მიშისტებს და სხვებს.

32 ათასი წლის წინ (ქრისტეშობამდე 30 ათასი წლით ადრე) ადამიანს ბევრი საშიში მტერი ჰყავდა, ყველაზე ბევრი და ახლოსმყოფი, შესაბამისად ყველაზე საშიშიც, მგელი.  თუკი გიგანტური დათვები და ხმალკბილა ვეფხვები იშვიათად ესხმოდნენ თავს ადამიანს, იქიდან გმომდინარე, რომ ეს მტაცებლები ინდივიდუალურად ნადირობდნენ და ადამიანების ჯგუფური ჭყვილისა და ნასროლი ქვებისათვის  თავი არ უნდა აეტკივათ, (იქვე არ ჰყავდათ გემრიელი სარდელები, გოჭები და ხბოები? ),აი მგელი კი თვითონ ნადირობდა ჯგუფურად და ადამიანზეც ხშირადაც იწეოდა. თან მგლები ბევრნი იყვნენ და იმიტომაც გადაურჩნენ კატაკლიზმებს ხმაკლბილა ვეფხვისა და გიგანტური დათვისგან განსხვავებით.  ანუ ადამიანის მთავარი შიში მგელი იყო.  შიში შეიქმს სიყვარულსაო და ადამიანმაც ისისაა დაარსებულ პანთეონში ერთერთ პირველ ღმერთად მგელი გამოაცხადა ( მგელი ღმერთი  ქართველების წინაპრებში დადასტურებული ტოტემია).  მგლები უსაფრდებოდნენ ადამიანს გამოქვაბულთან და უჭამდნენ შვილებს.    მგლებს ნანადირევთან ერთად ადამიანების ნასუფრალიც იზიდავდა, მწვადის სუნი მათთვის დაუძლეველი ცდუნება იყო და ადამიანის კოცონთან მორჩენილ ძვლებსაც დიდი სიამოვნებით გეახლებოდნენ. მგლებმა ადრევე იგუმანეს, რომ ადამიანთან შორიახლოს ყოფნა მათთვის ხეირი იყო. ადამიანებმა მხოლოდ 28 ათასი წლის წინ (ქრისტეშობამდე 26 საუკუნით ადრე) , ანუ მგლების მათ შემოგარენში სუნსულის დაწყებიდან 4 ათასი წლის შემდეგ შეძლეს დაეძლიათ მგლებისადმი მტრობა. მათი დამოკიდებულება მგლებისადმი რთული გახდა, მტრობა და მეგობრობა, კვლა და კვება, ლეკვების ბუნაგში შემოშვება და მცირე აგრესიის შემთხვევაში სასტიკი დასჯა. თუმცა კვლა ყველა სხვანაირის კვლა ადამიანისთვის უცხო არ იყო, ახალი იყო შეგუება, ატანა, მოთმენა, აღზრდა, მადლის გაცემა შემდეგში მადლიერების დაბრუნების იმედით. ადამიანმა ძაღლი მოაშინაურა., ბოდიში, ადამიანმა მგელი მოაშინაურა. მგელთათვის მადლიერების სწავლება შეძლო. მგელი– ძაღლი მადლიერი აღმოჩნდა. არცერთ ადამიანის მიერ მოშინაურებულ სახეობას არ აქვს მადლიერება ადამიანის მიმართ, იქნებ ცოტათი ცხენს (თუ აქვს ამის ინტელექტი) თუმცა ინტელექტი უფრო მტაცებლების მახასიათებელია და არა ბალახისმჭამელების. კატა? კატაც მტაცებელია, ოღონდ კატა ადამიანს არ მოუშინაურებია, კატა ადამიანს უბრალოდ... იყენებს. ჩემი სათქმელი სხვაა, 28 ათასი წლის წინ ადამიანებმა შეძლეს გადაელახათ 4 ათასწლიანი ტაბუ, მათ მტერს ლუკმა გაუყვეს, მოეფერნენ, შვილები გამოუკვებეს, ნატკენი თათი მოურჩინეს და .... დაიმსახურეს დედამიწის ისტორიაში ყველაზე გულწრფელი მადლიერება. დღეს რა გვჭირს, რატომ ვერ ავმაღლებუვართ 28 ათასწლეულის წინანდელ ადამიანამდე, რა გახდა ეს მტერი, მტერის ძახილი და თანაგრძნობის არარსებობა? ბოროტებით თვალზე ლიბრის გადაკვრა და სელექციური მხედველობა ( რასაც უნდა ხედავს, რასაც არ უნდა ვერაფრით დაინახავს), არადა სამყარო და დღევანდელი საქართველო განსაკუთრებით ჭრელია, რთულია, ილუზიებითა და პავლოვის რეფლექსებითაა გაჯერებული. თუ მხოლოდ ცუდს ხედავ ძალიანბევრს დაინახავ ცუდს, თუ მხოლოდ კარგს მოძებნი, ასევე ბევრს დაინახავ. ჯობია დავიბრუნოთ ჭრელი საქართველო, ზემო იმერეთში არ ეშლებოდათ რომ ქვეყანა ჭრელი უნდა იყოს (დ. კაკაბაძის "იმერეთი დედაჩემი") , მაგრამ ერთ მშვენიერ დღეს მათმა ფეოდალმა ახალი სათვალე გაიკეთა, ბრენდი "მაესტროსი" და გადაწყვიტა ჩვენც ეგ სათვალე გაგვიკეთოს, ვისაც არ გვინდა იმათაც. თბილისის ფორუმი - ჭინკების საკრებულო, ბართლომეს ღამის მოწყობის ოცნებაში აღამებს და ათენებს.ოსებს მივუსამძიმროთ მეთქი, ბავშვების ამოხოცვის 3 წლისთავი, დასამალი გახდა ის თემა, იმდენად ფაშისტური აზრები აფრქვიეს, იაპონელებს რაღას ემართლებოდნენ, მიწისძვრის შემდეგ მათი მისასამძიმრებელი თემაც შორსაა დასამალი, მართლმადიდებელი რუსების სახელით დაწყევლეს, კურილიის კუნძულების მოთხოთხოვნისთვის ღმერთის სასჯელად ჩათვალეს. ვერ მოათვინიერებთ თქვენ მგელს კი არა, ძაღლსაც. გაეცით სიყვარული, თუ გინდათ სიკეთე საკუთარი თავისთვის. ეს ყველაზე პრაგმატული, პრაქტიკული პროგრამაა. მოეფერეთ და თანაუგრძენით ყველას, აფხაზს, რუსს, ოსს, მიშისტს, ოპოზიციონერს, გუბაზისტს და ბიძინისტს, ვისაც იმედი აქვს და ვისაც იმედი აღარ აქვს (განსაკუთრებით მათ).

. ჩემი ფორუმზე შესვლის ამოსავალი ესაა, დავიცვა ჩემი პრინციპები ერთი ქვეტექსტით მოპაექრისადმი პატივისცემითა და თანაგრძნობით. ბოლოსდაბოლოს ჩემთვის ყველაზე მიუღებელი პოზიცია შეიძლება ჩემს სისხლა და ხორცს, ნათესავსაც ჰქონედს, იქნებ თქვენზე უფრო რადიკალურიც, ამიტომ თქვენში მე მათ, ჩემიანებს ვხედავ. შპარგალკას გაძლევთ, მოეფერეთ ერთმანეთს, მგელი აღმოჩნდა მადლიერი, უთანაგრძნეთ ყველას, პირველ რიგში მიშას,წარმოიდგინეთ თავი მის ტყავში. მე გაძლევთ კურთხევას უთანაგრძნოთ მიშას, ეს სირცხვილი არ არის, ლეგიტიმურია, კანონზომიერია, ისტორიით გამოცდილია, საეთაშორისოდ მიღებული პრაქტიკაა, უთანაგრძნეთ საკუთარ პრეზიდენტს. მას ახალი წინააღმდეგობა აქვს დასაძლევი, ჩვენი სახელით და ჩვენთვის, სიყვარულის და მადლიერების სახელით მას გადმოგდებას ამჯერად მტერთან მომბოდიშებელი უპირებს. სულაც არ მინდა მიშა მესამე ვადით, ნეტამც იყოს ოპოზიციურ 99 პარტიაში რომელიმე, რომელიც რუსეთისთვის ბოდიშის მოხდას არ აპირებდეს. მაგრამ არ არის. ჰომო სოვეტიკუსი ჩვენში ტავარნი ვიდს იღებს: ამტყუნებენ საქართველოს, ამართლებენ რუსეთს, პარაჟენცობაა ეგ და ყველაზე მეტად პარაჟენცები რუსებს არ უყვართ, ისინი გამარჯვებული ერი არიან, ისევე როგორც ამერიკელები. ვერ იტანენ ვერცერთი შემგუებლებს და კონფორმისტებს. გულში ქირქილებენ აბა ქართველებო, დროზე ჩაიჯვით სახალხოდ, რას გელოლიავებოდით თურმე აქამდე, ჩმორები ყოფილხართო. ხელებს იფშვნეტენ და გულიც წყდებათ, რომ მათი მოპაექრე უღირსი ყოფილა. უღირსთან გამარჯვება კი რა სასახელოა, სირცხვილიცაა. ნუ ეჩხუბები სულელს, ხალხი თქვენს შორის სხვაობას ვერ დაინახავს, ეს მერფის კანონებიდანაა. პრეზიდენტ ივანიშვილის მობოდიშების შემდეგ (და მობოდიშება უკვე შედგა) რუსეთი შუბლში ხელს მიირტყამს, ამათთვის გავიფუჭე სივიო? 28 ათასი წლის წინ "ჩვენ" ჯგუფში ადამიანმა მგელი მიიღო, დროა 21-ე საუკუნეში "ჩვენ" ჯგუფში მივიღოთ, საქართველოსი მცხოვრები ყველა ადამიანი, პრეზიდენტი, პოლიციელი, პატიმარი, ადვოკატი, აფხაზი, ოსი, რუსი, აზერბაიჯანელი, სომეხი, იეღოველი, მუსულმანი, ათეისტი, თხისწვერიანი, გრძელთმიანი, ყვითელგალსტუკიანი, გალსტუკმღეჭველი, მომიტინგე, ქართველი და არაქართველი, და... თანაგრძნობა ყველას საქართველოშ შიგნით. საქართველოს გარეთ? იქაც, ამერიკას, ევროპას, განსაკუთრებით რუსეთს, რუსებს, ვუთანაგრძნოთ და მოვაწონოთ თავი. ნუ ჩავიჯვამთ რაა.

ჰაერში მყოფი შეკითხვები ბიძინა ივანიშვილს

გუშინ ივანიშვილის მასიური პრესკონფერენცია იყო შუშის ყველაზე გაუმჭვირვალე ვერტპლაშჩადკიდან.მინდა თუ არა, ეს კაცი ქართულ პოლიტიკაში მნიშვნელოვანი ფიგურა იქნება მინიმუმ რამოდენიმე წელი.ჩემი ყურადღება ეკუთვნის, მაგრამ ვერ ვნახე პირდაპირ ეთერში, მორიგე ვიყავი მიშასთან. მასაც არ უნახავს, დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა რომ არ უნახავს მინიმუმ ღამის თორმეტ საათამდე, ვინაიდან მანამდე სტუმარი ჰყავდა ანაკლიასა და განმუხურში, იმგზავრა ვერტმფრენით და ბათუმიდან თვითმფრინავით, გზაში კი "ქეთო და კოტედან" ნანი ბრეგვაძის და პაატა ბურჭულაძის მონაკვეთებს უსმენდა/უყურებდა თვითმფრინავში.დღეს ინტერნეტში ვუყურე, ალბათ მიშამაც ინტერნეტში, ან ჩაუწერდნენ წინასწარ. პატარა ამბავია, საქართველოს ბიუჯეტის ოდენობის ფული თავისუფლად საქნევი, შიგნითვე გიპირისპირდება, თანაც სიყვარულის და იმედის ჰოროლით.ვუყურე.
და რა მერე?შეკითხვები ბევრი მქონდა, მათგან უმეტესობა ისევ პასუხგაუცემელი დამრჩა.კაი, გეთანხმებით, რომ ეს კაცი დებილი არ არის, და შალვა ნათელაშვილზე უკეთესი პოლიტიკოსი შეიძლება დადგეს.საიდან ასეთი დასკვნა?იქიდან რომ ელემენტარულ თამაშის წესებში გაერკვა:სწორედ წესების დაცვით განაცხადა რომ:–რომ ააშენებს დემოკრატიას.–გაათავისუფლებს მედიას სახელმწიფო ზეწოლისგან.–მოიზიდავს უცხოურ ინვესტიციებს.–რუსეთთან ურთიერთობებს დაალაგებს.–პატივს სცემს რუსი ხალხის არჩევანს (პუტინს).–საქართველოს არაქართველ მოსახლეობას, რელიგიურ და სექსუალურ უმცირესობებს განიხილავს საქართველოს სრულუფლობიან მოქალაქეებად.–შექმნის კანონიერების და სამართლიანობის დამცველ სახელმწიფოს.–არ გააბრაზებს რუსეთის ხელმძღვანელობას..–ითანამშრომლებს ნატოსთან და ამერიკასთან.–ითანამშრომლებს ჭკვიან ხალხთან, ჭკუას დაეკითხება მათ.–უყვარს საქართელო.

ეს მინიმალური ნაკრებია, რაც უნდა ეთქვა პოლიტიკოსობასა და ხალხის მმართველობაზე ამბიციის მქონე ნებისმიერ ადამიანს, რომელსაც ამავე დროს უმაღლესი განათლების დიპლომი უდევს და სახლში ტელევიზორი აქვს.ამათგან თუნდაც ერთერთი რომ შეშლოდა, ვიტყოდი, რომ ნათელაშვილის ან დიმიტრი ლორთქიფანიძის დონისაა. მაგრამ არ შეშლია, სწორად თქვა, და ამიტომაც ვაღიარებ პოლიტიკოსად (დიდი უკანდახევა ჩემგან). ნუ, საქართველოს მასშტაბით მაინც პოლიტიკოსია.მაგრამ, გარდა იმისა, რომ პოლიტიკოსია, მე რას მიქადის მისი პოლიტიკოსობა + გავლენიაობა/წონიანობა?როგორც გითხარით მისდამი შეკითხვები კვლავ უპასუხოდ მრჩებადა ვინაიდან 200 ჟურნალისტის 20 შეკითხვა არ აღმოჩნდა საკმარისი იმისათვის, რომ ჩემს მარტივ შეკითხვებზეც გამეგო პასუხი, აქ შევეცდები შეკითხვები უკვე ჩემი სიტყვებით ჩამოვწერო.–აქვს თუ არა ქვეყანას (ქვეყნებს ზოგადად) ღირსება?–რა შემთხვევაში უნდა დაიცვას ქვეყანამ ღირსება თუნდაც სისხლით?–სააკაშვილის პერსონალური შეცდომით 080808–ის ახსნა, ხომ არ არის საქართველოს ღირსების ისტორიული დაკარგვა/ ომის სამომავლო ბონუსების განულება?–სააკაშვილის ომის გაჩაღებაში დადანაშაულების შემდეგ თქვენი გაპრეზიდენტების ფაქტი აღიქმება თუ არა რუსეთის (ხალხისა და პოლიტიკოსების, მასმედიის მიერ) მიერ დადასტურებად, რომ 080808 ისინი სწორი მიზნებისთვის იბრძოდნენ?–მისი მმართველობაში მოსვლა ლოიალური პოზიცით რუსეთის მიმართ, იქნება თუ არა პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისათვის რუსეთის გარშემო ინტეგრაციის ახალი ტალღის მაპროვოცირებელი?–გაუგია თუ არა მას ფრაზა "ცხრაჯერ მწარედ რომ დამარტყან, მტრის ჯინაზე ცხრაჯერ მწარედ გავიცინებ" და რატომ არ შეესბამება ეგ ფრაზა საქართველოს ხელისუფლების ომისშემდგომ ომახიან პათეტიკას?–გაუგია თუ არა მას ძველი ქრისტიანული შეგონება " წარსდექ მშიერი , არა შიშველი" და თუ ეთანხმება, რითი არ შეესაბამება ამ პრინციპს საქართველოს ხელისუფლების პრიორიტეტები ქვეყნის გასუფთავების, შეღებვის, გზების მსენებლობისა და პრეზენტატიული ექსტერიერის მიცემის აქცენტით?– რამდენად პრინციპულია მისთვის ევროპის გაზსადენის დივერსიფიკაციის გასაღების ფლობა საქართველოს მიერ?–იცნობს თუ არა ის 080808–მდე საქართველოს სახელმწიფოს მიერ საქართველოს გასერთიანებლად მიმართულ სამშვიდობო პოლიტიკას, კონკრეტულ ღონისძიებებს, საერთაშორისო საზოგადოების ჩართულობის ხარისხს ამ საქმეში?– მისი განმარტება, რომ 080808 სააკაშვილს უნდა ჩაერთო საერთაშორისო საზოგადოება და დაეფიქსირებინა ერთობლივი აღშფოთება–შეშფოთება, და ასე უნდა ეპასუხა სხვა სამომავლო სისხლიან ინტერვენციებზეც, იქნებოდა თუ არა საქართველოსთვის საუკეთესო პერსპექტივის მქონე სტრატეგიული პოლიტიკა?–მისი დაპირება, რომ დაამარცხებს ელიტარულ კორუფციას რა მეთოდებით შესრულდება? პატრონების შეცვლით ზოგადი უნარების ტესტებში გამარჯვებული კანდიდატებით თუ როგორც თვითონ ახსენა ერთგული თანამოაზრეების გუნდისთვის გადაბარებით?–მისი ფრაზაა, რომ სააკაშვილი მთელ საქართველოს ციხეში ჩასმას უპირებს, რომ ციხეები გადატენილია. მისი ვარაუდით რამდენი ათასი ადამიანი იქნება მისი მმართველობის დროს ციხეში?–2008 წლის იანვარში სააკაშვილმა მოიგო თუ არა საპრეზიდენტო არჩევნები?–2003–20011 წლებში საქართველო არამარტო სააკაშვილმა აშენა, არამედ სრულიად საქართველომაც.მისი შეფასებით რა დადებითი ანუ რა შესანარჩუნებელი ცვლილებები მოხდა საქართველოში და როგორ აპირებთ თქვენ იმ მიღწევების შენარჩუნებას?–როგორ მოიქცევა, თუკი მის გეგმას გადაეღობება ხალხის გარკვეული ჯგუფი, პოლიტიკოსთა სეგმენტი, მასმედია, ერთი ადამიანი?

–დალაგება ნიშნავს არსებული ობიექტურად არსებული ნივთების ლამაზი განლაგებით გადალაგებას, რა შეიძლება გადალაგდეს დღეს რუსეთ–საქართველოს ურთიერთობაში გარდა იმისა, რომ თქვენ რუსეთის პრეზიდენტს სიტყვით არ გააბრაზებთ?–რა პოლიტიკა უნდა გაატაროს საქართველომ სტრტეგიული ობიექტების გასხვისებასთან მიმართვებაში?–უნდა დაუბრუნოს თუ არა საქართველომ სომხეთს საქართველოს ტერიტორიაზე მართლმადიდებლურად გადანათლული სომხური ეკლესიები?–დართავთ თუ არა თურქეთს ნებას თურქული კულტურის ცენტრების და ზოგგან მეჩეთის აღდგენაზე ტაოკლარჯეთში ეკლესიების აღდგენის სანაცვლოდ?–ლოკი, მაჰათმა განდი, ჯორჯ ვაშინგტონი, ნელსონ მანდელა,მარტინ ლუთერი რომელია ზედმეტი?–საჯარო შეურაცხყოფას რა შემთხვევაში არ მოითმენთ?–რა შემთხევაში არ ჩათვლით ჟურნალისტის შეკითხვას მოგზავნილი მტრის საფრთხედ?–იცოდით თუ არა, რომ საფრანგეთის მოქალაქეობის მიღებით თქვენი საქართველოს მოქალაქეობის ლეგიტიმურობა სათუო ხდებოდა?–რატომ არ მოინდომეთ პოლიტიკოსობა მაშინ როცა საქართველოს ბიუჯეტი ნახევარი მილიონი იყო და ქვეყანას მწვანე უშუქო ჭაობში ეძინა?–რომელია საქართველოსთვის მისაბაძი ქვეყანა?–რომელია მსოფლიოში ყველაზე საპატივცემო ქვეყანა?–სააკაშვილის ხელისუფლება რამოდენიმეჯერ იყო ხრამის პირას. თქვენი პოზიცია, რომელსაც დღეს ავლენთ ალბათ საკმარისი იქნებოდა სააკაშვილის დასამხობად 2007–ში, 2008–ში, 2009–ში. მაშინ რატომ არ ჩაერთეთ პოლიტიკაში?–თქვენს პოლიტიკაში ჩართვამდე სააკაშვილს საპარლამენტო არჩევნებში სერიოზული მოწინააღმდეგე არ ეყოლებოდა, (ხოლო პრეზიდენტის არჩევნებში მას ისედაც აღარ შეეძლო მონაწილეობის მიღება). საპარლამენტო არჩევნებებში გამარჯვებას ევროპა სააკაშვილს არ მოუწონებდა და სულ უფრო გამტკიცდებოდა შეფასება, რომ სააკაშვილი პუტინის გზას ადგას. თქვენი გამოჩენით სააკაშვილს მიეცით სტიმული დაიცვას ის მონაპოვარი, რომელიც მისი მმართველობისას საქართველომ მიიღო. თქვენ აცხადებთ, რომ შეცვლით იმას, რასაც სააკაშვილი მიღწევად ითვლის. თანაც იმდენად ჩქარობთ ცხოვრება დაუბრუნოთ სააკაშვილისგარეშე კალაპოტს, რომ პირდებით ოპოზიციურ ელექტორატს, იმპიჩმენტით გააძევოთ სააკაშვილი და ამით არასრული ერთი წელი ბედნიერება აჩუქოთ საქართველოს, იცით თუ არა რა საერთასორისო მესიჯებს შეიცავს პრეზიდენტის გადაყენება საქართველოსთვის?–დღევანდელი კანონმდებლობით პრეზიდენტს უფლება აქვს დაითხოვოს პარლამენტი, თქვენი დაპირება, რომ უმრავლესობით მოსვლის სემთხვევაში სააკაშვილს იმპიჩმენტით გადააყენებთ, რითი განსხვავდება 2007 წლის პოლიტ ლოზუნგებისგან – მიშა გადადექი,გადაგექი, მოვალთ და ჩაგსვამთ ციხეში!–როგორ მოიქცევით თუკი საპარლამენტო არჩევნბს ვერ მოიგებთ ან თუ ვერ მოიგებთ თქვენს მიერ დაგეგმილი აბსოლუტური უმრავლესობით, ხოლო პოლიტიკური პარტნიორები კვლავ ქუჩის აქციებით გირჩევენ პრეზიდენტის გადაგდებას?–აცნობიერებს თუ არა რა პასუხისმგებლობას აკისრებს ხალხი (თავისი ამომრჩეველი) და აცნობიერებს თუ არა, რომ ის ადგილი რომელიც მას მიეკუთვნება ქართულ პოლიტიკაში მას მიეცემა არა პოლიტიკური წარსულის ან პოზიციის, არამედ ფულის გამო. გრძნობს თუ არა თავს უხერხულად, რომ მის მიერ დახარჯული ფული სახელით – საჩუქარი ქვეყანას, საბოლოოდ ისევ მას უბრუნდება პოლიტიკურ წონად?–დღეს მის მიმართ იმედი აქვთ ოპოზიციის სხვადასხვა პლატფორმაზე მხოფ ხალხს: ამასთანავე ყველას სურვილს ვერ დააკმაყოფილებ. ის რაც გაახარებს გუბაზის მომხრეებს გადაუმტერებს ლიბერალებს, ის რაც გაახარებს ლიბერალებს გადაუმტერებს ზვიადისტებს, ის რაც მოეწონება ტურისტს არ მოეწონება მაღაროელს, რაც მოეწონება პროკურორს არ მოეწონება პატიმარს და ა. შ. . მის მიმართ რა მოლოდინებს თვლის ფუჭ მოლოდინად, ანუ არაობიექტურ მოლოდინად?–და ბოლოს, რამდენ ენერგიას და დროს დახარჯავს საქართველოს მმართველის პოზიციის მიღების შემთხვევაში, შეძლებს თუ არა იყოს საკაშვილზე ენერგიული და დაუღალავი, რომელიც დღეში არანაკლებ 10 შეხვედრას მართავს და არაუადრეს ღამის 2 საათისა წვება დასაძინებლად მე–8 წელია?–დღეს მას ჰაერივით ჭირდება ფიგურები და ფეისები თანამოაზრეთა რიგებში, პირველი ათეული შევსებულია (ყველაზე სურპრიზად აქტიურები – ლევან ბერენიშვილი და შალვა რამიშვილი, სხვები მოსალოდნელი იყო), რა კრიტერიუმებით იხელმძღვანელებს ამ (ასეთი) ადამიანებისათვის იდეოლოგიის კურსის ჩაბარებაში.–როგორი იქნება მისი პოზიცია მისი ხელისუფლების ოპოზიციონერული მასმედია საშუალებების მიმართ?–რატომ არ გამოდის საჯარო შეხვედრისათვის თავისი შუშის კოშკიდან, 3 ინტერვიუ სამივე ბროლის სასახლიდან, რა მესიჯის ჩანერგვას გეგმავს? –მიაჩნია თუ არა, რომ ზურაბ ჟვანია სააკაშვილმა მოაკვლევინა?–რამდენი ფული ჭირდება კოსმოპოლიტ ადამიანს ზოგადად მატერიალური ბედნიერებისთვის?–რა შემთხევაში დადგება იმ ადგილას, სადაც მის სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრება და თანაც შეიძლება მიშასავით მიწაზე წაქცევით და ზედ დაცვის ბიჭების ზედახორით დამთავრდეს?–რა შემთხვევაში გადადგება?თქვენც დაამატეთ.

ავე აქუ!

ბუბა კიკაბიძეზე უკვე დავწერე. 
მომეწონა მისი ჩემთვის მოულოდნელი პრინციპულობა – არ ჩავიდეს რუსეთში საკუთარი პოლიტიკური პოზიციის გამო. 
ამ გადაწყვეტილებით ბუბამ ადვილი ფული დაკარგა, ბევრი ფული, მისთვის ბევრი ფული. 

დღეს მეორე სასიამოვნო გაოცების შესახებ ვწერ. გაოცებული კი იმით ვარ, რომ მოულოდნელი იყო იმ ადამიანისგან, რომელიც ცოტა ექსცენტრულ, მაგრამ მაინც კონიუნქტურაზე ორიენტირებულ ჟურნალისტად მიმაჩნდა, რომელიც თავის მიერ აღებულ საზოგადოებრივ როლს განუხრელად ასრულებს. 

ამ დღეებში საქართველოს აქამდე გულმოდგინედ გაყურსული ივანიშვილის კომენტარები დაგვეფრქვა თავზე. აღმოჩნდა, რომ ეს უჩინარი მეცენატი ვაკის პარკში შეკრებილი პენსიონერის გულმოდგინებით აკვირდება საქართველოს საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ცხოვრებას და ყველა ფეისისათვის თავისი (ვაკის პარკელი პენსიონერის თანხვედრი) შეფასებები აქვს. 
მისთვის (და მათთვის) ყველა ცუდია, აბა ყველა ცუდი რომ არ იყოს ხომ ვიქნებიდით ბედნიერები, კუთვნილ ბედნიერებას ვეღარ ჩაგვიკეტევენ მთავრობის სეიფებში. 


ბიძინამ თითო ხელუკუღმა სილაქი უშურველად ჩამოურიგა მარჯვნივ და მაეცხნივ მის მოიმედე პოლიტ ფეისებს. 

ცალკე აღნიშვნის ღირსად ჩათვალა აქუ. 
აქუ, აქუბარდია, კავკასიის მფლობელი და ამაგდარი ჟურნალისტი. 


გუშინ აქუს კომენტარი გავრცელდა. 
აქუ ივანიშვილის სიტყვებს მისი  ღირსების შეურაცხყოფად თვლის და სინანულს გამოთქვამს, რომ მისდამი იმედის მიუხედავად ივანიშვილი პოლიტიკაში დესტრუქციული მუხტით მოვიდა. 
აი კაცი. 
ყოველგვარი მიკიბმოკიბვის გარეშე უთხრა, მე შენგან ღირსებაშელახული ვარ და სულაც არ ვაპირებ შენგან სარფიანი წინადადების მოლოდინში ხელების ფშვნეტას და ამ მოლოდინში შეურაცხყოფის გადაყლაპვასო.  
ეს მაშინ, როცა მასზე გაცილებით წონიანმა ლიდერებმა ალიყურ აწითლებულებმა მოახერხეს ივანიშვილთან მისაახლებელი პირი დაეტოვებინათ.


http://cartveli.blogspot.com/2008/02/blog-post_8954.html
ეს კი ივანიშვილის ერთადერთი ხსენება ჩემს ბლოგში, პატარკაციშვილის გასვენების დღეს მიხსენებია. იგივე აზრზე ვარ.
მოზომილი ფილანტროპია, კარგი მეურნე, ბაგაში იმდენი ჩაგვიყარა, რამდენიც საკმაოდ დაგვამწიფებს და გაგვასუქებს დანამდე (საარჩევნო ყუთამდე) მისასვლელად, როგორც ღორს.
ოდნავ მეტიც არა.

სამების აშენება 12 მილიონი დაჯდაო, იცით რამდენია 12 მილიონი 5 მილიარდთან?

აჰა, არ დავიზარე –416 სამების აშენება შეეძლო მაგ ფულით.


მას ფილანტროპიაზე თავისი შეასაძლებლობის არაუმეტეს 3% დაუხარჯავს.

ბრავო!

დორა მაარი კატასთან და სამება მისთვის თითქმის თანაბარი ხარჯი იყო
სამება 12 მილიონი,
დორა მაარი კატასთან 9,5 მილიონი. ჭორვილაში უკიდია, ან უდევს.

ავერსელი კურტანიძე ჯობია ფილანტროპობის ხარისხით.
მეც ვჯობივარ (პროცენტებით მეთქი) .
სამივეს ომანიძე გვჯობდა, უცხოეთში უშვებდა სტუდენტებს თავის ფულით 1993–94 წლებში.

ჩვენ ყველას კი უცხოეთში მომუშავე უსახელო ქართველები გვჯობიან, აქეთ რომ ინახავენ წლობით უნახავ ოჯახებს და ქმრის ნათესავებს.




პ.ს. პარდონ, ახლა დაიწერა ივანიშვილის ქველმოქმედებათა ამონაწერი და ოდენობები. აღმოჩნდა რომ თავისი ქონების არა ჩემს მიერ ნავარაუდევი 3, არამედ თითქმის 20 % დაუხარჯავს ქველმოქმედებაში.
საერთო ოდენობით თითქმის მილიარდ ნახევარი.
ღმერთმა გაუმარჯოს, ნეტა მე რამდენს დავხარჯავდი მის ადგილზე, ან შენ?

განდგომილი "ფეოდალები"

ყველა ქვეყნის ისტორიაში არსებულ მეფეთაგან ქვეყნები  მხოლოდ მათი 10% ით ამაყობს. 90% მეფეებისა კი ისტორიის მოსაწყენი ქრონოლოგიის შემავსებლები არიან. 
იმ ათ პროცენტ საამაყო მეფეებს კი  ერთი საერთო წინადადება უწერიათ ბიოგრაფიაში – "მოდრიკა ურჩი ფეოდალები" 
პატარა იმპროვიზაციებით. 
მაგალითად "შემოირიგა ურჩი ფეოდალები" 
ან "დაამარცხა ურჩი ფეოდალები". 
საამაყო შედეგი ყველგან ერთი იყო, სახელმწიფო იერარქიის ჩამოყალიბება. 
სწორედ ეს იყო ის აუცილებელი საფეხური, რომელსაც ისტორიული საამაყო საქმენი და გამარჯვებები მოჰყვა. 

დღეს სახელმწიფო იერარქიის აკინძვა უფრო ადვილია, მმართველს ეხმარება დემოკრატიის ჯადოსნური საშუალებები. 
თანაც ისე რბილად და შეუმჩნევლად, ზოგჯერ თითქმის სურპრიზად, ანუ მოულოდნელი მხრიდან. დემოკრატია ხელისუფლებას სტაბილურობას სძენს ოპოზიციის სურვილების, სამოქალაქო პოზიციისა და პიროვნული თვისებების მოსახლეობისათვის გაცნობით. 
ზოგჯერ მისწრაფებათა გროტესკული გამოვლინებები, რომელთაც ოპოზიცია თავის განსაკუთრებულ ვაჟკაცობად თვლის, ყველაზე კატეგორიული დისკრედიტაციის მიზეზი ხდება ფართო პუბლიკისთვის. 

დემოკრატია ტანჯული პრინციპული თავგანწირული პატრიოტის მანტიას ხდის ყველას ხელისუფალსაც და მის ოპონენტებსაც. 
ასპარეზზე რჩება კონკრეტული სამოქმედო პოზიციები, გეგმები და საქმეები და ადამიანები საკუთარი კონსტანტა ინტელექტუალური კოეფიციენტით ე. წ. IQ-თი.   
 
მიუხედავად იმისა, რომ დემოკრატიული მმართველობის თანმხლები მოვლენაა იერარქიის მოწინააღმდეგეთათვის  თავისუფალი აუდიო–ვიდეო ტრიბუნის მიცემა,
სტატისტიკურად დადასტურებულია, მეფის ხელისუფლება ნაკლებად სტაბილური იყო ვიდრე პრეზიდენტის თუ პრემიერისა დემოკრატიის პირობებში.


მავრამ ასე მარტივადაა თუ არა საქმე ყოველთვის? 


არა  
და იმიტომ, რომ მსაჯულია ხალხი, ხალხი კი  ჭრელია, სახელმწიფოებრიობის მახსოვრობის არ მქონე ხალხი კი განსაკუთრებით ჭრელი და ძნელად პროგნოზირებადია
საქართველოს ხალხი ასეთია, სახელმწიფოებრიობის მახსოვრობის არმქონე თანაც მრავალგზის წაგებულის სოუსით. 
არის თუ არა დემოკრატია საკმარისი პირობა იმისათვის, რომ ქართველი  განდგომილი  ფეოდალები მოიდრიკნონ?

ახლა კი გავარჩიოთ, ვინ არიან დღევანდელი განდგომილი ფეოდალები? 

1. საბჭოთა ნოსტალგია
2. უქარქაშო ხმლები - ზვიადიზმი
3. რელიგიური ექსტრემიზმი
5. გაუნათლებლობა- უკმაყიფილება
6. ამბიცია- ილუზია
7. უწესობა - დაწერილი წესების უპატივცემობა
8. საქმიანი, ბიზნეს მორალის არარსებობა

ზოგიერთი ფეოდალი სახელმწიფო სამსახურში დგას:
1. ძალოვანი სტრუქტურები
2. ანარქიის გამოცდილება–აცრა
3. პატრიოტიზმი
4. იდეალიზმი
5. წესიერება
6. ეროვნული უმცირესობები
7. განათლება გამოცდილება
8. ეთნოცენტრიზმის გამოცდილება – აცრა

საქმე ისაა, რომ სახელმწიფოს დამხმარე ფეოდალები გაცილებით სუსტნი არიან განდგომილ ფეოდალებზე. 

იერარქია ნარჩუნდება ერთი ადამიანის პიროვნული ძლიერი ნებით. 

მართალია მას სტატუსით  აქვს ძალაუფლება, მაგრამ მისი იურიდიული ძალა (ბრძანებები, კანონები, განკარგულებები, პროტოკოლური საქმიანობა, დიპლომატია, პიარ აპარატი და სახელმწიფო რესურსები)  საკმარისი ვერ იქნებოდა წონასწორობის დასაცავად. ბონუსი ძალა, რომელიც გადამწყვეტი რამდენჯერმე გახდა, არის პრეზიდენტის პირადი სუბიექტური ბრაზი და სიხარული, ჯიუტი  ნება და იდეალიზმია. 

ეს ძალა, რომელიც საბოლოო ჯამში ქართული სახელმწიფოს გაერთიანებული ძალის (ყველა პოლიტიკური პარტიის ნება+ საზოგადოების ნება + ხელისუფლების ნება და ძალა) შემადგენელია, ძალიან ცვალებადია. 
ის იკლებს და ერთიორჯერ თითქმის განულდა კიდევაც*, ხან კი იმდენად ძლიერდება, რომ წარმოუდგენელ წარმატებებს** აღწევს. ეს ცვალებადობა ერთადერთი ფაქტორის კორელანტურია- ხალხის რწმენის პრეზიდენტის გულწრფელობაში. 




* სახელმწიფოს ძალა განულდა მაშინ როდესაც 2009 წლის მიტინგების დროს ბავშვები სკოლაში 2 თვის განმავლობაში არ დადიოდნენ.

** სახელმწიფომ წარმოუდგენელ წარმატებას მიაღწია სულ ახლახანს, როდესაც ხალხმა საკუთარ ავტომობილებში ღვედები შეიკრა.





პირველ წელს,2003–ში ახალი წლის წინ ტელევიზორში აჩვენეს დაჯარიმებული ბაბუა, რომელიც აკრძალვის მიუხედავად მოჭრილ ნაძვს ჰყიდდა, ბაბუა შეწუხებული ამბობდა , ეს რა ვუქენი მიშას, როგორ ვუღალატე და მისი ბრძანების წინააღმდეგ წავედი, ნაძვი მოვჭერიო. 

ასეთი ალალი ერთგულება  მიშას ალბათ აღარასდროს ექნება, მიშას ნათქვამის მიმართ ნდობა ყოველთვის იქნება ეჭვგამოვლილი, შეჯერებული და გაფილტრული. 
რატომ?
ოპოზიციური ტალღების გამო, რუსეთ- საქართველოს ომის გამო, დაპირებების აუსრულებლობის გამო, სიღარიბის გამო,
პრეზიდენტის ოპტიმიზმისა და მასის პესიმიზმის გამო. 

და რა? 

საქართველო ვეღარ ისარგებლებს იმ ხეირით, რომელიც მას ექნებოდა, 
სააკაშვილის გულწრფელობისა რომ ჯეროდეს.
უფრო სწორედ, იმდენად რომ ჯეროდეს, რამდენადაც გულწრგფელია სააკაშვილი.

დაა, 
რამდენადაა გულწრფელი სააკაშვილი? 

ჩემი შეფასებით ალბათ ორჯერ მეტად, ვიდრე ამას მასა აღიქვამს. 

მთავარი წინააღმდეგობა სააკაშვილის გულწრფელობის დასაჯერებლად, ეს ტრაფარეტული ტყუილია, რომელსაც სააკაშვილი ხშირად იმეორებს. 
მას ალბათ მიაჩნია, რომ გაკეთებული საქმის შექებით (ევროპაში ყველაზე...) და ხალხის შექებით (ყველაზე განათლებული, ეს ჩვენ  (ქართველებს) შეგვიძლია..) ხალხს თვითშეფასებას უმაღლებს და წარმატების იმედს უნერგავს. 
მაგრამ 1991-2003 წლებში თვითგვემა და ნიჰილიზმი იმდენად გაჯდა ხალხის გონებაში, რომ ომახიანი კმაყოფილი  სპიჩები მისთვის მხოლოდ პრაგმატული პიარია.არ ვარ მე ის კაცი, იმეორებს ყვარყვარეს ფრაზას ტელემაყურებელი, როცა მის მიმართ ქება ესმის. 
მის, ხალხის ყურს უფრო გულწრფელი სწორედ წუწუნი და ვიშვიში მიაჩნია, რომელსაც ოპოზიციური ტრიბუნიდან ისმენს. 
განდგომილი ფეოდალები წუწუნებენ და ამით ხალხის თანაგრძნობას იხვეჭენ: 
შენ –
1.ვერ მოიგებ
2.ვერ შეცვლი
3.ვერ გაამდიდრებ
4.ვერ ააშენებ

გულწრფელ ჩემიანად გაღიარებ, თუ –

1. ათასჯერ გაზომავ და არცერთხელ დაჰკრავ
2. არ დაიმედდები
3. აწონ–დაწონი
4. შეეგუები
5. ირწმინებ : ფულს, ძალას, ბალანსს, სტატუსს
6. არ მოიმტერებ
7. გააანალიზებ წარსულს და არასდროს წარუძღვები ცვლილებებს.

აი მაშინ იქნები ჩემიანი, თუთქმის ძმაკაცი.


მიშა მე–8 წელია ყველაფერს უკუღმა აკეთებს.

ის პენსიონერებისათვის პენსიის მომატების დროშით მოვიდა. აფხაზეთი და საქართველო ერთადერთ ინტერვიუში ჰქონდა ნახსენები 2003 წლამდე.


არადა საქმე, რომელსაც ხელი მოკიდა გაცილებით ძნელი აღმოჩნდა, ვიდრე მისი რევოლუციამდელი დაპირებების შესრულება იქნებოდა.

ბოლოსდბოლოს გაეორმაგებინა 2003 წლის ბიუჯეტი და გაეოთხმაგებინა პენსია მოერე წელს და ეამაყა მთელი დარჩენილი პოლიტიკური ბიოგრაფია ამ მიღწეულით, რა , ვერ შეძლებდა, არ შეერგებოდა?
კუჭიც არ აეშლებოდა.
რას მიახტა ამ ქურდებს, კორუფციას, შევ ბიზნესებს, "ჩასარეცხებს", ოლიგარქებს, რატომ შეეხო მის უდიდესებულება ხალხს?



განა არ იცის, რომ წესიერების ყველა იძულება ხალხს ღირსებას ულახავს და თავისუფლებას უკვეცავს?

რა უნდოდა განმუხურში, ცხინვალში და კოდორში?

რატომ არ არის ჩვენნაირი?
აი, ედიკა ჩვენნაირი იყო, თავს ზემოთ გადახტომას არ ცდილობდა და არც ეცემოდა. ან ედიკას რას შეუჩნდა, დარჩენილიყო, გადაულოცავდა მამალაძეს პრეზიდენტობას, რითი არ იყო ჩვენიანი მამალაძე, მთლად ჩვენიანი იყო, ყველაფრით პროგნოზირებადი.


ამ უკუღმართ კაცს, სააკაშვილს, დღეს ახალი გამოცანა აქვს ამოსახსნელი. არა, შენიანმა რომ გიღალატოს ეს მისთვის ახალი უკვე დიდი ხანია აღარ არის.
არც დიდი, გლობალური მასშტაბის ცნობადობის ოლიგარქის თავისუფლად საქნევი ფულის წინააღმდეგობაა მისთვის უცნობი.

ახალი მისთვის, მოწინააღმდეგის მიმართ ხალხის სიყვარულია.
მართალია ამ სიყვარულში 40% დიდი ფულის პატრონისადმი პატივისცემაა, 40% მეცენატობის მადლიერება, 20% კი სუბიექტური იმედი, რომ ახალი პატრონი მაინც იქნება ლმობიერი.

მაგრამ, რაც არ უნდა ზედაპირული იყოს ეს სიყვარული, ის მაინც უზარმაზარ ბონუსს სძენს ახალ მეტოქე ფეოდალს.

წინ საინტერესო რაუნდები გველის.


საინტერესო და სასიამოვნო საყურებელი იმით, რომ იცი, შენი ჯილა მოიგებს.
მიშა ამ ქართლის დედის გვერდზე ვერტმფრენზე ამხედრებულ ვითომ რობინ ჰუდს სპარინგის რეჟიმში მოიტოვებს უკან, ეს ასე მოხდება.
და მთავარი პარტნიორი მიშას ამ გამარჯვებაში ეყოლება ისევ ის ჯადოსნური სოლუშენი – დემოკრატია, რომელიც ზოოლგიური ოპტომიზმის ცეცხლის პირველი აგნეტუშიწელია.


მაგრამ გულწრფელად ვიტყვი, მეც მქონდა მომენტი, ზოოლოგიური ოპტიმიზმის მომენტი, სულ ერთი კვირის წინ, როცა ამ შერკინებიდან საქართველოსთვის სასარგებლო შედეგსაც ველოდი.

რას? ინტელექტუალურ ოპოზიციას, რომელიც ტყვიას ტყვიაში მოარტყამდა და აიძულებდა ხელისუფლებას ადვოკატ–პროკურორს შორის დღევანდელი ანგარიში 2:98 შეეცვალა 40:60–ზე, ან ოპოზიციური ტელეარხები გაეხადა უფრო ანალიტიკური და პროფესიული, ან ელიტარული კორუფციის არსებობაში დაერწმუნებინა პრეზიდენტი და აეძულებინა დაეფერთხა ნიჭიერი ბალასტი მის ფრთებს ქვეშ, ან მიეღო მანდატი საქართველოს მოსახლეობისგან პარალელური დიპლომატია ეწარმოებინა რუსეთთან ოღონდ ხელისუფლებასთან შეთანხმებით და კოორდინაციით.

დღეს კი, ამ კაცის ჩემი თვალით ნახვამდე (ტელევიზორში, თორე ისე ნანახი მყავს შავნაბადაზე) უკვე, ასეთი იმედები აღარ მაქვს.

მხოლოდ ერთი სიმპტომი, რომელიც სრულიად მიქრობს ამ მოლოდინებს – ივანიშვილი 080808 ომში საქართველოს ხელისუფლებას ამტყუნებს.

ბასტა.



რაიმე კარგი რომ გამოდნეს ნებისმიერი ოპოზიციური ძალისგან ხელისუფლებაში მოსვლის შემთხვევაში, მინიმუმ პოზიცია ის უნდა ჰქონდეს, რომ პასუხისმგებლობა აიღოს 080808 ომზე, როგორც რუსეთ–საქართველოს ომზე და არა როგორც ჩვენი გიჟის შეცდომაზე.
ეს მინიმუმ. სხვა შემთხევაში ჩემი გარე ბიძაშვილი გელა ჭედია ტყუილად მოკვდა წვერიახოზე, მისი ლუკა და ლანა ტყუილად არიან ობლები. ამას კი მე ყოველთვის შევეწინააღმდეგები.

ივანიშვილმა ეგ მინიმუმი ვერ ჩააბარა, ჩემ საგულშემატკივრო პოლიტიკოსებში ის ვერ ჩაეწერა.

მორიგი შუასაუკუნელი განდგომილი ფეოდალია, მოსადრეკი და დასავიწყებელი.

ორი სურვილიღა მრჩება მის მიმართ, ერთი – ბევრი ვერ გაებრიყვებინოს და მეორე – გაბრიყვებულებს დღე გრძელი ჰქონდეთ და შვილიშვილებს თავისი პოლიტიკური ცდუნების შესახებ ვერ კი არა, არ მოუყვნენ.



           

მისი უდიდებულესობა ბრბო

ხალხი იყოფა ბრბოდ,  საკუთრივ ხალხად, საზოგადოებად და ელიტად .

ხალხი ამავე დროს იყოფა ოპოზიციურ და პროსახელისუფლებო ხალხად.

ანუ ხალხი იყოფა:

ერთ მხრივ:

ოპოზიციური ხალხი
ოპოზიციური ბრბო
ოპოზიციური საზოგადოება
ოპოზიციური ელიტა


მეორე მხრივ


პროსახელისუფლებო ხალხი
პროსახელისუფლებო ბრბო
პროსახელისუფლებო საზოგადოება
პროსახელისუფლებო ელიტა



ანუ მარტივად რომ გავყოთ, ოპოზიციაში არიან კარგი და არცთუ კარგი ადამიანები. ამჯერად მე ოპოზიციონერ არცთუ კარგ ადამიანებზე ვისაუბრებ.
ოპოზიციონერ კარგ ადამიანებს სხვა წერილს დავუთმობ.

2011 წლის მაისში გავეცანით ოპოზიციურ ბრბოს.
არ ვიცი, გაიზიარებთ თუ არა ჩემს ოპტიმიზმს, მე(მეც) ვთვლი რომ მაისის შემდეგ ბრბოზე გათვლილი პოლიტიკის დრო დასრულდა. მაგრამ ბრბო არსად წასულა, ის ჩვენშია მინიმუმ 1 საათით დღეში.

ამიტომ გადავწყვიტე მისი უდიდებულესობა ბრბო დავინახო. დაიმსახურეს.


2007 ნოემბრის   კრუნჩხვებიდან, 2008 იანვრის არჩევნებიდან და თბილისის წაგებიდან  ახალდაძვრენილმა ხელისუფლებამ რამდენჯერმე უწოდა ხალხს მისი უდიდესებულობა. 

"ჩვენ გავიგეთ მისი უდიდებულესობა ხალხის სათქმელი და ამიერიდან მის მოთხოვნას დავემორჩილებით"-ო. 
და მართლაც, შეწყვიტეს გარაჟების და მიშენებების ნგრევა,
სუსიც აღარ დაუძრავთ,  აუკრძალეს პოლიციას მძღოლთა დაჯარიმება,
მიაშავეს არტისტებს "კუთვნილი" ბინები, 
მიაკუთვნეს აკადემიკოსებს მაღალი ხელფასი,
დაიყარეს ნაცარი საპატრიარქოს წინაშე,
დააზღვიეს მილიონამდე ადამიანი.

მისი უდიდებულესობა ხალხი მოლბა და შემდეგ არჩევნებზე ხელისუფლებისადმი მეტი ლმობიერება გამოიჩინა. 


მაგრამ საქართველოში  ისევე როგორც ყველა ქვეყანაში, ყველა მეტ ნაკლებად დიდ სოციუმში ხომ ბრბოცაა. 
ანუ რან ჟირებაში: 
ერის სინდისი, 
ინტელიგენცია საზოგადოება
ფეისები
მასმედია
ხალხი და
ბრბო, 
სწორედ ეს უკანასკნელი - ბრბოა ყველაზე აგრესიული, ზოგ ქვეყანაში კი უმრავლესობას წარმოადგენს.  
TV- თი ჩანს რომ ყველაზე აგრესიული პროტესტანტები პოლიტიკოსები არიან, არადა ის პოლიტიკოსებიც ბრბოს ზრახვებს ითვალისწინებენ და ბრბოს უგორებენ კამათელს,  ბრბოს აგრესია იმდენად ენერგიული და ტირაჟირებულია, რომ მის მოთხოვნებსა და დასკვნებს  მასმედიაც ხალხის ღაღადად მიიჩნევს. 
ერთერთი ასეთი თეზაა ძმები გაჩეჩილაძეების ლაჩრობა, რომელიც მათ გამოიჩინეს მაშინ , როდესაც სტადიონზე შეკრებილი ხალხით სამთავრობო შენობები არ დაიკავეს.
ბრბო უფრო რადიკალურია ვიდრე პოლიტიკოსები და საქმე სულაც არ არის იმაში, დაიჭერს თუ არა პლასმასის მილჩამოცმულ არმატურას ერთერთი ბრბოელი თუ არა. 
აგრესიის ხარისხი შეიძლება ბრბოს 90%_ მა არანარი პოლიტიკური ნაბიჯით გამოხატოს, არამედ მუდმივად წამლოს თავისი გარემო და გარშემომყოფი პუბლიკა ამ მთავრობის გინებით და საკუთარი უსამართლოდ დაჩაგრულობის წუწუნით. 
ერთი ესეთი ბრბოელი საკმარისია რათა მინიმუმ 10 ადამიანს ხელები ჩამოაშვებინოს და ყურები ჩამოაყრევინოს. 

დღეს 2011-ის მაისისა და შერონ სტოუნის ვიზიტის  შემდეგ ხელისუფლება თითქოს კვლავ სტაბილური, ორ ფეხზე მდგარი გვეჩვენება, 
მაგრამ ბრბო არსად წასულა, ის მხოლოდ ახალ დასტვენას ელოდება, 
აგერ სიმპტომები იმისა, რომ ბრბო აქვეა:
"კვირის პალიტრის" ერთ გამოკითხვაში ყველაზე კარგ რადიოსადგურად 68% ასახელებს  რადიო " არ დაიდარდოს"  კვირის პალიტრის შემდეგ გამოკითხვაში ყველაზე პროფესიონალი ჟურნალისტი, დიდი უპირატესობით ლიდერობს ნანა ლეჟავა. 


ხელისუფლება მოეფერა ხალხს, როდის მოეფერება ბრბოს? 
ბრბო დიდი ძალაა, ქვეყნის სტაბილურობისათვის მნიშვნელოვანია, რომ ბრბო კმაყოფილი იყოს. 
 მოდით მოვეფეროთ ბრბოს ისევე როგორც მოვეფერეთ ხალხს (გარაჟები, ლოჯები,"რაც შენია შენია", რბილი პატრული, დაზღვევა სოციალურად დაუცველებს,  ბინები არტისტებს,  მაღალი ხელფასები აკადემიკოსებს..). 


მოვეფეროთ,მაგრამ ჯერ შევიტყოთ რა სურს  მის უდიდესებულობა ბრბოს. 

კერძოდ და კონკრეტულად, რა სურდათ 2011 მაისის აქციებზე გამოსულ ადამიანებს, რა უნდოდათ მის ყველაზე ენერგიულ და თავდადებულ არსებებს, რატომ შეუშვირეს თავები დუბინკებს მაშინ, როდესაც შეეძლოთ გაცლოდნენ. 
გამოვრიცხოთ, რომ ოცი ლარი ან რუსეთის შემოსვლა.

მოდი შევეცადოთ: 
-საქართველო ქართველებს!
-არაქართველები მოჯდნენ თავის ადგილზე!
-საქართველო მართლმადიდებლებს!
-არამართლმადიდებლები ხმას ნუ იღებენ!
-სააართველო გამარჯვებული ტრადიციების განუხრელი დამცველი უნდა იყოს, ძირს ყველანაირი მორალური გადაცდენა! 
-სახელმწიფოს მთავარი საზრუნავი ჩემი ოჯახი უნდა იყოს! 
 -ფანფარონული ძვირიანი ღონისძიებები და ფასად შადრევნებზე ფულის ყრა ჩემი ოჯახისთვის წართმეული ფულია, 
-ნუ ააშენებენ სკვერებს, ნუ დადგავენ შადრევნებს, ნუ მოიწვევენ ოპერა- შმოპერის მომღერლებს, ეგ ფული მე მომცენ. 
-ნუ დახარჯავენ ფულს ჯარისთვის, აღლუმსაც ნუ ჩაატერებენ, რუსებს ომს მაინც ვერ მოვუგებთ. 
-ნუ დაფრინავს პრეზიდენტი, ნუ ხარჯავს საწვავს, იმგზავროს ტრანსპორტით, რა, ჩემზე მაგარი ხომ არ გონია თავი. 
-გაატაროს ისეთი პოლიტიკა, რომ რუსებმა გვაქონ, ჩემთვის დედამიწის 90% რუსეთია და ძალიან ვწუხვარ მთელი მსოფლიო რომ ცუდად მიმიჩნევს.  
   



განა ძნელია ბრბოს მოთხოვნების გათვალისწინება? 

საჭიროა მხოლოდ რამდენიმე ახალი ლოზუნგი: 
"რუსეთო, რაც შენია, შენია"
 
" ქართველო, ერთ კანონდარღვევას რომელშიც გამოგიჭერ, გპატიობ"

" მართლმადიდებელუ ქართველები ამ ქვეყანაში მთავარი ადამიანები ვართ, 
ჯერ ჩვენ, მერე სხვას"

"ხალხი, როგორც კლიენტი ყოველთვის მართალია"

" პრეზიდენტს უყვარხართ უმრავლესობა და მოგაცილებთ უმცირესობას" 

"ჩვენ ყველას გვიყვარს საბჭოთა წარსული"

რა, ძნელია?

რა გინდა შენ ჩემგან "კარგო ქართველო კაცო"?

ნორმა და წესები


უკიდეგანო სამყაროს ნორმაა:

-ფიზიკა და ქიმია
-სიკვდილი
-სტაბილურობა
-სტაბილურობისკენ სვლა
-ცხელის გაცივება
-მეტი დაძაბულობიდან ნაკლები დაძაბულობისკენ სვლა
-პლანეტას მეტეორები შეეჯახოს
-ულტრაიისფერმა სხივებმა სიცოცხლე მოსპონ.

ეს არაცოცხალ ბუნებაში,

ცოცხალში კი:

-თვითგადარჩენა
-საკვების მოპოვება
-თავშესაფრის მოწყობა
-შენი საჭიროებებისათვის სხვა ადამიენებთან გაერთიანება (ომი, ხვნა-თესვა, სამსახური, პროფკავშირი).

აქედან გამომდინარე ქვენორმაა:

-ქსენოფობია
-არატოლერანტულობა
-სხვისი რელიგიის არმიღება
-სხვა ერის არმიღება
-სხვა რასის არმიღება


წესია
ის, რაც ნორმის ზემოთ,  ადამიანებმა განვითარების პარალელურად შეძლეს ერთობლივი  კონსენსუსით შემოეღოთ.   
  


ჩვენ ქართველებს, რა გვაქვს შემოღებული?

რა არის ჩვენი წესი?



რა გინდა შენ ჩემგან "კარგო ქართველო კაცო"?




ჩემთვის ასეთ ახსნას ვპოულობ:

ეს ხალხი ნორმალურია, ნორმალური ფიზიოლოგიურ-ზოოლოგიური ბრაზები აქვთ ( იხ. ჩამონათვალი ზემოთ),
მე კი იმ საქართველოში მინდა, სადაც ხალხს წესიერი ბრაზები ექნება.

დედამიწის ჭიპი ვართ თუ კლოაკა?

ცენტრში ვართ თუ პერიფერიაზე, ელიტაში თუ ნაძირალებში, ნათელში თუ ბნელში? 

გეორგია გეოცენტრი
(აი, როგორ ვცდილობდი საქართველო დედამიწის ცენტრში მომექცია)






მაგრამ...

ბიჭი- წარმოდგება მონღოლური სიტყვიდან სიჩ - პენისი
გოიმი- წარმოდგება ებრაული სიტყვიდან - არაებრაელი
კაცო- წარმოდგება იტალიური სიტყვიდან -პენისი
კავკას- წარმოდგება სპარსული სიტყვიდან - პენისი
ჩათლახი- წარმოდგება სპარსული (თურქული?) სიტყვისგან - არა ალაჰის მორწმუნე
გურჯი- (რაღაც წასაძახებელი, არ ვიცი რა).
გურჯისგან - გრუზინ








აქედან:

ჩვენ მიგვაჩნია, რომ "ბიჭ"ობა და "კაც"ობა კარგია, სინამდვილეში სალანძღავი სიტყვებია, ჩვენ გვაგინებდნენ ამ სიტყვებით.

ჩვენ მიგვაჩნია, რომ გოიმობა და ჩათლახობა ცუდია, სინამდვილეში ვართ ჩათლახები და გოიმები - არა მუსულმანები და არა ებრაელები.


ჰა, როგორია?

ჩვენი ადგილი მსოფლიოს კლოაკაშია, არ გჯერათ?

აჰა.


დღეის სწორს ინგლისში იორკსა და ლანკასტერს შორის დაწყებულ ომს (ომებს) შემდეგ "ვარდების ომი" დაერქვა.
"ვარდების ომმა" 30 წელი გასტანა და ინგლისისათვის ნულოვანი დადებითი შედეგით დასრულდა.


The White Rose of the House of York


The Red Rose of the House of Lancaster

ვარდების ომი 555 წლის წინ დაიწყო, 1455 წელს, დამთავრდა 30 წლის შემდეგ 1485 წელს.


ჩვენ უკვე მეოცე წელია ომების სერიალში ვართ, როდის მივალთ 1485 წლის ინგლისის დონემდე?

ვინც სახლში დარჩა

რამდენი ადამიანი დათმობს სიცოცხლეს დღეს საღამოს კურიერამდე, თუკი მას ეტყვიან რომ მისი სიცოცხლე საქართველოს გაერთიანებისთვის საკმარისია?

რამდენი ადამიანი გარისკავს სიცოცხლეს ამავე პირობით?

რამდენი დათმობს თვალებს, ხელს, ფეხს, თითს?

ოღონდ დღესვე, კურიერამდე.
??


და რამდენი ადამიანი გამოვა მონატრებული გაზაფხულის პირველი მზიანი დღის ქუჩაში, მიტინგზე იმავე პირობით?
100ჯერ გამოვა?

წინა შეკითხვებზე პასუხი არ ვიცი და ბოლოზე კი დიდი სარწმუნოობით ვივარაუდებ რომ 4 მლნს გამოკლებული ვისაც სიარული არ შეუძლია ასაკისა თუ უფეხობის გამო, სადღაც 3 მილიონზე მეტი.


გამოვა თუ არა იგივე 3 მილიონზე მეტი ადამიანი იმ მიტინგზე, თუ ის ირწმუნებს რომ საქართველოს იმ უბედურებებში, რომელშიც საქართველოს ჩაგდებას ოპოზიცია პრეზიდენტს აბრალებს მართლაც პრეზიდენტია დამნაშავე და მისი გადამწყვეტ მიტინგზე მისვლით ის იძულებული იქნება გადადგეს?

ძალიან კატეგორიული რომ არ ვიყო 3 მილიონზე არა, ერთ მილიონზე შევთანხმდეთ. ქართველობას ოპოზიციის ბრალდებების რომ ჯეროდეს შარშან 2009.9 აპრილს დაწყებულ დაქოქილ და 26 მაისს აპოთეოზში ამაღლებულ მიტინგზე 1 მილიონი (1.000.000) ადამიანი უნდა მისულიყო.
მხოლოდ 60.000 მივიდა.

ანუ საქართველო იღებს პასუხისმგებლობას ომსა და რეფორმების თანმხლებ სირთულეებზე?
თუ ასეა
ეს კარგია.

MAGRAM, მსოფლიომ ოპოზიციის ენერგიული და მონდომებით დემონსტრირებული ქმედებები შეაფასა როგორც ქართველი ერის დიდი, გავლენიანი და პოლიტიკურად აქტიური ნაწილის ვერდიქტი პრეზიდენტის მიმართ. მათ ეს ვერდიქტი შემდეგნაირად წაიკითხეს- ქართველები უკმაყოფილონი არიან პრეზიდენტის პოლიტიკისა არასაკმარისი დემოკრატიისა და რუსეთთან ომის გამო. ამით მსოფლიომ დააფასა ოპოზიციონერთა აქტივობა, ძალა და გავლენა ამ ქვეყანაში და დაასკვნა, ეს ხალხი ქართველები, თვითონვე, საკუთარ თავში არ არის გარკვეული, უნდა თუ არა ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა თუკი 3 თვიანი მიტინგის მთავარი გასაპროტესტებელი საკითხი ჯერ თითიდან გამოწველილი არადემოკრატიულობაა და მხოლოდ შემდეგ პრეზიდენტის არშესრულებული პირობა ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენისა.

მე ვთვლი რომ გარედან, ზერელე დაკვირვდბით მართლაც ადვილი დასაჯერებელია, რომ 60 ათასი ადამიანი 5 მილიონიან ქვეყანაში მართლაც სოციალურად და პოლიტიკურად აქტიურ მოქალაქეთა ძირითადი ბირთვია და მათი სათქმელი ერის სათქმელია, მათი მოთხოვნა ერის მოთხოვნაა, მაგრამ საქმე ისევე მარტივად არ არის როგორც ეს ევროპელებს შეუძლიათ წარმოიდგინონ საკუთარი ქვეყნების მაგალითზე. მე მხედველობაში ის მაქვს, რომ მათი ქვეყნების ქუჩის პოლიტიკაში ადამიანები ერთვებიან თუკი რომელიღაცა საკითხთან დაკავშირებით ადრენალინი გადმოესროლებათ სისხლში. ისინი ცდილობენ დალაგებული გა გაწონესწორებულ მოქალაქეთა მხარდაჭერა მოიპოვონ.
ადრენალინი ასტიმულირებს
მათ ფიზიკურ აქტივობას.
საქართველოში კი ყველანი ადრენალინის ქვეშ ვართ. გაცილებოთ ძნელია მოქალაქემ ამდენი ადრენალინის ფონზე თავი შეიკავოს და ფიზიკურ ქმედებებში არ დახარჯოს მოჭარბებული, ამაფორიაქებელი ადრენალინი.

მსოფლიომ
ჩათვალა რომ ქართველების ნება გაიგო.
საპირისპირო მიმართულების მიტინგი თბილისში არ ყოფილა და
თავისი ქვეყნების მოდელის გათვალისწინებით ჩათვალა რომ ამ საკითხზე არ არსებობს სხვა ქართული ნება და რომ ადამიანები რომლებთაც მიტინგებში მონაწილეობა არ მიუღიათ ამ საკითხში ნეიტრალურები, დაიუინტერებლები, უნებო და უადრენალინოები არიან.
არადა ჩვენი ქვეყანა ხომ მათი ქვეყნის მოქალაქეებისაგან განსხვავებით ადრენალინით, დარდით, შეურაცხყოფით, სირცხვილით შეკუმშული მოქალაქეების 100% ით შედგება.

როგორ გინდა გააგებინო ევროპელს, ამერიკელს, იაპონელსა თუ ავსტრალიელს რომ მათ პატივი უნდა სცენ ქართველთა იმ ნაწილს, რომლებიც მიუხედავად ადრენალინის დაწვის ადვილი და სახალისო საშუალებისა (მიტინგზე დგომა-სკანდირებისა) სახლში დარჩა?

ერთადერთი ვინც ქართველთა ჩუმი ნება იცის რუსეთია, იმიტომ რომ თვითონაა ყველა ქართველის შეურაცხყოფილ შეკუმშულ ზამბარად მქცეველი. მან პრინციპულად არ მოუხადა საქართველოს ბოდიში, 20 წლის წინ გოგოები რომ დაუხოცა რუსთაველზე. მთელი ეს ოცი წელი ქართველთა ღირსებისზამბარას ტისკს თანდათან და მეთოდურად უჭერდა. იმ იმედით რომ ამ ღირსების ზამბარებს საერთოდაც დაჭყლეტდა და უფუნქციო შაიბუნად აქცევდა.
მიაღწია კიდევაც. ასეთი ადამიანების რაოდენობამ ცალკეული ინდივიდიმებიდან უკვე იმდენს მიაღწია, რომ ცალკეული პოლიტიკური ერთეულების სახელით გამოდიან, რუსეთში პუტინს ეახლებიან და ყველაფრის "სუფთა ფურცლიდან" დაწყებას სთავაზობენნ ერთი პირობით, რუსეთმა უნდა უზრუნველყოს მათი გამეფება საქართველოში, სულერთია რის ფასად.

და მაინც, რამდენია ქართველ შეურაცხყოფილ ღირსების ზამბარათა საერთო ძალა? გაცილებით მეტი ვიდრე შარშან ოპოზიციამ გამოავლინა, მაგრამ მაინც რამდენი?
რამდენია მათი გაძლების ზღურბლი? ანუ რა დატვირთვის შემდეგ შეწყვეტენ წინააღმდეგობას და მშვიდობიან შაიბუნებად იქცევიან?
როგორ ინარჩუნებენ დრეკადობას?
ვინ ეხმარება მათ გამძლეობაში და ვინ უშლის ხელს?


პოლიტიკური რესურსები, ვადები, შესაძლებლობები ილევა , მარტო ჩვენი არა , რუსეთისაც. შესაბამისად ამ შეკითხვაზე პასუხს მალე შევიტყობთ, ან სულაც ვნახავთ.

მილიონიან დემონსტრაციაზე მინდა!

საქართველოს მასშტაბების ქვეყანაში ეს შესაძლებელია, მაგალითი ჩეხეთი და ბალტიისპირეთია.





ერთხელ მინდა ცხოვრებაში მილიონიან დემონსტრაციას მოვესწრო საქართველოში. ოღონდ ერთი პირობით ოპოზიცია და ხელისუფლება ერთად უნდა იდგნენ.
პრაღის ხავერდოვანი რევოლუციისას პრაღაში დემონსტრაციაში მილიონი ადამიანი იდგა ერთად.
ჩვენთან იმ დროს, დროს რომელიც ახლა ფასდება როგორც ქართველთა ყველაზე დიდი კონსენსუსის პერიოდი, თბილისში 10-20 ათასიანზე ხალხმრავალი მიტინგი არ გამართულა.
ცხრა აპრილის შემდეგ დღეებში, როცა კომენდანტის საათი მოქმედებდა და ქალაქში ტრანსპორტი არ დადიოდა ვაკესაბურთალოს აღმართდაღმართი ქვეითებით იყო სავსე. ასევე აღმადაღმა მოსიარულე მსუბუქი ავტომობილები აღმართს შემდგარ ბებია- ბაბუებსა და ბავშვიან ქალებს არ უჩერებდნენ და აღმართზე აყვანას არ სთავაზობდნენ.
ეს მე მაშინ ძალიან მიკვირდა.

მაგრამ მერე, 3 წლის შემდეგ, უკვე სამოქალაქო ომის შემდეგ როცა ქალაქი ტრანსპორტის გარეშე არა ერთი კვირით, არამედ წლებით დარჩა, როცა ვაკე-საბურთალოს აღმართი კვლავ ქვეითებით აივსო, აღარ გამკვირვებია ავტომფლობელთა ინდიფერენტულობა.
რომელ თანაგრძნობასა და უსასყიდლო დახმარებაზე იყო ლაპარაკი, მაშინ ხომ პოლირიკოსებმა მტრებად დაგვყვეს და ერთმანეთთან კეთილგანწყობილი გახედვაც აგვიკრძალეს.
ამ ინსტრუქციას დღემდე ვასრულებთ, დღემდე დაბღვერილები დავდივართ და უცნობ ადამიანთან პირველი კონტაქტის დასკვნად ვცდილობთ ადამიანს ცუდი ვუპოვოთ და მისი გაიძვერობა არ გამოგვეპაროს.
სანამ ეს მდგომარეობა არ შეიცვლება საქართველოში არ იქნება მილიონიანი დემონსტრაცია.
ჩეხეთში მილიონიანი დემონსტრაცია რუსეთის იმპერიისაგან დახსნის მიზნით შეიკრიბა.
მილიონიან დემონსტრაციას საქართველოშიც სამწუხაროდ იგივე მიზანი აქვს , რაც ჩეხებს 20 წლის წინ ჰქონდათ. ჩვენ მაშინაც არ ვიყავით საკმარისად კონსოლიდირებულები. დღეს, 20 წლის შემდეგ პირიქით ვართ, ბანაკებად დაშლილი და ერთმანეთზე ზიზღის გუნდების მსროლელი.
მტერს შეუძლია მშვიდად იყოს, მილიონიანი დემონსტრაცია საქართველოში არ იქნება. არ იქნება კიდევ დიდხანს.


ჩვენ გვაქვს მუხტი, პროტესტი და ენერგია მილიონიანი კი არა, 4 მილიონიანი მიტინგის სამყოფი, მაგრამ არაგვაქვს ერთმანეთის სიყვარული, რომლითაც თუნდაც ერთი მილიონი ქართველი ერთად დადგება.

იმ ხალხმა კი, რომლებმაც მიტინგები მხოლოდ ზიზღითა და აგრესიით კვებეს, თავის მაქსიმუმს მიაღწიეს - 60 ათას კაცს.

ვინ მოგვცემს ერთმანეთის სიყვარულს?
იქნებ ჩვენვე ვიპოვოთ?

ჩემი კრულვა რუსეთს #2 ჩემი ლანძღვა საქართველოს #1

კრულვა რუსეთს# 1 ში ძირითადად რუსეთის მსოფლიო როლზე ვილაპარაკე.
ახლა კი რუსეთის დამოკიდებულება საქართველოსთან მინდა შეგახსენოთ.

აღმოჩნდა რომ ჩვენც არ გვცნობია რუსეთი.
გაუთავებელი მოჯადოება განვითარებული, კულტურული და ჭკვიანი რუსეთით, ორი რუსეთით, რომლის ერთი და უკეთესი შემადგენელი არის რაფინირებული ინტელიგენცია, რომელიც საქართველოს ეტრფის და ელტვის პუშკინიდან მოყოლებული, და მეორე - უხეში სალდაფონურ-იმპერიული ჩექმა, რომელიც ბნელ მასაზე დგას და ხელისუფლების ბერკეტებს ცხვირწინ უტრიალებს საკუთარ ინტელიგენციასა და მთელ მსოფლიოს.

ჰოდა ეს პირველი, აღმატებული, განათლებული, ერის სინდისი და ღირსება რუსეთი არ არსებულა, ან ისეთი არ ყოფილა, როგორადაც თავს გვაჩვენებდა.
ისიც სალდაფონურ-იმპერიული ჩექმა ყოფილა, პენსნეთი შელამაზებული.
2008 წლის აგვისტოში, როცა მათმა ქვეყანამ ჩემი ქვეყნის ჯერ სამხედრო ანექსია აწაერმოა, და შემდეგ იურიდიულად დაიკანონა მიტაცებული ტერიტორიები, ბევრ მათგანს აღმოხდა ის რასაც ენას კბილდაჭერილი თურმე არ ამბობდა, თორემ გონებაში მტკიცედ სწამდა. მათ გაამჟღავნეს მათსავე ტვინებში მტკიცედ გამჯდარი აზრი, რომ საქართველოს ეს მიწა საქართველო არ არის.

ჟირინოვსკი დუჟმორეული ეჩხუბა დუმაში კომუნისტების ფრაქციას, ყველაფერი თქვენი ბრალია, რატომ შეიყვანეთ აფხაზეთი და ოსეთი საქართველოს შემადგენლობაშიო.

ეს კაცი ჩვენთვის საერთო რუსული ნაზრახის (ნაფიქრი, რომელსაც პოლიტიკური მიზნებით არ ცხადდება) შესატყობად თავისი წონა ოქროს ფასის მქონე საშუალებას წარმოადგენს, უნდა გავუფრთხილდეთ.

ხოდა ასეა, არ გთვლიდა ქვეყანად არც საბჭოთა კავშირის დროს, არც, მითუმეტეს ბოლო ჩვიდმეტი წელია.
და რატომ უნდა ჩაეთვალე სახელმწიფოდ?
სახელმწიფოები ეერთმანეთს მუდმივი, ისტორიული, გინდა თითქმის პრეისტორიული კანონით აფასებენ.

ეს კანონი კი ამბობს, იქ სხვა სახელმწიფოა, თუკი მისი ტერიტორიის, ტერიტორიული მთლიანობის დასაცავად იქაური ადამიანები მზად არიან თავი გაწირონ.
ეს კანონი თავისი უძველესი, ყველაზე ბოროტი და უშეღავათო ფორმით აქვთ მიღებული რუსებს.
ისინი მაგალითნი არიან ამ კანონის შეუბღალავი დაცვისა, როგორც დამპყრობლივ, ასევე თავდაცვით ბრძოლებში.
წარბი არ შეუხრიათ ნაპოლეონის, ჰიტლერის, დუდაევის და თასი სხვა ისტორიული მტრის წინაშე. ვაჟკაცურად წირავდნენ თავს თავის სამშობლოს, თავის ტერიტორიას.
იბრძოდნენ ინდოეთში, ერზრუმში, ბერლინში, ალპებზე, ესპანეთში, ავღანეთში, აფხაზეთში, იბრძოდნენ და კვდებოდნენ იმდენი, რამდენიც საჭირო იყო.
მოსკოვს და რუსეთს ცრემლების არ ჯერა, სისხლის,მხოლიდ სისხლის.
და რადაც არ უნდა ყური მოგჭრათ, მსოფლიოსაც არ ჯერა ცრემლის, სისხლი უნდა ერიოს, სასურველია ბლომად.

2000 წელს ევროკომისიამ ამიერკავკასიაში მშვიდობის დამყარების ახალი სტრატეგიული გეგმა წარადგინა, სადაც ჩვენი სეპარატისტები და მთიანი კარაბახი აღიარებული უნდა ყოფილიყო მსოფლიოს მიერ და ყველა თავის ტყავში დატეულიყო.
მაშინ კულუარული სკანდალის შემდეგ ეს პროექტი არ გახმაურდა, ქვემოთ გადაინაცვლა პაპკების სვეტში.
ეს გეგმა არ გაჩნდებოდა საქართველოს 1992 წლის შემდეგ სისხლი რომ გაეღო. იმიტომ რომ ისდაღვრილი სისხლი სამართლიანი სისხლი იქნებოდა.

მაშ რატომ არ იპყრობს რუსეთი ყველა მეზობელს, რომელზეც ძალით აღმატებულია?

რატომ გაძლო საქართველომ 15 წელი დამოუკიდებლად საზღვრის, პოლიციის, ბიუჯეტის და ღირსების გარეშე?
ეს მე-20 საუკუნის მეორე ნახევრიდან ღირსეული ქვეყნების მიერ დადგენილი თამაშის წესია: გაერო, ეუთო, საჯაროობა, მასმედია, დემოკრატია.
მსოფლიომ ისწავლა რომ ყველაზე წარმატებული გზა საკუთარი განვითარებისათვის არის სხვა ღირსეული ქვეყნების პატივისცემა.
რუსეთმა იცის, რომ რეალური დამოუკიდებლობის მქონე მეზობელ ბალტიისპირეთს ისე ვერ ჩაყლაპავს, რომ მსოფლიოს თვალში სამუდამო სირცხვილი არ ჭამოს.
100 ლატვიელი რომ დარჩეს ცოცვხალი, რუსეთი მსოფლიოს თვალებს ვერ გაუსწორებს, ისეთ ერთიანობას, მიზანდასახულობას და ნებისყოფას გამოიჩენს ის 100 კაცი.
აი, ჩეჩნეთი კი არასდროს ყოფილა სახელმწიფო და მათი მოდრეკა რუსეთმა შეძლო, " ნა კალენი პერედ რასიეი" თქვა ნევზოროვმა თავის ტვგადაცემაში და აასრულა კიდევაც. ჩეჩნებმა ვერ შეძლეს მათ ბრძოლაში 20-ე საუკუნის საშუალებები იმდენი ეხმარათ, რომ ხარისხში გადაზრდილიყო. ეს განასხვავებს სახელმწიფოს ეროვნულ უმცირესობასთან. ჩეჩნეთი კი ეროვნულ უმცირესობად დარჩა მხოლოდ ფეოდალური მეთოდების ამარა. სახელმწიფო კი დისციპლინირებული თავგანწირვაზე დგას. დღესაც ასეა, არა მხოლოდ ფეოდალიზმში.
რუსეთ-საქართველოს ომმა დაადასტურა რომ გამოთქმა "ისტორია მორჩა", ანუ გეოპოლიტიკური ცვლილებები აღარ მოხდება, არასწორია. დედამიწაზე კიდევ ძლიერია მტაცებელი, რომელიც ხელსაყრელ მომენტს ელის.
არტივიაის ერთ გადაცემაში რუსი იმპერიელისტი თავის შეგრძნებებს იხსენებდა იმ დღეებისას, როცა საქართველო რუსეთს ჯერ კიდევ ვერ დაეჩოქებინა და ომი სამხრეთ ოსეთის სიღრმეში მიდიოდა. მან თქვა ქუჩაში დავდიოდი და ვფიქრობდიო "ჩტოჟე ბუდიძიტ როძინოი ი ს ნამი" ანუ საქართველოს გაერთიანება მისთვის საკუთარი როძინის დასცევა იყო. ასე მარტო მას არ უფიქრია, იმდენმა იფიქრა, რამდენის ქმედებები და ზოგიერთის თავგანწირვაც საკმარისი აღმოჩნდა საქართვველოს დასამარცხებლად.
პუტინი, მედვედევი პაიკები არიან დიდი რუსი ხალხის ხელში. ამ მასის შეკვეთს ყველა ლიდერი აასრულებდა.


დღეს კი ომის შემდეგ ყველაზე მძიმე ვერდიქტი მოვისმინე, უფრო სწორედ წავიკითხე: საქართველომ არ უნდა ჩაიყენოს თავი დავითის პოზიციაში გოლიათის წინაშე. ის ვერ მოუგებს გოლიათს.


ჩვენში ვერ დაინახეს დავითი. გვიყურესბენ მეორე წელია და ... მართალაც სად არის დავითი ჩვენში?
არ არის.
გავზრდით?
ჰა?

"სპეციალური სპეციალური რეპორტაჟი". ამჯერად დასრულებული

მათ შორის ვინ სხვაზე მეტად შეიძლება წამოგებულიყო ამ "სპეციალურ სპეციალურ რეპორტაჟზე", ერთერთი მე ვარ.
რატომ?

-იმიტომ რომ გადაცემას იმ ნაწილიდან ვუყურე, სადაც ფილმის სცენარისტი განსაკუთრებული ტალანტით, მსოფლიო სახეების კომენტარებით გვიმტკიცებს, რომ ახალი ომი რეალობაა, რომ მსოფლიო ლიდერები კვლავ არ იშურებენ აღშფოთებულ და შეშფოთებულ კომენტარებს, ლატინინა და ნოვოდვორსკაია კი საქართველოს ანექსიას უკვე შემდგარ მოვლენად ახსენებენ.
- იმიტომ რომ მედვედევს ახალი არაფერი უთქვამს. ახალი მხოლოდ
მისი გადაეყვეტილება იყო, ომით გაეთავისუფლებინა მოძმე ქართველი ხალხი ტერორისტი სააკაშვილის ტირანიისაგან. რუსეთის პრეზიდენტის ამ სიტყვების შემდეგ კი რუსეთს უფლება არ რჩებოდა წაგების. ამ სიტყვების შემდეგ რუსეთის მარცხი რუსეთის დაშლის ტოლფასი იქნებოდა.
-იმიტომ რომ ეს , ჩვენ ერთხელ ხომ უკვე გადაგვხდა, უფფო სწორედ ერთხელ კი არა 3ჯერ მაინც, როცა პოლიტიკური დაძაბულობა ომში გადაოზარდა.
- იმიტომ რომ ტელევიზორს დაახლოებით 10 -12 ზრდასრულ მამაკაცთან ერთად ვუყურებდი, რომელთაც ჩემი არ იყოს ვერ დაუშვეს ის ალბათობა, რომ ასეთი ფორმით მათ მხატვრულ პუბლიცისტური ფილმი მიეწოდებოდათ და არა საინფორმაცციო გადაცდმა.
-იმიტომ რომ, მათ და მეც მათთან ერთად შემდეგი საათები დილამდე და იქნებ დღეებიც პრეიდენტთან ყოფნა , თანაც ახლო დისტანციით ყოფნა გვევალებოდა სამსახურებრივად, მათ დაცვა და უსაფრთხო გადაადგილება, მე საექიმო, რეანიმაციული დახმარება საჭიროების შემთხვევაში. და ეს გარემოება ჩვენს ემოციებს განსაკუთრებით მძაფრს ხდიდა.
-იმიტომ რომ TV-თი ნათქვამი ყველაფერი დავიჯერეთ მიშას სიკვდილის გარდა, მისი კარგადყოფნა დარწმუნებით ვიცოდით, მისგან არაუშორეს 20 მეტრში ვიმყოდებოდით პრეზიდენტის კანცელარიაში, რომელსაც მასმედია პრეზიდენტის სასახლედ იცნობს, მაგრამ ნათქვამი - "პრეზიდენტის ადგილსამყოფელი უცნობია, ის ავრცელებს წერილობით მიმართვას" ლოგიკურ , უსაფრთხოებისთვის გავრცელებულ შეგნებულ დეზინცორმაციად ჩავთვალეთ.

- იმიტომ რომ მიშას დაცვის ბიჭები, რომლებიც იმ დღს არ მორიგეობდნენ გამოუძახებლად მოცვივდნენ პრეზიდენტის სასახლეში, თანაც ტაბელური იარაღის ასაღებად არ მოცდნენ, პირადი იარაღებით მოვიდნენ.
მაშინ არ მიფიქრია ამაზე, ახლა კი მე მათ გმირობად ვუთვლი
საკუთარი ოჯახებიდან წამოსვლას და იქ მისვლას, სადაც მტრის სამიზნე იმყოფებოდა.
-იმიტომ რომ სპეცებმა ზემოდან ბრძანების გამოცხადებამდე დაიკავეს გარე პერიმეტრი.

-რეპორტაჟში მოყვანილი ყვალა ციტატა დასაშვებად ჩავთვალე.
ფაქტიურად ყველა თავის ნათქვამს იმეორებდა, მედვედევიც, ობამაც, სააკაშვილოც, ფურნიეც, ჟირინოვსკიც, ნოვოდვორსკაიაც.
სიახლე ბურჯანაძისა და ნოღაიდელის პოზიციები იყო, მაგრამ მსგავს გარემოებებში 100% მოსალოდნელი მათგან.
ფილმის სათქმელიც ეს იყო.

-იმიტომ, რომ იმ მომენტში პრეზიდენტის სასახლის მინუს 1 სართულზე, ფაქტიურად ბუნკერში ვიმყოფებოდი და ზუსტად ვიცოდი, რომ მართალია პირველ ავიადადტყმას გადავურჩებოდი, მაგრამ ასევე ზუსტად ვიცოდი (მას შემდეგ რაც გამოაცხადეს ბრძოლები რუსთავ თბილისის გზაზე და მცხეთა თბილისის გზაზე მიდისო, რომ მაქსიმუმ 6 საათსა და მინიმუმ ერთ-ორ დღეში რუს ჩაფხუტიანებთან შეხვედრა პირადად მომიწევდა, ისინი იქნებოდნენ გამარჯვებული რუსები ჩემს ქალაქში, მე კი მათ მიერ მოკლული ან დაჭერილი პრეზიდენტის ექიმი, ისიც თუ ვიქნებოდი ცოცხალი იმ შემთხვევაში.
ამის ალტერნატივა უფრო დასაშვებად მიმაჩნდა- პრეზიდენტი დატოვებდა თბილისს, მას თვითმფრინავით გაფრენის საშუალება არ ექნებოდა, ტყე-ტყე კი, მეც მასთან ერთად ვივლიდი. პრეზიდენტის იატაკქვეშეთში გადასვლა რუსების ოფიციალურ გამარჯვებას გადაავადებდა და მსოფლიოს დროს მისცემდა რეაგირებისათვის .
ეიფორია და სევდა ერთად მომეძალა, და რა შემდეგ? სიკვდილი? ბუტირკის თუ ლეფორტოვოს ციხე? ემიგრაცია? პოლიტიკური თავშესაფარი?
ეს ჩერჩეტი 4 მლნ ქართველი 1 თვეში შეეჩვეოდა ახალ ხელისუფლებას, მე კი წინასწარგანწირულ წაგებულ ომს უნდა შევწიროდი.

რაც იქნება იქნება, ვიმეორებდი გუნებაში. სახლში არ წავალ სანამ საფრთხეა.

საერთოდ ჩემს საქმეს ასე ვუყურებ. ეს ღატაკი სახელმწიფო 5 ექიმს გვიხდის საქართველოს მასშტაბით ნორმალურ ხელფასს ერთი მიზნით, თუკი პრეზიდენტის სიცოცხლე საფრთხის წინაშე დადგა მასზე თავდასხმისა და მისი სხეულის დაზიანების გამო, ექიმმა გადაუდებელი დახმარება მაშინვე ჩაუტაროს და ამით გადარჩენის შანსები მძიმედ დაჭრილსაც შეუნარჩუნოს.
საკმაოდ საპასუხისმგებლო საქმეა. თუმცა, რეალურად უსაქმოდ ყოფნაა მუდმივი მზადყოფნის რეჟიმში წლების განმავლობაში.
მაგრამ ერთხელაც, თუ ექიმს თავისი გასაკეთებელი საქმე აღმოაჩნდა, იმ საქმის დროულ და ხარისხიან შესრულებაში ამ სახელმწიფოსა და მის პენსიონრებს უკვე გადახდილი ექნებათ დაახლოებით 20-30 ათასი ლარი ყოველწლიურად.
დაახლოებით 140 ათასი ლარი დღემდე 2004 წლიდან მოყოლებული.
ამას იმიტომ გიყვებით, რომ დაგარწმუნოთ, იმ გასაკეთებელ საქმეს არ ეღალატება. სულ 7 თანმხლები პირის ამარა რომ დარჩეს პრეზიდენტი სასიკვდილო საფრთხის ქვეშ, ექიმი უნდა ჰყავდეს, ექიმის თავგანწირვისა უკვე გადახდილია.

და ამიტომაც , როცა ცოლმა დამირეკა და შეშინებულმა მკითხა, რა ვქნაო, მხოლოდ ეს გავუმეორე, რაც არის არის, იყავით სახლში. დანარჩენს ვნახავთ.

"იმედში" უყურადღებობით არ გამოჰპარვიათ ეკრანის კუთხეში მითითება, რომ ეს სპეციალური რეპორტაჟი მოდელირებული იყო და არა ფაქტიური.
ფილმის ავტორები შეგნებულად წავიდნენ იმ ილუზიის შექმნაზე, რომელიც რუსეთ საქართველოს მეორე ომსა და ამ ომის მარცხის გარდაუვლობას საქართველოს მოსახლეობას შემდგარ რეალობად აღაქმევინებდა. მართალია კოშმარული სიზმარის მსგავსად ომი ყველაზე უარეს მომენტამდე, თბილისის დაცემამდე შეწყდა. მაგრამ ძლიერმა. ნატურალურმა შიშმა, რომელიც ამ ფილმმა დატოვა ემოციებში დარჩენა ვერ შეძლო, პოლიტიკურ დისკუსიად, სკანდალად და ყველა თავშეყრის ადგილას , სამსახურებში, სასწავლებლებში, ტრანსპორტში ინტერნეტში ემოციური განსჯის საგნად გადაიქცა.
რეპპრტაჟის დაგმობა არავის დაზარებია პრეზიდენტიდან დაწყებული პოლიტ სპექტრითა და მასმედიით გაგრძელებული და პურით ხელშ შეხვედრილი მეზობლებით დამთავეებული.
გმობა იყო 100%_იანი.
და მართლაც რუსეთ საქართველოს პირველ ომი 4 მლნ. ადამიანისთვის ტელეეკრანს არ გამოსცილებია , მაშინაც ტელეეკრანიდან გვბომბავდნენ და გვემუქრებოდნენ და ცხინვალ- გორელ- სამხედროთაგან განსხვავებით, მაშინაც არ გვიშველია თავისთვის გაქცევით რეალური ავია დაბომბვის დროს.
ჩვენ ფაქტიურად იგივე სიღრმის სტრესი გადაგვატანინა "იმედმა", რაც პირველი ომისას. მართალია სტრესი ხანმოკლე იყო, მაგრამ შინაარსით გაცილებით მძიმე, რეპორტაჟის მაყურებელს უნდა დაეჯერებინა რომ ომი ფაქტიურად წაგებულია, რომ ერთი ხელის მოსმით 1989 წლის 10 აპრილი გვიბრუნდებოდა, თავისი ოკუპანტი რუსებით, რომლებისათვის ყოველდღე უნდა გეყურებინა თბკლისის მოედნებსა და გზაჯვარედინებზე და რუსულად ნათარგმნი პირადობა გეჩვენებინა. არის რაღაცა სიკვდილზე უარესი, და ეს რაღაცა ხვალიდან დგებოდა.

ასე რომ მე მეორე რუსეთ საქართველოს ომი გადატანილი მაქვს, თუ რეალში მართლაც წინ გვაქვს რუსეთ საქართველოს ომი, ის ჩემთვის და ჩემი ოჯახისთვის მესამე იქნება.



ჩემს მდგომარეპბაში უამრავი ადამიანი აღმოჩნდა, ფაქტიურად ის ხალხიც კი, ვინც გადაცემის დასაწყისი და შესავლად ნათქვამი განმარტება იხილა, რომ გადაცემა სპეციალურადაა შექმნილი საქართველოსთვის შესაძლო ყვალაზე ცუდი სცენარის საილუსტრაციოდ, ისინიც კი მახეში აღმოჩნდნენ რეპორტაჟის დრამატურგიისა და ლიბრეტოს დახვეწილობისა და ექსპრესიულობის შედეგად. რატომ წავიდა იმედი ასეთ არაპოპულარულ, წინასწარპროგნოზირებულ რისხვის გამომწვევ ნაბიჯზე?

პასუხი მე ვიცი!
მე მგონი ვიცი.

როგორც მიხვდით, მე ბევრზე მეტად აღმოვჩნდი გადაცემის ხაფანგში, და შესაბამისად მე სხვაზე მეტი არგუმენტი მაქვს მისი ავტორების მიმართ განრისხებული ვიყო.
მაგრამ რატომღაც ბრაზთან ერთად სურვილიც მიჩნდება ამ ადამიანებს დაველაპარაკო და გავარკვიო, ჩემი ვარაუდები მათ მიმართ ჩემი ზოოლოგიური ოპტიმიზმია, თუ ეს ხალხი ჩემს გულში იჯდა, როცა მე გადაცემამდე და ახლაც გადაცემის შემდეგ ერთი სურვილი მქონდა და მაქვს - ყვირილით მივაწვდინო ხმა მთელი საქართველოს - გაახილეთ თვალები, გაერკვიეთ საფრთხის მასშტაბებში, ღალატი დამღუპველია. შენი ქვეყნის პარლამენტის თავმჯდომარე და პრემიერი პუტინის სავარძელში თანაც ტირანი სააკაშვილისგან დაჩაგრული ქართველი ხალხის სახელით ეს პოლიტიკა აღარაა , ეს ღალატია.
ღალატია, რომელსაც ომი მოჰყვება.

სამყარო ჩვენს გარშემო ბევრ საფრთხეს შეიცავს, მათგან ზოგი ჩვენგან დამოუკიდებლად გვატყდება თავზე და ზოგი კი ჩვენივე უყურადღებობის და ზედმეტი ოპტიმიზმისქ შედეგად. მიწისძვრა, წყალდიდობა, ხანძარი, მეხი , ავარია , სიბერე ადამიანებს კლავს, მაგრამ მათგან მხოლოდ ხანძარისა და ა ავარიების აცილება შეგვიძლია თავიდან. დანარჩენი კი ჩვენგან დამოუკიდებლად გვაზიანებს.

რუსეთი საქართველოსთვის ის უბედურებაა, რომელშიც გააერთიანებულია ეს ორივე ჯგუფი. ანუ
რუსეთი ჩვენი მტერი, ბუნებრივი დამანგრეველი კატაკლიზმა არის იმისდა მიუხედავად თუ ვინ ვართ ჩვენ საქართველოს მოსახლეები, მაგრამ რუსეთი დათვიცაა, ის თავის მტრობის ფორმას შეარჩევს იმის მიხედვით, თუ რას წარმოვადგენთ ჩვენ.

ჩვენი საქციელი რუსეთის ქმედებებს მნიშვნელოვნად განაპირობებს.
ეს ქვეყანა და მისი 150 მლნ მოსახლე დაუძლეველი ილუზიის ქვეშ ცხოვრობს, რომ ქება დიდებას , ქვეშევრდომულ, ვასალურ თვალებში ციცინს იმსახურებს მთელი მსოფლიოსაგან და განსაკუთრებით პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისაგან. ამ კონტექსტში საქართველოს, ქართველების მიერ რუსეთის აღიარებას განსაკუთრებული , რუსეთისთვის პრინციპული მნიშვნელობა აქვს, აქ ერთმანეთშია არული საქართველოს ისტორიული ავტორიტეტი და დღევანდელი გეოპოლიტიკა, საბჭოთა კლიშეები და ხმამაღლა არსათქმელი ისტორია, რომლისაც რუსეთს რცხვენია, და რომელიც იმაში მდგომარეობს, რომ რუსეთის სიდიადის გასაღები ქართულ გენში დევს: სტალინში, პეტრე პირველში, პეტრე ბაგრსტიონში, პირველი და მეორე მსოფლიო ომებში ქართველი გენერლებისა და ჯარისკაცების დაღვრილ სისხლში. რუსეთის იმპერიას წარმატებისთვის, თვითშეფასებისთვის აუცილებლად ჭირდება ქართველები და.. არ ჰყავს.

შედეგი კი ისაა, რომ რუსეთი საქართველოსგან აღიარებას მოითხოვს როგორც ნარკომანი ნარკოტიკს. ის მზადაა გაიმეოროს ის რაც წარპმატებით აასრულა ჩეჩნეთში- გაწყვიტოს საქართველოს მოსახლეობის მეოთხედი, რათა დანარჩენებისგან ქართველი კადიროვი გამოზარდოს. ისევ მიიღოს ქართველ ხელოვანთაგან ნიჭიერი ქება პატივმოყვარეობის დასაკმაყოფილებლად.

რუსეთმა იმდენი მარცხი იწვნია 1990 წლის შემდეგ, რომ ასეთი ყალბი წარმატებაც გაახარებს,



ამ რთულ, დრამატულ სიტუაციაში , როცა საქართველო ფაქტიურად დაპყრობილია, როცა რუსების 20 წლის ნალოლიავებ ოცნებას, საქართველოსგან აღიარების შესახებ ერთი ბლიცკრიგი უკლია, ქართველი წონიანი პოლიტბიოგრაფიის მქონე პირების მოსკოვში კრემლში თავდახრილი ვიზიტები, მათ იმპერიალისტულ ცეცხლზე ნავთის დასხმაა, ეს რუსული იმპერიალიზმისათვის ის ნაპერწკალი შეიძლება გახდეს, რომელიც რეალურ სიკვდილებსა და კაპიტულაცის მოუტანს საქართველოს. ეს ხუმრობა აღარაა, ეს ღალატია. მე მგონი იმედის რეპორტაჟის ავტორს ეს უნდოდა ეთქვა - თანდათან და პწკენა-პწკენით ჩვენ თვითონვე არ გამოვიწვიოთ ხანძარი და ავარია.
მიწისძვრა, ტაიფუნი და წყალდიდობა, რაც ჩვენთვის რუსეთია და რასაც ვერ გავექცევით კიდევ უფრო არ გავაძლიეროთ ჩვენივე საქციელით.

რეპორტაჟის მეორე სათქმელი კი ალბათ ის იყო, რომ რუსებისთვის ეთქვა - არ გაბედოთ დაძვრა, იმას რასაც დღესვე შეძლებთ თუნდაც მოუმზადებლად, ანუ ომს მცხეთასთან და რუსთავთან, მერე აუცილებლად
მოჰყვება ბრძოლა ქუჩებში, და ბრძოლა ზურგში, რომელშიც გამარჯვება მხოლოდ თბილისის გროზნოდ გადაქცევის შემთხვევაში გაქვთ. ამ ომს ეყოლება ლიდერი და ლიდერები და რაც მთავარია ეყოლება გმირები. და ეს ომი რომც მოიგოთ საკუთარ ისტორიას წააგებთ.

თუკი ერთმა გადაცემამ ეს ორი სათქმელი ადრესატამდე (ადრესატებამდე) მიიტანა, ისტორიული მისია შეუსრულებია და იქნებ რეალური ომის პრევენციაც მოუხდენია.
ვნახოთ, სტრესი მებრძოლს წვრთნის, ჩმორს კი აჩმორებს.

დიდი იმედი მაქვს რომ ჩემს გარშემო იმ დროს მყოფ კაცთა მსგავსად ბევრმა თქვენგანმა იფიქრა, რომ არის ამქვეყნად რაღაც სიკვდილზე უარესი.

არის თუ არა რუსეთი აღვირახსნილი და არაპროგნოზირებადი?

უცნაური შეკითხვაა არაა? ჩვენ ხომ ყველამ ვიხილეთ აღვირახსნილი რუსეთი. საქართველოს ყველა რაიონში ბომბებს ვინ გვაყრიდა? საქართველოს ზაფხულის მშვიდობიან სოფლებში ვინ დახოცა მშვიდობიანი მოქალაქეები, საკუთარი შიდაპოლიტიკური სტრატეგიის საწინააღმდეგოდ ვინ აღიარა აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი? (ამერიკას რომ ეღიარებინა დამოუკიდებელ ქვეყნად სამხრეთ ოსეთი, თვითონ უნდა გაბრაზებულიყო, ჩრდილო, ანუ ნამდვილი ოსეთი ხომ მისი ფედერაციის მესამე რანგის წარმონაქმნია და სამხრეთ ოსეთის აღიარება ჩრდილოეთისათვის ხომ დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის დროშა იქნებოდა და იქნებ არის კიდევაც).
აღარ გავაგრძელებ რუსეთის აღვირახსნილობის მაგალითების ჩამოთვლას, არადა შემიძლია: ნავთობ და გაზსადენების მონოპოლიზაციისთვის გამოცხადებული ომი და აზარტული მილიარდების ხარჯვა, უკრაინის და აფხაზეთის შიდა არჩევნებში ჩარევა, აღიარებულ ცუდ ქვეყნებთან კოალიციაში შესვლა და ა. შ.

ყველაზე აღვირახსნილი საქციელი კი რუსეთს საქართველოს წინაშე აქვს ჩადენილი- მისი ანექსია, ეთნიკური ნიშნით ტერიტორიების ჩაკბეჩა. დანარჩენი საქართველოს შიდაპოლიტიკაში, დაპყრობის საფრთხით მონაწილეობა.

არადა ამ თვალსაჩინო ფაქტების მიუხედავად მე მჯერა რომ რუსეთი არ არის აღვირახსნილი. ის შეზღუდულია. მას მოპასუხედ ჰყავს საკუთარი მოსახლეობა და საკუთარი ისტორია.
ისტორია, რომელიც მდიდარია იმ ილუზიური იქნებ ნაწილობრივ ფაქტიური თეზით, რომ რუსეთმა საქართველო, უძველესი ქრისტიანული კულტურა გადაარჩინა მუსულმანური თურქეთისა და სპარსეთის კლანჭებიდან, რომ ქართველები, ნიჭიერი, მებრძოლი, რაინდული ერი მათი მადლიერია, რომ ამ ორი ერის მეგობრობამ რუსეთის იმპერია არნახულ სიძიერესა და მნიშვნელობაზე აიყვანა:

პეტრე პირველი, პეტრე ბაგრატიონი, სტალინი.
საბჭოთა სტაბილურობა 70 წლის განმავლობაში ამ სიყვარულის სხვა რესპუბლიკებისათვის დემონსტრირებაში გაგრძელდა:
ქართველი მდივანი პოლიტბიუროში, ქართული ფილმები ტელეკრანზე, ქართველი რეჟისორები თეატრებში, ქართველი მხატვრები დედაქალაქისა თუ რეგიონების დეკორაციების ავტორები, მწერალთა კომპოზიტორთა კავშირებში ქართვთა პრივილეგირებული წილი და ა. შ.
ეს ვერტიკალი - საქართველო მიწა და მასზე მტკიცედ მდგომი მოსკოვი სტაბილურობის სადემონსტრაციო კარგი თემა იყო ასწლეულების განმაობაში და განსაკუთრებით სსრკ-ს სტალინისა და ბრეჟნევის პერიობებში. ნიკიტა ხრუშჩოვის მმართვობის ვადამდელი შეწყვეტის ქვეშეცნეული მოტივი შეიძლება სწორედ ამ ვერტიკალის შესუსტებაც გახდა.
არავინ მოგატყუოთ რომ რუსეთი ახლა გამარჯვებულად თვლის თავს. მოსკოვის ტერფებს კენჭები, აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი ერჭობა.
მის პატივმოყვარეობას მხოლოდ საქართველოს მუხლმოყრა დააკმაყოფილებს. რუსეთი თავისი 150 მლნ მოქალაქითურთ დარწმუნებულია, რომ ასე არ შეიძლება გაგრძელება, პაზლი მათ ფეხქვეშ უნდა აიწყოს: ის რაც ადრე იყო საქართველო მათთვის მომავალში უნდა იქცეს აფხაზეთად სამხრეთ ოსეთად და საქართველოდ. დღეს კი მხოლოდ აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი ჰყავს, ვაშლის ნაჭამის ფორმის საქართველოს ნაწილი მათ მიწას აკლია რომ მშვიდად დაეყრდნოს. 150 მლნ რუსს ასევე აკლია ქართველთა ნიჭიერი ქება დიდება. ისინი ხომ ვერასდროს მიაღწევენ ვერცერთი ძველი ერის აღიარებას, ჩვენ ვყავდით და სომხები. ჩვენ აღარ ვყევართ და ახლა იმიტომაც უხსნიან ფართოდ კარს სომეხ "ანალიტიკოსებს" ტელეგადაცემებსა და პოლიტიკურ თოქ შოუებში. ღმერთმა მშვიდობაში მოახმაროთ, მაგრამ ქართველთა აღიარების გარეშე მათი სიხარული უფერულია.
რუსეთი შეზღუდულია თავისი ისტორიით და თავისი პატივმოყვარეობით.
მაშ რატომ აღმოჩნდა აღვირახსნილი ის 2008 წლის აგვისტოს? რატომ გადააბიჯა იმ ბარიერებს რასაც მას უხვედრებდა არამარტო საერთაშორისო კანონმდებლობა, არამედ საკუთარი ისტორია და იქნებ დაკმაყოფილებადი პატივმოყვარეობა?

პასუხი მე ვიცი. მან ჩვენში დიდი სისუსტე დაინახა: 2006-2007 წლის შიდაპოლიტიკურმა ვნებებმა რუსეთს იმედი მისცა, რომ ქართველი ერი დაქუცმაცებასაც შეეგუა და მისგან ძველებური აღიარების მიღება ხვალვე შეიძლება, პრობლემა ერთ თავხედშია, რომელსაც თვითონ ჩაქოლავს ხალხი, როგორც კი რუსეთის ბრაზს დაინახავს.
ეს გეგმა ძალაშია, ბლიცკრიგი ჩაიშალა, მაგრამ სად ეჩქარებათ? წარმატებული ტალღოვანი ომების სერია გრძელდება: მტრები უპირობოდ დამარცხებულები არიან: იანდარბიევი და ჩეჩნეთი, იუშჩენკო და უკრაინა.
სააკაშვილი და საქართველო?

გასამდეს?


მალე 9 აპრილი დადგება, დღე როცა რუსებმა აქ, თბილისის ცენტრში გოგოები დაგვიხოცეს. ამ ქვეყანას ჩვენთვის ბოდიში არ მოუხდია, არადა ჩვენ, გულჩვილებმა ჩავთვალეთ რომ მოგვიხადა. რაღაც წვრილმანებით დავკმაყოფილდით. არადა არ მოუხდია. როდიონოვისათვის პასუხი რომ მოეთხოვა რუსეთს ალბათ ყველა ჩვენგანის ტოლერანტობას მიიღებდა, მაგრამ არ მოსთხოვა. არ მოსთხოვა იმიტომ რომ.. არც უფიქრია მართალი გენერლის მართალი საქმისთვის დასჯა.

9 აპრილით რუსეთი ასგზის მოგებული დარჩა: რუსეთის მიერ მაშინ აღძრულმა შიშისა და ზიზღის ქანქარამ ქანაობა დღემდდ გააგრძელა და იქნებ კიდევაც არაერთხელ ამოაყირაოს საქართველო.
მაშინ 9 აპრილის პასუხად ხალხმა რადიკალი ზვიად გამსახურდია საკონსტიტუციო უმრავლესობით აირჩია. ეს ქანქარის პირველი გაქნევა იყო, შემდეგი გამოქნევა სამოქალაქო ომი იყო, შემდეგ გაქნევ-გამოქნევა ომები სამხრეთ ოსეთში, აფხაზეთში, სამეგრელოში, ზვიადისტების ომები, ლაშქრობები წაღმა-უკუღმა. 2007 წლის ნოემბრის აქციები, პრეზიდენტის ვადამდელი არჩევნები და საკუთარი პრეზიდენტის არცნობა პოლიტელიტისა და მოსახლეობის ნაწილის მიერ, 2009 წლის რუსთაველის 3თვიანი ბლოკადა.
მგონია რომ არცერთი ეს დრამატული მოვლენა არ იქნებოდა, რომ არა 1989 წლის 9 აპრილს რუსეთის მიერ საქართველოს გაუწონასწორებელ რხევაში გადაყვანა.
მაშინ რუსეთმა საქართველოს გაუბედა და ამით დღემდე ხეირობს.
მას შემდგ საქართველოში ორი ძალა ებრძვის ერთმანეთს.
ერთი ზრუნავს საქართველოს ღირსებაზე, იმაზე რომ არასდროს არცერთმა სახელმწიფომ აღარ გაგვიბედოს თავში წამორტყმა.
მეორე ძალა კი დოღრიალა გავლენიანი კორუფციაა, გრუზინული ფსევდოტრადიციული შარმით. ამ ორთაგან პირველი მხოლოდ 2003 წელს მოვიდა ხელისუფლებაში, თუმცა მეორემ სახელისუფლებო ბერკეტების გარეშეც შეძლო ისეთი გავლენიანი პოლიტიკური ძალის სტატუსის მოპოვება, რომელიც საქართველოს ხელისუფლების საშინაო პოლიტიკას ცვლის. ცვლის ინდივიდუალური თავხედებისადმი ლოიალობის მიმართულებით.
საქმე ის აღმოჩნდა, რომ ოპოზიციის ეს გამარჯვება საქართველოს ძალიან ძვირი დაუჯდა - 2007 წელს რუსეთმა დაინახა ქართული საზოგადოების არამდგრადობა და წვრილმანი პრიორიტეტები. დაინახა ძლიერი აგრესია საკუთარი სახელმწიფოს მიმართ და მეორედაც გაგვიბედა. 2008 წლის ზაფხულში საქართველოს სამხედრო ანექსია მოახდინა.
მართალია დღეს სამხედრო და პოლიტიკური ანექსია მხოლოდ აფხაზეთზე და სამხრეთ ოსეთზე ვრცელდება, დანარჩენი საქართველო მხოლოდ სამხედრო ანექსიის ქვეშაა, დამოუკიდებლობა შერჩენილი პოლიტიკური სპექტრი თვითონვე "მოდელირდება" რუსეთის დაწესებული ახალი რეალობების შესაბამისად , საკუთარი წარმატების მისაღწევად თუნდაც ამ ახალი, სამარცხვინო რეალობების ლეგიტიმაციის ფასად.


- 2007-მა წელმა დაანახა რუსეთს, რომ საქართველოს სამხედრო და პოლიტიკური დაპყრობა შესაძლებელია. 2008 წლის რუსეთ საქართველოს ომის შემდეგ რუსეთს დასაპყრობი მხოლოდ დარჩენილი ფაქტიური საქართველოს შიდაპოლიტიკური ცხოვრებაღა დარჩა.

- 2009 წლის საკუთარი ხელისუფლების 3 თვიანმა ბლოკადამ და ნოღაიდელი ბურჯანაძის კრემლში ვიზიტებმა დაანახა რუსეთს, რომ მას შემდეგი ომიც შერჩება.

დავუბრუნდეთ თავში დასმულ შეკითხვას- არის თუ არა რუსეთი აღვირახსნილი და არაპროგნოზირებადი? ჩემი პოზიციაა რომ არ არის. არ იქნებოდა საქართველო რუსეთის ომი რომ არ ყოფილიყო 2006-2007 წლის წაჯექ-უკუჯექი ქართულ შიდა პოლიტიკაში.
ვერ გაბედავდა.
სეპარატისტებს რომ დაეხმარებოდა ეს ხომ გარანტირებულად ვიცოდით, მაგრამ ღია ომს ვერ გაბედავდა. ცოცხლები იქნებოდნენ დღესაც ის ხალხი, ვინც დარჩენილ საქართველოში დახოცა რუსეთმა.
მას ყური აქვს მოდებული საქართველოზე და ევროპაზე, მის გაცხადებულ საკბილოებზე და აიღებს იმას, რასაც ჩათვლის რომ შერჩება. აქამდე ყოველ შემთხვევაში ასე იქცეოდა, 080808 ომის დროსაც კი.
საქმე სულაც არ არის ბოროტ პუტინსა და კეთილ კასიანოვში.

რუსეთს შემდეგი ომის ნადავლად ყველაზე გემრიელი ლუკმა ეგულება- საქართველოს პოლიტიკური ანექსია და მისი ოპცია ქართველთა ნიჭიერი ქება დიდების დაბრუნება. რუსეთი ხედავს დღევანდელ საქართველოში ამ პოტენციალს, მისი 20 წლიანი შიმშილის დაკმაყოფილების პოტენციალს.
წარმოიდგინე, საქართველო 20 წლის წინ სსრკ-ს დაშლის ავანგარდში იდგა, რამხელა მალამო იქნება 150 მლნ რუსისთვის საქართველოს ბოდიშებიანი მიბრუნება. ეს რომ მოხდეს დღეს, ზეგვე დსთ სსრკდ გადაკეთდება. მიზანი დიდია - მიზანი ნათელი.
ჩვენ სადა ვართ ამ დროს.
როგორ შევატყობინოთ რუსეთს ის, რომ არ გაგვიბედოს, თორემ მწარე პასუხს მიიღებს, რომ ჩმორობა კი შეგვნიშნა, მაგრამ ჩმორები არ ვართ, რომ ჩმორები ჩვენს აზრს არ გამოხატევენ?
როგორ შევასმინოთ დღეს რუსეთს ის, რაც რუსეთ საქართველოს შემდეგი ომის შემდეგ არანაკლებ 100 პატრიოტის საქართველოს დამოუკიდებლობისათვის თავგანწირვის ფასი დაგვიჯდება?
ახალი "სპეციალური სპეციალური რეპორტაჟით" ახლა უკვე დაბომბვების ხმოვანი აკომპანიმენტით? მოსახლეობისა და ჯარის პანიკის გარეშე, ორგანიზებული თავდაცვითი ომის სრული მზადყოფნის დემონსტრირებით?
არა!
არსებობს გაცილებით ნაკლებად დრამატული და ეფექტური საშუალება.
საჭიროა მხოლოდ თბილისის მერის არჩევნებზე სახელისუფლო კანდიდატმა გაიმარჯვოს. გაიმარჯვოს დიდი უპირატესობით სულ როზა შვიშტიკაშვილი რომ იყოს.

სპეციალური სპეციალური რეპორტაჟი

ეს ტელევიზორი, ახლა პინოქიოსა და ბაზილიოს რომ უჩვენებს ისტორიულია, მასში შევარდნაძემ სახელმწიფო კანცელარიის მე-12 სართულზე ვარდების რევოლუციის კოლონას უყურა, რევოლუციის შემდეგ პრეზიდენტის კაბინეტის ახალმა ბინადარმა ახალი ტელევიზორი დაიდგა. ეს, ძველი კი პირადი დაცვის ოთახში გადადისლოცირდა. ახალი შუშისგუმბათიანი სასახლის გახსნის შემდეგ იქაა, მინუს 1 სართულზე, ფაქტიურად ბუნკერში, სადაც პრეზიდენტის პირადი დაცვის ცვლა ხშირად ატარებს თავისუფალ საათებს ამ ტელევიზორის ყურებაში.
მაგრამ ჩემთვის ეს ტელევიზორი მას შემდეგ გახდა ისტორიული, რაც მე და ჩემთან ერთად პრეზიდენტის პირადი დაცვის ბიჭებმა და პირადმა მძღოლებმა "იმედის" "სპეციალური სპეციალური რეპორტაჟი" ვიხილეთ.

მას შემდეგ კვირაზე მეტი გავიდა და მეც "ქრისჩენ საინს მონიტორის" პრინციპის მიხედვით, მოგვიანებით ვწერ კომენტარს.



თუკი ვინმე სხვაზე მეტად შეიძლება წამოგებულიყო ამ "სპეციალურ სპეციალურ რეპორტაჟზე", ერთერთი მე ვარ.
რატომ?

-იმიტომ რომ გადაცემას იმ ნაწილიდან ვუყურე, სადაც ფილმის სცენარისტი განსაკუთრებული ტალანტით, მსოფლიო სახეების კომენტარებით გვიმტკიცებს, რომ ომი რეალობაა, რომ მსოფლიო ლიდერები კვლავ არ იშურებენ აღშფოთებულ და შეშფოთებულ კომენტარებს, ლატინინა და ნოვოდვორსკაია კი საქართველოს ანექსია უკვე შემდგარ მოვლენად ახსენებენ.
-იმიტომ რომ მედვედევს ახალი არაფერი უთქვამს. ახალი მხოლოდ მისი გადაწყვეტილება იყო, ომით გაეთავისუფლებინა მოძმე ქართველი ხალხი ტერორისტი სააკაშვილის ტირანიისაგან.საკუთარი პრეზიდენტის ამ სიტყვების შემდეგ კი რუსეთს უფლება არ რჩებოდა წაგების. ამ სიტყვების შემდეგ რუსეთის მარცხი რუსეთის დაშლის ტოლფასი იქნებოდა.
-იმიტომ რომ ტელევიზორს დაახლოებით 10-12 ზრდასრულ მამაკაცთან ერთად ვუყურებდი, რომელთაც ჩემი არ იყოს, ვერ დაუშვეს ის ალბათობა, რომ ასეთი ფორმით მათ მხატვრულ პუბლიცისტური ფილმი მიეწოდებოდათ და არა საინფორმაცციო გადაცემა.

-იმიტომ რომ, მათ და მეც მათთან ერთად, შემდეგი საათები დილამდე და იქნებ დღეებიც პრეზიდენტთან ყოფნა გვევალებოდა, მათ დაცვა და უსაფრთხო გადაადგილება (როგორც პირად მცველებს და პირად მძღოლებს), მე რეანიმაციული დახმარება (როგორც მორიგე პირად ექიმს)საჭიროების შემთხვევაში.



-იმიტომ რომ მიშას დაცვის ბიჭები, რომლებიც იმ დღეს არ მორიგეობდნენ გამოუძახებლად მოცვივდნენ პრეზიდენტის სასახლეში, თანაც ტაბელური იარაღის ასაღებად არ მოცდნენ, პირადი იარაღებით მოვიდნენ.

-იმიტომ რომ "სპეცებმა" ზემოდან ბრძანების გამოცხადებამდე დაიკავეს გარე პერიმეტრი.

-იმიტომ, რომ იმ მომენტში პრეზიდენტის სასახლის -1 სართულზე, ფაქტიურად ბუნკერში ვიმყოფებოდი და ზუსტად ვიცოდი, რომ პირველ ავიადარტყმას გადავურჩებოდი, მაგრამ ასევე ზუსტად ვიცოდი, რომ მაქსიმუმ 6 საათსა და მინიმუმ ერთ-ორ დღეში რუს ჩაფხუტიანებთან შეხვედრა პირადად მომიწევდა, ისინი იქნებოდნენ გამარჯვებული რუსები ჩემს ქალაქში, მე კი მათ მიერ მოკლული ან დაჭერილი პრეზიდენტის ექიმი.
-იმიტომ რომ, როცა ცოლი მირეკავდა და შეშინებული მეკითხებოდა რა ვქნაო, მე მხოლიდ ის მქონდა საპასუხო, რომ სახლიდან არ გასულიყვნენ და დანარჩენი რაც იქნებოდა იქნებოდა.
-იმიტომ რომ ეს, ჩვენ ერთხელ ხომ უკვე გადაგვხდა, უფრო სწორედ ერთხელ კი არა, 3ჯერ მაინც, როცა პოლიტიკური დაძაბულობა ომში გადაოზარდა.
-რეპორტაჟში მოყვანილი ყველა ციტატა დასაშვებად ჩავთვალე. ფაქტიურად ყველა თავის ნათქვამს იმეორებდა, მედვედევიც, ობამაც, სააკაშვილიც, ფურნიეც, ჟირინოვსკიც, ნოვოდვორსკაიაც.

-ყველაფერი დავიჯერე მიშას სიკვდილის გარდა, მისი კარგადყოფნა დარწმუნებით ვიცოდი, მისგან არაუშორეს 20 მეტრაში ვიმყოდებოდი პრეზიდენტის კანცელარიაში (რომელსაც მასმედია პრეზიდენტის სასახლედ იცნობს), მაგრამ ნათქვამი - პრეზიდენტის ადგილსამყოფელი უცნობია, ავრცელებს წერილობით მიმართვას უსაფრთხოებისთვის გავრცელებულ ლოგიკურ დეზინცორმაციად ჩავთვალე.

ცოტათი მოულოდნელი ბურჯანაძისა და ნოღაიდელის პოზიციები იყო, მაგრამ მსგავს გარემოებებში 100%მოსალოდნელი მათგან.

ფილმის სათქმელიც ეს იყო.


უყურადღებობით არ გამოჰპარვიათ ეკრანის კუთხეში მითითება, რომ სპეციალური რეპორტაჟი მოდელირებული იყო და არა ფაქტიური.
ფილმის ავტორები შეგნებულად წავიდნენ იმ ილუზიის შექმნაზე, რომელიც მოსახლეობას რუსეთ საქართველოს მეორე ომსა და ამ ომის მარცხის გარდაუვლობას საქართველოს შემდგარ რეალობად აღაქმევინებდა.
მართალია, კოშმარული სიზმარის მსგავსად "ომი" ყველაზე უარეს მომენტამდე, თბილისის დაცემამდე შეწყდა. მაგრამ ძლიერმა, ნატურალურმა შიშმა, რომელიც ამ ფილმმა დატოვა ემოციებში დარჩენა ვერ შეძლო, პოლიტიკურ დისკუსიად, სკანდალად და ყველა თავშეყრის ადგილას, სამსახურებში, სასწავლებლებში, ტრანსპორტში, ინტერნეტში ემოციური განსჯის საგნად გადაიქცა.

რეპორტაჟის დაგმობა არავის დაზარებია პრეზიდენტიდან დაწყებული პოლიტ სპექტრითა და მასმედიით გაგრძელებული და პურით ხელში შეხვედრილი მეზობლებით დამთავეებული.
გმობა იყო 100%-იანი.

და მართლაც, რას გვერჩოდა "იმედი"?
რუსეთ საქართველოს პირველ ომი 4 მლნ ადამიანისთვის ტელეეკრანს არ გამოსცილებია, მაშინაც ტელეეკრანიდან გვბომბავდნენ და გვემუქრებოდნენ და ცხინვალელ-გორელ მოქალაქეთა და სამხედროთაგან განსხვავებით, მაშინაც არ გვიშველია თავისთვის გაქცევით რეალური ავია დაბომბვის დროს.
ჩვენ ფაქტიურად იგივე სიღრმის სტრესი გადაგვატანინა "იმედმა", რაც პირველი ომისას. მართალია სტრესი ხანმოკლე იყო, მაგრამ შინაარსით გაცილებით მძიმე, რეპორტაჟის მაყურებელს უნდა დაეჯერებკნა რომ ომი ფაქტიურად წაგებულია, რომ ერთი ხელის მოსმით 1989 წლის 10 აპრილი გვიბრუნდებოდა, თავისი ოკუპანტი რუსებით, რომლებისათვის ყოველდღე უნდა გეყურებინა თბილისის მოედნებსა და გზაჯვარედინებზე და რუსულად ნათარგმნი პირადობა გეჩვენებინა.
არის რაღაცა სიკვდილზე უარესი, და ეს რაღაცა ხვალიდან დგებოდა.

ასე რომ, მე მეორე რუსეთ საქართველოს ომი გადატანილი მაქვს, თუ რეალში მართლაც წინ გვაქვს რუსეთ საქართველოს ომი, ის ჩემთვის და ჩემი ოჯახისთვის მესამე იქნება.


ჩემს მდგომარეპბაში უამრავი ადამიანი აღმოჩნდა, ფაქტიურად ის ხალხიც კი, ვინც გადაცემის დასაწყისი და შესავლად ნათქვამი განმარტება იხილა (რომ გადაცემა სპეციალურადაა შენილი საქართველოსთვის შესაძლო ყვალაზე ცუდი სცენარის საილუსტრაციოდ) ისინიც კი მახეში აღმოჩნდნენ რეპორტაჟის დრამატურგიისა და ლიბრეტოს დახვეწილობისა და ექსპრესიულობის შედეგად.
რატომ წავიდა "იმედი" წინასწარპროგნოზირებულ რისხვის გამომწვევ ნაბიჯზე?

პასუხი მე ვიცი!

სამყარო ჩვენს გარშემო ბევრ საფრთხეს შეიცავს, მათგან ზოგი ჩვენგან დამოუკიდებლად გვატყდება თავზე და ზოგი კი ჩვენივე უყურადღების შედეგად. მიწისძვრა, წყალდიდობა, ხანძარი, მეხი, სიბერე,ავარია ადამიანებს კლავს, მაგრამ მათგან მხოლოდ ხანძარისა და ავარიების აცილება შეგვიძლია თავიდან.


აქ ვწყვეტ. გაგრძელება მაქვს აიპოდში და საიტზე მხოლოდ მას შემდეგ შევძლებ გადმოტანას, როცა ვაირლეს ინტერნეტს გადავაწყდები.

ანუ გაგრძელება იქნება.


სპეციალური სპეციალური რეპორტაჟი. ამჯერად დასრულებული

აჰა ისიც.

ბედნიერება ხონჩით

ჩემს სიღნაღურ უიკენდზე უკვე დავწერე, და ჩავთვალე რომ thats all, მაგრამ ეს სურათები იგივე სიღნაღობანიდან მაინც მინდა რომ დავდო.





ეს სიღნაღის მემორილური კედელია, ამ რაიონიდან მეორე მსოფლიო ომში გაწვეულთაგან 4900 ადამიანმა თავი გაწირა, ომში დაიღუპა.
ამ კედელზე მათი გვარებია ჩაჭუჭყნული, ძლივს ეტევა ამ მემორიალზე. ქვევით კი საქართველოსათვის ომებში 1990 წლიდან დაღუპულთა მემორიალია სადაც 11 გვარია.
4911 თავგანწირულ გმირთაგან 11-ია საქართველოსთვის.
ვანო ხარაზიშვილი(სამაჩაბლო)
გიორგი მოსეშვილი(სამაჩაბლო)
შალვა სიხაშვილი(სამაჩაბლო)
ვანო ნანობაშვილი(აფხაზეთი)
დავით ჯანჭარაშვილი(აფხაზეთი)
ზაურ მჭედლიშვილი(სამაჩაბლო)
არსენა კოჭლამაზაშვილი(აფხაზეთი)
მოსე ზალიაშვილი(აფხაზეთი)
ხვიჩა ბიძინაშვილი(აფხაზეთი)
გიორგი აბრამიშვილი(სამაჩაბლო)
პაატა ჩახნაშვილი(აფხაზეთი)




გზაში კი, კვლავ მეგაბილბორდები გხვდება, რომელიც გვპირდება, რომ საქართველოს კუთვნილ ბედნიერებას თოვლის ბაბუა მოგვიტანს.ხონჩით.



სიღნაღის სტატისტიკაში მთელი საქართველოს სტატისტიკა ირეკელება. თანაფარდობა დაახლოებით ასეთია:
სხვის ომებში დაღუპული ქართველები ბოლო 100 წლის განმავლობაში 350.000
საკუთარი სამშობლოსთვის დაღუპული კი დაახლოებით 4500.

ჩვენ ბოლო საუკუნეში სხვის ომებში არათუ მხოლოდ 350000 ჯანმრთელი მამაკაცი დაგვეღუპა, არამედ მათი სავარაუდო ნამატი (უკანასკნელი 65 წლის განმავლობაში-3 თაობა) ერთ მილიონამდე ადამიანი.

რატომ გამოდგა მსოფლიო ომები ჩვენთვის სხვისი ომი?
საქმე იმაშია, რომ მსოფლიო პოლიტიკაში, მსოფლიო ისტორიაში არსებობს დაუწერელი კანონი, რომლის მიხედვით ომში მოკავშირე ქვეყნები ერთმანეთის მოკავშირეებად რჩებიან ომის შემდეგაც, განსაკუთერბული ხელშეკრულების გარეშეც.
დღეს საფრანგეთი, ამერიკა, ბრიტანეთი რუსეთის არაფორმალური მოკავშირეები არიან, მათ მოიგეს ომი ფაშისტებთან. ეს ლოგიკურია და ნორმალური.
მაგრამ, რატომ არ იმუშავა ამ დაუწერელმა კანონმა რუსეთისათვის საქართველოსთან მიმართებაში?
განა ცოტა იყო არასრული 4 მილიონიანი ერისაგან მსხვერპლად გაღებული 350.000 მამაკაცის სიცოცხლე?


დღეის სწორს 1933 წელს ფრანკლინ დელანო რუზველტმა თავის საინაგურაციო სიტყვაში თქვა.
"ერთადერთი რისიც ჩვენ უნდა გვეშინოდეს, ეს თვით შიშია".


რუზველტმა არჩევნები ეკონომიკური კრიზისით, სიღარიბითა და კრიმინალით შეშინებულ ამერიკაში მოიგო1932 წელს , მაგრამ იმავე წელს მასზე თავდასხმის შედეგად ის და მისი თანმხლები 5 ადამიანი მძიმედ დაიჭრნენ, ერთი დაიღუპა.
ინაგურაცია რუზველტის გამოჯანმრთელების შემდეგ ჩატარდა, 1933 წლის 4 მარტს.
Roosevelt offered hope against the tired administration of Herbert Hoover and won an overwhelming victory by 22,809,638 votes to 15,758,901. Three months after his victory he survived an assassination attempt in Florida (five others were wounded, one fatally, by the shots from a deranged unemployed bricklayer) and was inaugurated on 4 March 1933. In his address, he declared that "the only thing we have to fear is fear itself". The country "asks for action, and action now. Our greatest primary task is to put people to work".