფიქრებინებს, რომ ამ აქციით ვერ ხერხდება ხელისუფლების შეცვლა. პირიქით, გარდაუვალია სახელისუფლებო რეპრესიული მანქანის კიდევ უფრო გაძლიერება.” დავით უსუფაშვილი 03.06.08 !!
კი მაგრამ, სად იყო უსუფაშვილი 2007 წლის ნოემბერში, 2008 წლის იანვარში, ვინ ყავდათ საპზიდენტო კანდიდატად რესპუბლიკელებს საპრეზიდენტო არჩევნებზე?
თუ მაშინაც ნაცადი გზით არჩიეს თავისი მიზნის მიღწევა?
2003 ში პოლიტიკური სტატუსი იმით გაინაღდეს, რომ მათთვის ჯერ კიდევ მაშინ საძულველი სააკაშვილის ნავში ჩასხდნენ.
ახლა კი "გაერთიანებულების" ნავით აპირებდნენ პოლიტიკაში ცურვას, მაგრამ საპრეზიდენტო არჩევნებზე წარუმატებლობის შემდეგ ჩათვალეს რომ წაგებულებთან ძმაკაცობა მათ არ არგებდათ. ჩათვალეს რომ ცალკე უფრო მეტ ხმებს მიიღებდნენ ვიდრე გაერთიანებბულთა სიით.
შეცდნენ, მაგრამ შეცდნენ "ძალიან ცოტათი".
კერძოდ უსუფაშვილის ეს განცხადება 3 ივნისს, არჩევნების შემდეგ კი არა, 3 აპრილს ან თუნდაც 3 მაისს რომ გაეკეთებინათ, პარლამენტში მოხვედრა გარანტირებული ჰქონდათ და იქნებ სულაც დიდი პროცენტით.
მაგრამ დროის მანქანა არ გამოუგონებით ჯერ.
ჭკუის ჭანჭიკების ამარა უნდა დავრჩეთ მომავალშიც.
როგორც აღმოჩნდა რესპუბლიკელებს ჭანჭიკები აქვთ მაგრამ სამწაროდ კარგად გასარეცხ-დასაზეთი.
რეტროსპექტივა ამ თემაზე.
ნოემბრის აქციებით სააკაშვილი მართლაც რომ გადამდგარიყო წარმოიდგინეთ გამარჯვებულები როგორ დაჭამდნენ ერთმანეთს.
“ვთვლით, რომ გამოსავალი სიმართლეშია – ხალხს პირდაპირ უნდა ვუთხრათ, რომ 2007 წლის სექტემბერ-ოქტომბერში აგორებულმა საპროტესტო ტალღამ 2008 წლის იანვრის შუა რიცხვებში პიკს მიაღწია და 2008 წლის მაისის ბოლოსთვის თითქმის საწყის ნიშნულამდე დაეცა". დავით უსუფაშვილი 03.06.08 ! "ახლა საჭიროა შეცდომების გაანალიზება და ბრძოლის ახალი ეტაპის დაწყება სრულიად ახალი მეთოდებით. ერთ-ერთი ბოლო შეცდომა იყო 26 მაისს მოსული ხალხის რაოდენობით ამჩატება და პარლამენტის პიკეტირებისთვის ხალხის მოწვევა. ეს შეცდომა დაუყოვნებლივ უნდა გამოსწორდეს და ხალხს უნდა შევთავაზოთ პოლიტიკური პროცესის გაგრძელების კონკრეტული გეგმა”. დავით უსუფაშვილი 03.06.08 !
“ჩვენ, ხალხს ოპოზიციამ ბოდიში ქუჩაში მუხლმოყრილმა რომ მოგვთხოვოს მერე ვიფიქრებ, ჰიპოთეტურად ვიფიქრებ, მათ გვერდზე მიტინგზე შემეძლება თუ არა დადგომა” რომ ვთქვი, მე მგონი ეს პროცესი - ბოდიშების პროცესი დაიწყო. აბა თქვენ იცით.
მას შემდეგ რესპუბლიკელები მიშას განუდგნენ, საკუთარი ფრაქცია შექმნეს, უსუფაშვილ-ხიდაშელით "გაძლიერდნენ" საპროტესტო მიტინგების ეიფორიაც გამოსცადეს და აპლოდისმენტების სიხარულიც.
მოკლედ პროგრესს მიაღწიეს და…. . . არჩევნების შედეგად კი პარლამენტს გარეთ დარჩნენ.
მათ ვერ მიიღეს ის ხმები რასაც იმედოვნებდნენ როცა "გაერთიანებულ ოპოზიციას" გამოეყვნენ.
ვის უნდა მიეცა მათთვის ხმა, ანუ ვინ იყო მათი პოტენციური ამოჩეველი, მაგრამ გადაიფიქრა?
მე მგონი ასეთი ორი ჯგუფი იყო.
ერთი - "გაერთიანებული ოპოზიციის" მომხრე, რომელიც სულაც არ იქნებოდა წინააღმდეგი "გაერთიანებული ოპოზიციის" დღევანდელი ჭინკები რესპუბლიკელების დეკლამაციური უნარით ყოფილიყვნენ აღჭურვილები და გაკოხტავებულები. ამ ელექტორატზე რესპუბლიკელებმა თვითონ თქვეს უარი.
მეორე - დღევანდელი ნაციონალების ამომრჩეველთა ის ნაწილი, ვინც თვლის რომ საქართველო სწორი გზით მიდის ძნელ გზაზე, უშვებს შეცდომებს და იწვნევს შეცდომების სიმწარეს. ამ გზაზე საჭიროა ნაციონალებმა იგრძნონ კეთილგანწყობილი და კონსტრუქციული ოპოზიციური პრესი.
მაგრამ.. "რესპუბლიკელებმა" ამ ხალხზეც თვითონ თქვეს უარი. სხვასთან შედარებითი ზომიერობის მიუხედავად, ისინი ბოლო თვეების განმავლობაში გულმოდგინედ ნერგავდნენ საკუთარ რადიკალურ და შეურიგებელ იმიჯს.
ელექტორატის ხსენებული სეგმენტი მათ მიიმხრეს "გაერთიანებული ოპოზიციისაგან " განდგომით, მაგრამ ამით ვერ გადაწონეს: _ხიდაშელის ფრაზა-მოწოდება, 7 ნოემბერს ნათქვამი (თუ ნაყვირი) "მოდით ხალხო! მოდით და დავასრულოთ ეს ხელისუფლება!"
_ვერ გადაწონეს ხიდაშელისა და უსუფაშვილის მონოტონური აგრესიის ტელესეანსები.
მიუხედავად იმისა რომ ხიდაშელ უსუფაშვილის "რესპუბლიკელებში" მიწვევა (მოჭიდავეთა ბუნტის დროს) თავიდან ამ პარტიისათვის ძალიან კარგი პერსპექტივის დასაწყისად მეჩვენა, ახლა სხვა რეალობის წინაშე ვართ. ეს ადამიანები პოლიტიკაშიც ენჯეოშნიკებად დარჩნენ. თუ წარმატებული ენჯეოშნიკობისათვის საკმარისია ერთი კონკრეტული პრობლემის მოსახლეობამდე მიტანა და მისი გადაჭრის გზის ეფექტური აქციებით პრომოცია, პოლიტიკოსობას სხვა სიჯიუტე, მიზანდასახულობა და ქარიზმა სჭირდება.
არადა ამ ადამიანებმა (ხიდაშელ-უსუფაშვილმა) რესპუბლიკელთა ძველი გუნდისაგან სრული კარტბლანში მიიღეს.
ტელეეთერში გატარებული 1000 საათიდან მათ ერთხელაც არ ახსენეს რა მოსწონთ, რას გააკეთებდნენ თვითონ სახელმწიფოს მშენებლობის სტრატეგიულ თუ ტაქტიკურ საკითხებში, რაში შეძლებდნენ ხელისუფლებასთან თანამშრომლობას და ა. შ. პირიქით რესპუბლიკური პარტიის კანონდამჯერე, იუსტიციაში გარკვეული და კონსტიტუციის დამცველის წლებით ნაგროვები იმიჯი, თავდავიწყებული შრომით შეცვალეს აგრესიულ-რადიკალური იმიჯით.
მაგრამ ამ სეგმენტში ადგილი უკვე მყარად ეკავა 2007წ. ნოემბრის ავტორს - "გაერთიანებულ ოპოზიციას". ამრიგად "რესპუბლიკელები" "არც მიწისაა არც ცისა" ანუ თამაშგარე სიტუაციაში აღმოჩნდნენ.
შემდგომ საქმიანობაში მათ მოუწევთ ახალი, დღევანდელის მომიჯნავე ელექტორატის გულის მოგება.
რომელი მიმართულებით წავლენ ამას დრო გვიჩვენებს.
P.S. მე კი, ამ შედეგებიდან გამომდინარე ცოტა არ იყოს მეუხერხულება ჩემი წინა პოსტის, სადაც თითქოს სხვა უარესი არ ყოფილიყოს, მაინცადამაინც “რესპუბლიკელები” გავკილე.
საპრეზიდენტოზე ჩემი მოსაზრებები აქაა და აქ და უმადური საქმე - პ რ ო გ ნ ო ზ ი!
მე მგონია (თანაც ვიმედოვნებ) რომ ნაციონალები კარგი უპირატესობით გაიმარჯვებენ.
ვთვლი რომ საპრეზიდენტო არჩევნებზე სააკაშვილის 53% გამოიწვია წინასწარ გაპიარებულმა "მიშა მაგარიამ". ხალხმა ჩათვალა რომ რახან მიშა მაინც გასულია, ერთ კენჭს მაინც ვესვრიო.. საპარლამენტო წინასაარჩევნო პერიოდმა ცუმპაცუმპების გარეშე ჩაიარა. ახლა ხალხს უფრო ობიექტურად შეუძლიათ თავისი არჩევანის გაკეთება.
#გამსახურდია არ არის დემოკრატი, საქართველო ევროპული დემოკრატიის ღირსია.
#გამსახურდია და ესე იგი საქართველოც მის გამგეობაში პათეტიკური იდეოლოგიის ტყვეობაშია.
#მათ გადაკეტეს სამტრედიის რკინიგზა რუსეთის შესაშინებლად რითაც კარაქისა და ძეხვის გზა გადაკეტეს ჩემს მაცივრამდე.
#საქართველო და გამსახურდია მარტოა რუსეთისა და ამერიკის წინაშე. ე. ი. წაგებულია.
#გამსახურდიას მეუღლე ერევა სახელმწიფო საქმეებში. საქართველო მათ თავისი კანტორა ხომ არ გონიათ?
#მშიშარა გამსახურდიამ ძვირიანი დაჯავშნული მერსედესი იყიდა სახელმწიფოს ფულით, ჩემი ფულით.
#ის ხალხი ვინც გამსახურდიას გვერდზე ედგა, განუდგნენ მას, ალბათ ჩემზე კარგად იციან რომ გამსახურდიას პრეზიდენტობა არ შეიძლება.
#გამსახურდია თავის პირად მტრებს გია ჭანტურიას, გოგა ხაინდრავას, ჯაბა იოსელიანს სახელმწიფოს ძალით ციხეში სვამს.
#გამსახურდიას ხელისუფლებამ კინოს სახლთან მიტინგის დარბევისას იარაღი ისროლა და 3 ადამიანი დჭრა.
#გამსახურდია თავისი რიტორიკით გვიმხედრებს არაქართველებს.
მოკლედ, მე ამ მოსაზრებების კოლაჟში უმთავრეს ღერძად მიმაჩნდა თბილისის საზოგადოების ბუნებრივი, ლოგიკური პროტესტი ავტორიტარიზმზე.
ქართული საზოგადოებრივი აზრის ხერხემალს, ინტელიგენციას (მაშინ ძალიან უყვარდათ ეს სიტყვა) მართლაც შეეძლო ებრძოლა უფრო დემოკრატიული საქართველოსათვის, ებრძოლა რა თქმა უნდა მშვიდობიანი გზით. მაგრამ მაშინაც აზვირთდა ეგზალტირებულ-ისტერიულ-შურიანი მასა რომელმაც ეს ელიტის მიერ შექმნილი იდეოლოგია გამოიყენა სამხედრო გადატრიალებისათვის. ბრძოლის ბედის გადამწყვეტელი იარაღი კი რა თქმა უნდა რუსეთმა გაიღო.
ძალაუფლება ხელში ჩაიგდო არა თბილისის ელიტამ, არამედ სხვადასხვა კალიბრის ყაჩაღების ბრბოებმა, რომელთაც მოსვლის დღიდანვე დაიწყეს ომში სიცოცხლის რისკების კომპენსაცია ქვეყნის ათწლეულებით ნაკოწიწები ქონების, მრეწველობის, მეურნეობების საერთო საკუთრების ჯიბეებში გადანაწილებით.
შედეგი ყველას გვახსოვს, სიღატაკე, პურისათვის ღამეული რიგები, ავტომეტების გაუთავებელი კაკანი, ქარხნების გაყიდვა ჯართის ფასად, სახელმწიფო სტრუქტურების რღვევა და კორუფცია, წაგებული ომები და ნახევარი მილიონი ლტოლვილი..
სიკვდილები! . . .
.. დემოკრატიის დაკონსერვება, სხვაგვარადმოაზროვნეთა მიტინგების ავტომატებით დახვრეტა, ცენზურა და რეპრესიები, "სეთურის ხალხის" იარლიყი ყველასათვის ვინც მათთან არ იყო, რუსეთის კლანჭებქვეშ გატრუნვა, რუსეთის ეკონომიკისათვის მართვის სადავეების მიცემა და ა. შ.
არავითარი დაახლოება ევროპა ამერიკასთან. პირიქით საქართველომ დაიმსახურა ათწლიანი დამღა ევროპა-ამერიკის თვალში - ეს ბხუტუს ტომი ევროპის განაპირას, ისევ რუსეთმა ჯობია მართოსო.
მოკლედ, რას ვამბობ.
1991 წლის თბილისური აჯანყების იდეოლოგია: დემოკრატია, არაძალადობა, გახსნილობა, გამჭვირვალეობა, ევროპა-ამერიკაზე ორიენტაცია, საქართველოს 100%-ით საწინააღმდეგოდ მოუბრუნდა.
დღევანდელი ელიტის ("ცნობადი სახეები", ხელოვანი ავტორიტეტები, ჟურნალისტები, ე. წ. ექსპერტები, პოლიტიკოსები) იდეოლოგია: მეტი დემოკრატია, არაძალადობა, ნაკლები კლანურობა და სხვა, შეიძლება მართლაც გულწრფელი კეთილი სურვილები იყოს, მაგრამ დღევანდელი ოპოზიციის გამარჯვებით ისევ ის ხალხი მოვა სათავეში ვინც 1991 წლის შემდეგ ქვეყანას ძიძგნიდა და 2003 წლის შემდეგ თავის დროს კბილების კრაჭუნით ელოდება.
დემოკრატია არის ხალხის შეკვეთის შესრულება მთავრობის მიერ. ხალხი შეკვეთას მთავრობას აძლევს იმ ინფორმაციის საფუძველზე, რომელსაც დემოკრატიის პირობებში ღებულობს ინფორმაციის სხვადასხვა, განსხვავებული თვალთახედვის მქონე საშუალებიდან.
რუსული საზოგადოება ინფორმაციას ღებულობს რუსული არხებიდან. რუსულ არხებს, რომლებიც საერთაშორისო ექსპერტების მიერ არაერთხელ იქნენ მხილებულნი მთავრობისადმი მაამელობასა და მიკერძოებულობაში შეუძლიათ და ჯერჯერობით წარმატებით ახორციელებენ კიდევაც მაყურებელთა მოტყუებას და ზომბირებას.
რუსულ არხებზე დაყრდნობით რუსეთში ჩამოყალიბებულია ხალხის შეკვეთა - დაისაჯოს უმადური საქართველო, რომელიც რუსებმა გადაარჩინეს და ახლა აფხაზეთის დათმობაც კი არ უნდათ.
სტერეოტიპებს რომ შევეშვათ, ყოველდღიური სიახლეები რუსულ არხებზე აუცილებლად ტრანსფორმირდება რუსეთის ძირითადი პოლიტიკური კურსის შესაბამისად.
რუსული საზოგადოება მოკლებულია მოვლენების გვერდიდან შეფასების საშუალებას. რუსულენოვანი ევრონიუსი, რომელიც ზოგადევროპული სიახლეების კოლაჟებს აწვდის რუსეთის მოქალაქეებს, ამინდს ვერ ქმნის.
რუსული საზოგადოებისათვის უცნობია ქართული სახელმწიფოს, ქართველი ხალხის მოსასზრებები, მიზნები და მოტივები.
საქართველო თავის ხმას ვერ აწვდენს აფხაზებსაც. ქართული რადიო აფხაზურ ენაზე რადიოს შესაბამის ეფექტს იძლევა. მაგრამ ეს საკმარისი რა თქმა უნდა არ არის. ტელეარხი "ალანია" მართალია ანალიტიკური გადაცემების დონეზე არა, მაგრამ სიახლეების ჩვენებით მაინც უკავშირდება ოსურ მოსახლეობას.
ეს უკვე ნაბიჯებია იმ ქსენოფობიის უფსკრულის ამოსავსებად, რაც პოსტკონფლიქტურ პერიოდში გვაქვს. მაგრამ საკმარისი რა თქმა უნდა არ არის.
ეფექტური შეიძლება იყოს რუსეთზე რუსულად მაუწყებელი ქართული ტელეარხის არსებობა.
ტელეარხი "მიმინო"
მივაწვდინოთ რუსეთის აუდიტორიას რაც მათ უნდათ და აინტერესებს, ხოლო იმ საკითხებში, რომელიც ჩვენს ინტერესებს ეხება ჩვენი პოზიცია გავაცნოთ. რისი ნახვა უნდა რუსს? რა ნიშა არის აუთვისებელი რუსულ ტელებაზარზე? სსსრ-ის ნოსტალგია. საკუთარი სიმაგრისა და სიკარგის ( ხელოვნება, ისტორიული როლი, მეცნიერება, კოსმოსი, სპორტი, ესტრადა, სამხედრო ძალა,) აღიარება. . .
ლონდონში საბჭოთა რუსი ტურისტების შეკითხვაზე, თუ როგორ უნდა გაკრიჭო გაზონი ისე ლამაზად, როგორც ეს ბაკინჰემის სასახლის წინაა, ინგლისელებმა უპასუხეს - უნდა კრიჭო სისტემატიურად არანაკლებ ორასი წლის განმავლობაშიო.
ჩვენი ახალი ასფალტიც არ არის იდეალური, მაგრამ შემდგომი მოვლა-რემონტით, მიწისქვეშა კომუნიკაციების შეცვლით, ივარგებს იმისთვის რომ ახალი პირი ასფალტის საფარის დაგებისას მაინც მივიღოთ კარგი გზები.
ტერმიტები თავისი ცხოვრების 95% იგივე საქმიანობაში ატარებენ, რაშიც ატარებენ თავის ცხოვრებას ჭიანჭველათა დანარჩენი 150 სახეობის ჭიანჭველები.
ტერმიტები თავისი საქმის მხოლოდ 5%-ით განსხვავდებიან სხვა ჭიანჭველებისაგან. თავისი დრს 5%-ს ისინი სამშენებლო ტალახის ზემოთ ატანასა და კოშკის აშენებაში ხარჯავენ. და ასე ყოველდღე, და ასე 100.000-ვე ჭიანჭველა თითოეულ კოშკში.
ადამიანებმა ტერმიტები წითელ წიგნში შეიტანეს და მათი ცხოვრების საჩვენებლად 50 დოკუმენტური ფილმი გადაიღეს.
პირველად ცათამბრჯენები ამერიკაში ააგეს. რატომ, რა აუცილებლობაა, დიდი საფრთხეა, ავანტიურაა, მაგრამ 100 წლის შემდეგაც დგანან ამერიკის სიმბოლოებად ეს პირველი ცათამბრჯენები.
დღეს უმაღლესი ცათამბრჯენების ათეულში პირველი 6 შენობა აზიაშია (ჩინეთსა და მალაიზიაში) მაგრამ ცათამბრჯენები არასოდეს გახდება აზიის სიმბოლო, იმიტომ რომ პირველმა ცათამბრჯენებმა სამუდამო პატივისცემა ამერიკას მიაკუთვნეს.
მსოფლიოს მაცხობრებელი ყველა ადამიანს ვისაც სკოლა, ჩვეულებრივი საშუალო სკოლა დაუმთავრებია ახსოვს საკუთარი გაოცება და აღტაცება ჰოლანდიელი ხალხის მიმართ, რომელთაც მოახერხეს ზღვისათვის გამოეტაცათ საკუთარი (სხვათა შორის საქართველოზე პატარა) სახელმწიფო.
ჩვენ, ქართველებს ცათამბრჯენის აშენების აუცილებლობა ან ხმელეთის ზღვისთვის წართმევის საჭიროება მაცხოვრებელთა სიმცირის გამო ჯერ კიდევ დიდხანს არ დაგვიდგება.
რითი შეუძლია ქართველობას გამოიჩინოს 19-ე საუკუნის დამბების მშენებელ ჰოლანდიელთა და 20-ე საუკუნის დასაწყისის პირველი ცათამბრჯენების მშენებელ ამერიკელთა სტაბილური მიზანდასახულობა, კონსოლიდირებულობა, კრეატიულობა და წარმატების რწმენა?
რაში უნდა დახარჯოს საქართველოს მოქალაქეთა 100-მა %-მა თავისი დროის, თუ ენერგიის, თუ ყურადღების +5%, ისევე როგორც ამას წარმატებული ტერმიტები აკეთებენ?
თუ ოდესმე ქართველებს თავის თავში ეს ჯადოსნური ძალის, ენერგიის, ყურადღებისა და კონსოლიდაციის ნარევი +5% აღმოაჩნდათ, ამ +5%ში 2% წესიერი მოქალაქეობა*, 1%ტოლერანტობა*, 1% კი შრომისმოყვარეობა* უნდა იყოს.
აი ამ 4%-ს შემდეგ+ 1% ძალით, მონდომებით, ყურადღებით რასაც გინდა იმას მიაღწევ. ააშენებ შუშის ლიფტს ზღვიდან მყინვარამდე, შექმნი ოსკარის მფლობელ ფილმებს, ინტერნაციონალური მასშტაბის ტელეარხებს, არქიტექტურულ საოცრებებს, სამეცნიერო-ტექნოლოგრ სიახლეებს და ა. შ.
*წესიერი მოქალაქეობა - წესიერება ამ სიტყვის ინტერნაციონალური მნიშვნელობით, წესების ცოდნა და დაცვა მაშინაც კი როცა არავინ გაკონტროლებს.
*ტოლერანტობა - საქართველოს როგორც შიგნით მრავალეროვანი და გარეთ რთული ამიერკავკასიის ლიდერი სახელმწიფოს არსებობის აუცილებელი პირობა.
ჩვენ ჩვენს წინაპრებს გულწრფელ და არა მხოლოდ სიტყვიერ პატივს მაშინ ვცემთ როცა სხვისი წინაპრების პატივისცემას ვისწავლით. წინაპრებმა მარცვალ მარცვალ, აგურ-აგურ, ასო-ასო შეაკოწიწეს ის რასაც ჩვენ დღეს ვფლობთ. ერთნი სახელოვანი ისტორიული პიროვნებები იყვნენ (ფარნავაზიდან ერეკლე II-მდე, იან ჰუსიდან მენდელამდე, იულიუს კეისარიდან ფელინიმდე, ჯორჯ ვაშინგტონიდან მერლინ მონრომდეე) და მეორენი ჩვენთვის უსახელო (ვინც აშენებდა აქვედუკებს, იბრძოდა დიდგორში და კრწანისში, აშენებდა თამარმეფის ხიდებს და ჩინეთის კედელს, ნოქალაქევის გალავნებს და ეიფელის კოშკს, გამოჰყავდა ვაზის, ხორბლის თუ ცხენის ჯიშები, უვლიდა შთამომავლებს).
დღეს, კომუნისტების დროინდელი წინაპრების ტირადა სადღეგრძელოების იშტაზე აღარა ვართ.
იმ ილუზიებით სავსე დროის შემდეგ სამყაროს სხვანაირს ვხედავთ, უფრო ღიას და დეტალურს.
მხოლოდ ის თეზა რომ "კაგდა რუსკიე პო ლესამ ბრაძილი, გრუზინი ევანგელეი პერევაძილი" საკმარისი აღარ არის მაღალი თვითშეფასებისა და სიამაყისათვის.
დავინახეთ მსოფლიო, რომლის დღევანდელი წარმატებული ყოფა მათ წინაპრებზე, წინაპართა ნამოქმედარზე დგას.
ყველა ამჟამად ფეხზე მდგარ ქვეყანას ჰყავს პატივსაცემი წინაპრები. წინაპრები რომელთაც სახელობით იცნობს და უცნობი წინაპრები რომელთაც დატოვეს კვალი.
ჩემი ინტერესი დღეს ის უსახელო ხალხია ვინც დალაგებული, მოწესრიგებული და წესების დამცველი ქვეყანები ააშენეს. ისინი იყვნენ კარგი ინჟინრები, მშენებლები, მელიორატორები, ხელოსნები ერთი სიტყვით კარგი სპეციალისტები. იყვნენ ძალიან შრომისმოყვარენი ააგეს უამრავი სახლი, სასახლე და ციხესიმაგრე, იყვნენ ძალიან ჭკვიანები- გამოიგონეს ბიგბენის გასახსნელი ხიდი და ჰოლანდიური დამბები იყვნენ პატრიოტები უამრავი ადამიანი შეგნებულ რისკზე წავიდა სამშობლოს დასაცავად და შეეწირა თავის ქვეყანას, იყვნენ წესიერები - შექმნეს წესები, ტრადიციად და ეროვნულ სიამაყედ გადასცეს შთამომავლებს წესები და წესების დაცვა - ქუჩაში მოძრაობის, ეტკეტის, იერარქიული, სამსახურეობრივი თუ პოლიტიკური მოღვაწეობის წესები, წესები.
ევროპის ქვეყანათა მაცხოვრებლებს მათმა წინაპრებმა არა მარტო მდიდარი ქვეყანა დაუტოვეს არამედ, წესიერი ცხოვრებით წარმატების მიღწევის მექანიზმები და ფორმულები დაუფუძნეს. ეს ჩვენი უბედურებაა რომ ჩვენი მნიშვნელოვანი წინაპრები ძალიან შორს გვყავს. აღარ გვახსოვს და ვერც გვეხსომება ის წესები, წესიერების ის ჩარჩოები, რომელიც არათუ გრიგოლ ხანძთელის დროს, დავით აღმაშენებლის დროს და სულხან საბას დროს იყო, არამედ აღარ გვახსოვს წესები ერეკლე მეორის დროსაც. ყველაზე დასანანი ის არის რომ საერთოდ არ ვიცით ოდესმე იყო კი საქართველო წესიერი და კანონდამცველი ქვეყანა. და გვგონია რომ ის ქვეყანა რომელიც უნდა ავაშენოთ საბოლოოდ თავისუფალი უნდა იყოს წესებისა და კანონებისაგან. ჩვენ შეცდომით ამ მიზანს დემოკრატიას ვუწოდებთ და არ ვითვალისწინებთ დემოკრატიის ძირითად საფუძველს: სხვადასხვა პიროვნებების თავისუფლებას კანონიერებისა და წესების ფარგლებში.
ევოლუციის დასასრული.The End Of Evolution ევოლუციის დასასრული.
ბევრ ასპარეზზე ადამიანმა თავისი თავისი პოტენციალის მაქსიმუმს უკვე მიაღწია.
მაგალითად:
ქანდაკება მიქელანჯელოს დროის იტალიაში კლასიკური მხატვრობა ჰოლანდიური სკოლა კლასიკური მუსიკა ბეთჰოვენის დროინდელ ევროპაში ოქრომჭედლობა რკინის, ხის, სპილოსძვლის, ბროლისა და ფაიფურის ნაკეთობები. ხიდების მშენებლობა ჩრდილოეთის ზღვაში ფოტოგრაფია (მას შემდეგ რაც ტელესკოპი ჰაბლით 70 სინთლის წელიწადის სიგრძის ნისლეული გადაიღეს. საბოლოო ფორმა მიიღო მამაკაცის კოსტუმმა, ფეხსაცმელმა, გემმა, იახტამ, გლისერმა, სკუტერმა.
უკვე 10 წელია მსუბუქი ავტომობილების ფორმაც უნიფიცირებული და ოპტიმალური გახდა. თუ მანამდე სულუეტით გაარჩევდი მანქანის მოდელს (გაიხსენეთ 20-30 წლის წინანდელი მერსედესი, სიტროენი, როლსროისი ფორდი), ახლა მათი კონტურები თითქმის იდენტურია. და მხოლოდ დიზაინერული ნიუანსებით ინარჩუნებენ ცნობადობას. თვითმფრინავების მოდელები კი უფრო ადრიდან, დაახლოებით 50 წელია არ შეცვლილა.
რკინის გემების ფორმა თავიდანვე თითქმის ოპტიმალური იყო ისევე როგორც ესკალატორისა და ლიფტის.
ავტოკალამი ე. წ. პასტა 30 წლისაა, უნიტაზი 200წლის, გაზქურა 200წლის. ტელევიზორი ლსდ ეკრანით თითქმის იდეალურია უკვე 5 წელია. ციფრული ფოტოაპარატი ფაქტიურად იდეალურია 3-4 წელია. ინდივიდუალურ კომპიუტერს აქვთ განვითარების პერსპექტივები, მაგრამ თავის საქმეს ანუ მომხმარებლის დახმარებას რეალური სამუშაოს შესრულებაში თითქმის უნაკლოდ (ვორდი- ექსელი 100%, არქიტექტურულ, დიზაინერულ, საბუღალტრო, საწარმოო, ფერმერული და სხვა მრავალი პროგრამა 90%-ით) ასრულებს.
აგერ ჩვენს თვალწინ დაიბადა და გაიზარდა მობილური ტელეფონი. სულ რაღაც 5 წელიწადში შეიძინა უამრავი დამატებითი ფუნქცია. ლამაზი ნივთი რომელიც ჯიბეში გიდევს, ხელში ადვილად მოგყვება და რომელიც გაკავშირებს ნებისმიერ ადგილზე მყოფ ადამიანს ნებისმიერი ადგილიდან აუდიო-ვიდეო ფორმატში, არის ამავე დროს ფოტო-ვიდეო აპარატი, გაჩვენებს ინტერნეტ საიტებსა და ტელეარხებს. მობილურით სამსახურიდან დაბრუნებისას შეგიძლია შეუკვეთო შენს მიკროტალღოვან ღუმელს საჭმელი გაცხელებული დაგახვედროს, მობილური ტელეფონით შეგიძლია აკონტროლო საკუთარი უძრავ მოძრავი ქონების დაცულობა. აწარმოო შენი ბლოგასაითი.
200 წლის შემდეგ, 500 წლის შემდეგ რა შეიცვლება? ხელმისაწვდომობა უფრო.. შემცირდება ვიდრე დღეს. არავითარი ინდივიდუალური მფრინავი მანქანები, ენერგო შეზღუდულობის გამო ალბათ თვითმფრინავებით მხოლოდ პრეზიდენტები იფრენენ, ავტომობილები თალხნად და ნელა იმოძრავებენ მზის თუ რაღაც სხვა ბატარიებზე.
ქანდაკება მხატვრობა მუსიკა ოქრომჭედლობა რკინის, ხის, ბროლისა და ფაიფურის ნაკეთობები. ხიდები ფოტოგრაფია მამაკაცის კოსტუმი, ფეხსაცმელი, გემი, იახტა, გლისერი, სკუტერი. მსუბუქი ავტომობილი თვითმფრინავი გემი ესკალატორისა და ლიფტი ავტოკალამი, უნიტაზი, გაზქურა, ტელევიზორი , ციფრული ფოტოაპარატი , ინდივიდუალურ კომპიუტერი, მობილური ტელეფონი მე მგონი, რომ უმნიშვნელოდ შეიცვლება
ამაღამ აივნის კარი შეღებული მქონდა, დილით შაშვების ჭიკჭიკმა და სასიამოვნო ბრიზმა გამაღვიძა. "გაზაფხული მოვიდა ჭიავ დას მატლო, ბუნება იღვიძაბს და შენც გაიღვიძე" ამომიტივტივდა ამ მომენტისთვის ტრადიციული ფრაზა.
მაგრამ ვინ გაცალა ნოსტალგია და იმედები. გუშინდელი "პრაიმტაიმი" გამახსენდა. ეტყობა მეც ფიზიოლოგიური- ზოოლოგიური ოპტიმიზმი მქონდა, მეგონა მასამ კრიტიკული აზროვნების უნარი დაიბრუნა მეთქი, მაგრამ სადა ხარ! რიარია ძველი აქტორებით და რაც მთავარია იგივე უკრიტიკო მოქოქილი ხალხით ისევ გრძელდება. ვიღას ახსოვს რუსეთი დას აფხაზეთი, ვიღას ახსოვს საქართველოს (ყველასი ერთად) კრებითი სახე და ის თუ რას გამოხატავს ეს სახე სხვისი, მტრებისა და მოყვარეების თვალში. მე მგონი საქართველოს მტრები დიდკალიბრიან ოყნას უკეთებენ, ის კი სარკეში იყურება და იმაზე ჭოჭმანობს თმები ჩამოივარცხნოს თუ პრიგოლკით აიწიოს. მოკლედ ყველაფერი ისეა როგორც ეს უკვე ითქვა: გაზაფხული მოვიდა, კოსოვო აღიარეს, რუსეთში პუტინმა მეფობა გაიპრავა, სეპარატისტები და რუსეთი ახალი ძალით უტევს საქართველოს, მსოფლოი მედიას საქართველოსთვის არ ცალია, ამერიკა თავის წინასაარჩევნო სერიალის ყურებაშია გატრუნული. და ეს ყველაფერი იმ გაზაფხულზე რომელსაც პლიუს საქართველოს შიდა საპარლამენტო არჩევნები მაინც უნდა მოკლებოდა თურმე, პრეზიდენტისთვის რომ დაეჯერებინათ. გაზაფხულზე არჩევნების არჩატარება იქნებიოდა ტაქტიკური ნაბიჯი საქართველოს სტრატეგიული ბრძოლის გზაზე. მაგრამ რატომ უნდა დაუჯერო პრეზიდენტს როცა არსებობენ უფრო ჭკვიანი პოლიტიკოსები, სტრატეგები და ტაქტიკოსები? ეროვნული საბჭო, რესპუბლიკური პარტია?
ტყუილად გადავწვდი ამ გულწრფელ ადამიანებს, ისინი ხომ ამ შარმანკას უკვე 3 წელია ატრიალებენ. მე გულწრფელად მაწუხებს მათი მხარდამჭერების, წესიერი ადამიანების სიმრავლე. გაზაფხული მოვიდა ჩემო კარგებო ვის ებრძვით, რას ებრძვით, რა მიტინგი და სადიეტო შიმშილობა. ვის უნდა შეაკვდეთ და თავი შეაკლათ, რომც მოკვდეთ მაგ სიჯიუტით მაინც ვერ გახდებით მართლები. არის ასეთი აღმოსავლური გამოთქმა " დამნაშავეს უნდა უსმინო და ის დღეში ათჯერ იტყვის თავის დანაშაულს" უსმინეთ მათ სიტყვებს, მე მგონი დემოკრატიის ერთერთი ხიბლი ეს არის რომ შარავანდედის ქვეშ ვერავინ ვერ იმალება, უსმინეთ ამ ადამიანებს და წარმოიდგინეთ ეს ტექსტი ჟირინოვსკის პირიდან, გაგიკვირდებათ?
