ლუი მზე მეთოთხმეტე მიშა სააკაშვილი

ლუი მზე მეთოთხმეტე
მიშა სააკაშვილი


ორივე მაღალი, ორივე უფრო გრძელ თმას ატარებს ვიდრე მათ  გარემოშია მიღებული
ორივე არქიტექტურას მიიჩნევს ქვეყნის სალაპარაკო ენად, ორივე გარეგნულობას უდიდესი სკრუპულოზურობით ეკიდება.
ორივეს მოსწონს ფუფუნებით იყოს გარშემორტყმული და ამით  შექმნას მოდელი თავისთვის და თავისი სტუმრებისთვის, რომ მისი ქვეყანა ასეთია.

ორივე ისტორიულ კვალს ტოვებს, მათი ნამოქმედარი ქვეყნის სავიზიტო ბარათი ხდება და ამით შორეულ პერსპეტივასი ქვეყანას დიდ ხეირს უტოვებს.




მაგრამ ახლო პერსპექტივით ლუის ზეაქტიურობამ ქვეყანა კრახამდე მიიყვანა.
ზოგიერთი ისტორიკოსი თვლის, რომ ლუი მეთხითმეტემ ქვეყნის ბიუჯეტი გადახარჯა და რომ მისი მიზეზით საფრანგეთი მისი სიკვდილის შემდეგ გაკოტრდა.








რითი ჰგავს?

როცა ვერსალს აშენებდა ყველა სტუმარი მშენებლობაზე მიჰყავდა, და ვინაიდან
ვერსალი ჭაობის ადგილზე გაშენდა, თვით მეფე მზე და მისი სტუმრები ამ თვალსასეირო ტურის შემდეგ ტალახში ამოგანგლულები ბრუნდებოდნენ.
სტუმრები როგორც წესი არ იზიარებდნენ მეფის აღტაცებას და ჩუმი ქირქილით გადაუკრავდნენ თვალს ერთმანეთს, მეფეს კი მხოლოდ ხოტბას ასხამდნენ.

ტალახი მრავლადაა იმ ადგილებში, სადაც მიშას თავისი სტუმრები დაჰყავს.
თანაც საპატივცემო სტუმრები.

სვანეთი
ბათუმის ალი და ნინო
მშენებარე ოპერა მახინჯაურში



ერთიც და მეორეც განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს გარეგნულ სახეს, ჩაცმულობას, ვარცხნილობას, შეიძლება დღეში ორჯერ გაიპარსოს,  მაგრამ სამშენებლო ტერიტორიაზე ტალახი მათტვის ნული ინფორმაციაა.

შეჯლაყუნდება და არც მოერიდება თუ სხვა ქვეყნის სტუმარი პრეზიდენტი ან მსოფლიო გრანდი მომღერალი მას უნდა მიჰყვეს პროტოკოლის მიხედვით.

ლუი მზე სტუმრებს არა მარტო ბაღების განაშენიანების პროცესს აჩვენებდა, არამედ განსაკუთრებით ხშირად  შადრევნებისთვის წყლის კოლექტორის სათავეს და ამ კოლექტორისა და შადრევნების მუშაობის პრინციპებზე ესაუბრებოდა.

დიდი ალბათობით ერთიდაიგივე ტექსტის არაერთხელ მოყოლა უწევდა.

გავს მიშას, ზოგჯერ ის ტურისტთა გიდი მგონია. ერთიდაიგივე სანახაობასთან  მეთხუთმეტე სტუმრის მიღებისას, შეიძლება რაღაცა შეცვალო ტექსტში, მაგრამ 90% იგივე დარჩება . არაერთხელ თქმული.


ლუი მზემ საფრანგეთს ვერსალი დაუტოვა, ვერსალს კი წელიწადში 20 მილიონი სტუმარი აკითხავს, ტოვებს ფულს და მიაქვს საფრანგეთის პატივისცემა სამშობლოში.

მაგრამ ლუიმ საკუთარი ქვეყანა გააკოტრა.  სიკვდილის შემდეგ სულ ცოტა ხანში.



მიშა ჰგავს ლუის.
მასაც სახელმწიფო ბიუჯეტის მასშტაბის იდეები აქვს.
 ბევრი გამოუვიდა, უფრო ბევრი გეგმაში აქვს.

გააკოტრებს თუ არა მიშა საქართველოს?

დიდი შანსია.
დიდი შანსია საქართველო გაკოტრდეს და ეს ყველაფერი მიშას მომდევნო ხელისუფალმა მიშას დააბრალოს.
ოღონდ ეს მოხდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი საქართველო კურსს გადაუხვევს.
რომელ კურსს და ევროპისკენ და დემოკრატიისკენ კურსს, ნატოსკენ კურსს.

ამ შემთხვევაში საქართველო დაკარგავს მაპზე უკეთესს, თვით გაზსადენ ბაქოთბილისი ჯეიხანზე უფრო უკეთესს.
და რა შეიძლება იყოს დღეს საქართველოსთვის ბტჯეიხანზე უკეთესი?


რა და,

 ადგილი  გლობალურ ემოციურ დიალოგში.


ამ დიალოგში აშშ და ევროპა რუსეთს ეკამათება, ასწალის, ენას უჩლექს და საყვედურობს.
ეს დიალოგი ათეული წლების  ხანგრძლივობისაა,  საქართველოს ჩართვა ამ დიალოგში ამერიკის ინტერესია  60% ით, 40%- ით კი რუსეთის.
რუსეთს უნდა საქართვრლო იყოს სუსტი და ადვილად მოსასყიდი.
რუსეთს ეიმედება, რომ საქართველო მის არგუმენტად იქცევა.

მას უნდა ააყვავოს აფხაზეთი და ოსეთი ყველას დასანახად.


ამერიკას უნდა რომ საქართველო

ისევე როგორც ეს რუსეთს უნდა ოსაფხაზთა მიმართ, ოღონდ, რუსეთისგან განსხვავებით ამერიკას ეს.. შეუძლია.

ამერიკას ერთი მოთხოვნა აქვს - საქართველო იყოს წარმატებული, თუნდაც დემონსტრაციულად და ფანფარონულად, მაგრამ წარმატებული.
 ის ასეთად უნდა დაინახონ რუსებმა, შუააზიელებმა, არაბებმა, მუსულმანებმა, ამერიკელმა ამომრჩევლებმა, ევროპელებმა, ეგვიპტელებმა, სირიელებმა, ყირგიზებმა, ვენესუელებმა.
საქართველო ამერიკული ლეგენდაა, რომელიც აუცილებლად კარგად უნდა დასრულდეს, ჰოლივუდის მაყურებელი პუბლიკა ( ანუ მსოფლიო) სხვა ფინალს არ მიიღებს- ბოროტი და ძლიერი უნდა დაღონდეს და სხვა გზას დაადგეს. რუსეთს უნდა ტვალი მოეჭრას საქართველოს წარმატებების კაშკაშით.

ძნელია ასე ერთმნიშვნელად ლამაზი წარმატების მოძებნა, მაგრამ გაუთავებელი მცდელობების რაოდენობა ხარისხში გადაიზრდება.


ეს მიშას გეგმაა,
თუ ამერიკა ფეხზე დარჩა , და ჩვენი ჟილკა არ განელდა,
არ გავკოტრდებით.
ამერიკა არ დაუშვებს ამ ლეგენდის დიდაქტიკური წონის აორთქლებას, ძალიან არარაციონალური იქნება ეს.
ლეგენდა ჩვენ დაგვიცავს გაკოტრებისგან.
ჩვენი საფრთხე ამ ლეგენდის დაკარგვაა, ლეგენდისთვის საფრთხე კი ჩვენ ვართ.
სხვას არავის შეუძლია ბოროტების იმპერიის წინააღმდეგ მებრძოლი რაინდის როლი თვითგადარჩენის რუტინაში ჩაფლული მოწიწებული კოლონიის როლით შეგვიცვალოს.

მოხდა ასე ჩვენზე 10- ჯერ დიდ უკრაინაში, მათ დაკარგეს ლეგენდა და  .. გულშემატკივრები, მაგრამ .. უკრაინას ასეთი ფუფუნების უფლება შეეძლო მიეცა საკუთარი თავისთვის - ის ევროპაში ყველაზე დიდი ქვეყანაა ( რუსეთს თუ არ ჩავთვლით)
საქართველოს არ აქვს უფლება დაკარგოს ლეგენდა.
კარგი ისაა, რომ სხვას  არავის შეუძლია დაგვაკარგინოს ეს ლეგენდა.
მაგრამ ცუდი ისაა, რომ საკუთარ თავს შეგვიძლია დავუკარგოთ ეს როლი. როლი, რომელშიც  ათეულ  მილიარდს გვიხდიან.
მაგრამ სპექტაკლი გრძელდება, ჰონორარი მერე იქნება, თუკი ფინალში ტაშს დავიმსახურებთ და არა იმედგაცრუებას, როგორც უკრაინელებმა.


შემდეგ მოქმედებაში საქართველომ ხელისუფლების პასუხისმგებლობა უნდა გაიზიაროს,
შემდეგ მოქმედებაში საქართველო არ უნდა აჰყვეს ქვენა სურვილს, არ დაუთმოს ხელისუფალს საჭმელის ფული.
პირიქით, უნდა აიღოს პასუხისმგებლობა იმ საზოგადო დანიშნულების ხარჯებზე, რომელსაც ხელისუფლება მას პირადად არ აძლევს სარდელისთვის და თვითონ კი თავს იწონებს, აი რა მაგარი ავაშენეო.
ჩვენი მაცივრების  სიღარიბე და ქუჩების გარეგნული ელვარება ამ როლის მთავარი ატრიბუტია, როგორც ანჟელიკას ოსეინისთვის  კოჭლობა.


წარსდექ მშიერი, არა შიშველი.
საქართველო თავის ვერსალს აშენებს, ის აუცილებლად მოგვცემს გრძელვადიან ხეირს, და მოკლევადიანსაც.
თუ ჭკვიანად მოვიქეცით.          

რაც ჩანს თუ რაც არის?

ფერად მხატვრულ ფილმ "ქალის სურნელში" რომელიც სულაც არ არის ქალის სურნელზე და რომელშიც ბრმა ალ პაჩინო frank slade მაგარ, სამუდამოდ დასამახსოვრებელ სიტყვებს ამბობს, ერთი უცნაურობა აღმოვაჩინე.

როცა კოლეჯის საერთო შეკრებაზე დირექტორი ჩარლისგან დაჟინებით ითხოვს თანაკოლეჯელი ბიჭების ჩაშვებას, ჩარლი საშინელ უხერხულ სიტუაციაში ვარდება.
სცენა სადღაც 3-5 წუთი გრძელდება. ამ დროს ჩარლი ერთდროულად უსუსურიცაა, დაბნეულიც და სასაცილოც.
ეს ლიდერთა კოლეჯის აღსაზრდელი ლიდერობის მოსურნე ჩაქოლილი მარიტას ტალახში ჩაჩოქილი სესილია ბებოსავით
უაზროს და უღონოდ ასავსავებხ ხელებს და აცეცებს თვალებს, ლამის იტიროს.
მისი ექსტერიერი უსუსურობის და უთავმოყვარეობის ხატია.
ისევე როგორც ebvard Munchßის ყვირილი შიშის.

Edvard Munch’s The Scream
მიჩმორებულ ჩარლის დირექტორი კოლეჯიდან გარიცხვას პირდება, თამაში ცალ კარში მიდის.

აქ ჩარლის მშობლების მეგობრის სტატუსით საქმეში ერთვება ბრმა ვეტერანი პოლკოვნიკი - ალ პაჩინო და ყველაფერს აყირავებს, მისი სიტყვა კოლეჯის მანკიერი სულის მხილებაა, ჩაშვებით დასმენით სტუდენტები კოლეჯურ კარიერას იმტკიცებენ და ამით კაცურ სულს ჰყიდიან, ალ პაჩინო აქებს ჩარლის და ამბობს, რომ მას ჩარლიში მოსწონა ის ვაჟკაცობა, რომელიც აძლევს მას ძალას წინ აღუდგეს დადგენილ წესს, იერარქიულ ზეწოლას, მუქარას და შიშს. პოლკოვნიკი ამბობს, ჩარლიმ გმირობა ჩაიდინაო. კოლეჯის უმაღლესი ჟიური ჩარლის ამართლებს.
ენდი ჰეფია.

ამაზე არაა,
ჩარლი გმირობის ჩადენის მომენტში უსუსური, უმწეო, მშიშარა და მერყევი რომ ჩანდა ეგაა ჩემი ყურადღების საგანი ამ პოსტში.
ჩვენ ისევ კ/ფ "გიორგი სააკაძის" გავლენით გვგონია, რომ გმირობა ომახიანი ღრიალ–შეძახილების გარეშე შეუძლებელია.




ნახეთ, არ დაიზაროთ.

+, გენიალური მსახიობები, ყველა.

განდგომილი "ფეოდალები"

ყველა ქვეყნის ისტორიაში არსებულ მეფეთაგან ქვეყნები  მხოლოდ მათი 10% ით ამაყობს. 90% მეფეებისა კი ისტორიის მოსაწყენი ქრონოლოგიის შემავსებლები არიან. 
იმ ათ პროცენტ საამაყო მეფეებს კი  ერთი საერთო წინადადება უწერიათ ბიოგრაფიაში – "მოდრიკა ურჩი ფეოდალები" 
პატარა იმპროვიზაციებით. 
მაგალითად "შემოირიგა ურჩი ფეოდალები" 
ან "დაამარცხა ურჩი ფეოდალები". 
საამაყო შედეგი ყველგან ერთი იყო, სახელმწიფო იერარქიის ჩამოყალიბება. 
სწორედ ეს იყო ის აუცილებელი საფეხური, რომელსაც ისტორიული საამაყო საქმენი და გამარჯვებები მოჰყვა. 

დღეს სახელმწიფო იერარქიის აკინძვა უფრო ადვილია, მმართველს ეხმარება დემოკრატიის ჯადოსნური საშუალებები. 
თანაც ისე რბილად და შეუმჩნევლად, ზოგჯერ თითქმის სურპრიზად, ანუ მოულოდნელი მხრიდან. დემოკრატია ხელისუფლებას სტაბილურობას სძენს ოპოზიციის სურვილების, სამოქალაქო პოზიციისა და პიროვნული თვისებების მოსახლეობისათვის გაცნობით. 
ზოგჯერ მისწრაფებათა გროტესკული გამოვლინებები, რომელთაც ოპოზიცია თავის განსაკუთრებულ ვაჟკაცობად თვლის, ყველაზე კატეგორიული დისკრედიტაციის მიზეზი ხდება ფართო პუბლიკისთვის. 

დემოკრატია ტანჯული პრინციპული თავგანწირული პატრიოტის მანტიას ხდის ყველას ხელისუფალსაც და მის ოპონენტებსაც. 
ასპარეზზე რჩება კონკრეტული სამოქმედო პოზიციები, გეგმები და საქმეები და ადამიანები საკუთარი კონსტანტა ინტელექტუალური კოეფიციენტით ე. წ. IQ-თი.   
 
მიუხედავად იმისა, რომ დემოკრატიული მმართველობის თანმხლები მოვლენაა იერარქიის მოწინააღმდეგეთათვის  თავისუფალი აუდიო–ვიდეო ტრიბუნის მიცემა,
სტატისტიკურად დადასტურებულია, მეფის ხელისუფლება ნაკლებად სტაბილური იყო ვიდრე პრეზიდენტის თუ პრემიერისა დემოკრატიის პირობებში.


მავრამ ასე მარტივადაა თუ არა საქმე ყოველთვის? 


არა  
და იმიტომ, რომ მსაჯულია ხალხი, ხალხი კი  ჭრელია, სახელმწიფოებრიობის მახსოვრობის არ მქონე ხალხი კი განსაკუთრებით ჭრელი და ძნელად პროგნოზირებადია
საქართველოს ხალხი ასეთია, სახელმწიფოებრიობის მახსოვრობის არმქონე თანაც მრავალგზის წაგებულის სოუსით. 
არის თუ არა დემოკრატია საკმარისი პირობა იმისათვის, რომ ქართველი  განდგომილი  ფეოდალები მოიდრიკნონ?

ახლა კი გავარჩიოთ, ვინ არიან დღევანდელი განდგომილი ფეოდალები? 

1. საბჭოთა ნოსტალგია
2. უქარქაშო ხმლები - ზვიადიზმი
3. რელიგიური ექსტრემიზმი
5. გაუნათლებლობა- უკმაყიფილება
6. ამბიცია- ილუზია
7. უწესობა - დაწერილი წესების უპატივცემობა
8. საქმიანი, ბიზნეს მორალის არარსებობა

ზოგიერთი ფეოდალი სახელმწიფო სამსახურში დგას:
1. ძალოვანი სტრუქტურები
2. ანარქიის გამოცდილება–აცრა
3. პატრიოტიზმი
4. იდეალიზმი
5. წესიერება
6. ეროვნული უმცირესობები
7. განათლება გამოცდილება
8. ეთნოცენტრიზმის გამოცდილება – აცრა

საქმე ისაა, რომ სახელმწიფოს დამხმარე ფეოდალები გაცილებით სუსტნი არიან განდგომილ ფეოდალებზე. 

იერარქია ნარჩუნდება ერთი ადამიანის პიროვნული ძლიერი ნებით. 

მართალია მას სტატუსით  აქვს ძალაუფლება, მაგრამ მისი იურიდიული ძალა (ბრძანებები, კანონები, განკარგულებები, პროტოკოლური საქმიანობა, დიპლომატია, პიარ აპარატი და სახელმწიფო რესურსები)  საკმარისი ვერ იქნებოდა წონასწორობის დასაცავად. ბონუსი ძალა, რომელიც გადამწყვეტი რამდენჯერმე გახდა, არის პრეზიდენტის პირადი სუბიექტური ბრაზი და სიხარული, ჯიუტი  ნება და იდეალიზმია. 

ეს ძალა, რომელიც საბოლოო ჯამში ქართული სახელმწიფოს გაერთიანებული ძალის (ყველა პოლიტიკური პარტიის ნება+ საზოგადოების ნება + ხელისუფლების ნება და ძალა) შემადგენელია, ძალიან ცვალებადია. 
ის იკლებს და ერთიორჯერ თითქმის განულდა კიდევაც*, ხან კი იმდენად ძლიერდება, რომ წარმოუდგენელ წარმატებებს** აღწევს. ეს ცვალებადობა ერთადერთი ფაქტორის კორელანტურია- ხალხის რწმენის პრეზიდენტის გულწრფელობაში. 




* სახელმწიფოს ძალა განულდა მაშინ როდესაც 2009 წლის მიტინგების დროს ბავშვები სკოლაში 2 თვის განმავლობაში არ დადიოდნენ.

** სახელმწიფომ წარმოუდგენელ წარმატებას მიაღწია სულ ახლახანს, როდესაც ხალხმა საკუთარ ავტომობილებში ღვედები შეიკრა.





პირველ წელს,2003–ში ახალი წლის წინ ტელევიზორში აჩვენეს დაჯარიმებული ბაბუა, რომელიც აკრძალვის მიუხედავად მოჭრილ ნაძვს ჰყიდდა, ბაბუა შეწუხებული ამბობდა , ეს რა ვუქენი მიშას, როგორ ვუღალატე და მისი ბრძანების წინააღმდეგ წავედი, ნაძვი მოვჭერიო. 

ასეთი ალალი ერთგულება  მიშას ალბათ აღარასდროს ექნება, მიშას ნათქვამის მიმართ ნდობა ყოველთვის იქნება ეჭვგამოვლილი, შეჯერებული და გაფილტრული. 
რატომ?
ოპოზიციური ტალღების გამო, რუსეთ- საქართველოს ომის გამო, დაპირებების აუსრულებლობის გამო, სიღარიბის გამო,
პრეზიდენტის ოპტიმიზმისა და მასის პესიმიზმის გამო. 

და რა? 

საქართველო ვეღარ ისარგებლებს იმ ხეირით, რომელიც მას ექნებოდა, 
სააკაშვილის გულწრფელობისა რომ ჯეროდეს.
უფრო სწორედ, იმდენად რომ ჯეროდეს, რამდენადაც გულწრგფელია სააკაშვილი.

დაა, 
რამდენადაა გულწრფელი სააკაშვილი? 

ჩემი შეფასებით ალბათ ორჯერ მეტად, ვიდრე ამას მასა აღიქვამს. 

მთავარი წინააღმდეგობა სააკაშვილის გულწრფელობის დასაჯერებლად, ეს ტრაფარეტული ტყუილია, რომელსაც სააკაშვილი ხშირად იმეორებს. 
მას ალბათ მიაჩნია, რომ გაკეთებული საქმის შექებით (ევროპაში ყველაზე...) და ხალხის შექებით (ყველაზე განათლებული, ეს ჩვენ  (ქართველებს) შეგვიძლია..) ხალხს თვითშეფასებას უმაღლებს და წარმატების იმედს უნერგავს. 
მაგრამ 1991-2003 წლებში თვითგვემა და ნიჰილიზმი იმდენად გაჯდა ხალხის გონებაში, რომ ომახიანი კმაყოფილი  სპიჩები მისთვის მხოლოდ პრაგმატული პიარია.არ ვარ მე ის კაცი, იმეორებს ყვარყვარეს ფრაზას ტელემაყურებელი, როცა მის მიმართ ქება ესმის. 
მის, ხალხის ყურს უფრო გულწრფელი სწორედ წუწუნი და ვიშვიში მიაჩნია, რომელსაც ოპოზიციური ტრიბუნიდან ისმენს. 
განდგომილი ფეოდალები წუწუნებენ და ამით ხალხის თანაგრძნობას იხვეჭენ: 
შენ –
1.ვერ მოიგებ
2.ვერ შეცვლი
3.ვერ გაამდიდრებ
4.ვერ ააშენებ

გულწრფელ ჩემიანად გაღიარებ, თუ –

1. ათასჯერ გაზომავ და არცერთხელ დაჰკრავ
2. არ დაიმედდები
3. აწონ–დაწონი
4. შეეგუები
5. ირწმინებ : ფულს, ძალას, ბალანსს, სტატუსს
6. არ მოიმტერებ
7. გააანალიზებ წარსულს და არასდროს წარუძღვები ცვლილებებს.

აი მაშინ იქნები ჩემიანი, თუთქმის ძმაკაცი.


მიშა მე–8 წელია ყველაფერს უკუღმა აკეთებს.

ის პენსიონერებისათვის პენსიის მომატების დროშით მოვიდა. აფხაზეთი და საქართველო ერთადერთ ინტერვიუში ჰქონდა ნახსენები 2003 წლამდე.


არადა საქმე, რომელსაც ხელი მოკიდა გაცილებით ძნელი აღმოჩნდა, ვიდრე მისი რევოლუციამდელი დაპირებების შესრულება იქნებოდა.

ბოლოსდბოლოს გაეორმაგებინა 2003 წლის ბიუჯეტი და გაეოთხმაგებინა პენსია მოერე წელს და ეამაყა მთელი დარჩენილი პოლიტიკური ბიოგრაფია ამ მიღწეულით, რა , ვერ შეძლებდა, არ შეერგებოდა?
კუჭიც არ აეშლებოდა.
რას მიახტა ამ ქურდებს, კორუფციას, შევ ბიზნესებს, "ჩასარეცხებს", ოლიგარქებს, რატომ შეეხო მის უდიდესებულება ხალხს?



განა არ იცის, რომ წესიერების ყველა იძულება ხალხს ღირსებას ულახავს და თავისუფლებას უკვეცავს?

რა უნდოდა განმუხურში, ცხინვალში და კოდორში?

რატომ არ არის ჩვენნაირი?
აი, ედიკა ჩვენნაირი იყო, თავს ზემოთ გადახტომას არ ცდილობდა და არც ეცემოდა. ან ედიკას რას შეუჩნდა, დარჩენილიყო, გადაულოცავდა მამალაძეს პრეზიდენტობას, რითი არ იყო ჩვენიანი მამალაძე, მთლად ჩვენიანი იყო, ყველაფრით პროგნოზირებადი.


ამ უკუღმართ კაცს, სააკაშვილს, დღეს ახალი გამოცანა აქვს ამოსახსნელი. არა, შენიანმა რომ გიღალატოს ეს მისთვის ახალი უკვე დიდი ხანია აღარ არის.
არც დიდი, გლობალური მასშტაბის ცნობადობის ოლიგარქის თავისუფლად საქნევი ფულის წინააღმდეგობაა მისთვის უცნობი.

ახალი მისთვის, მოწინააღმდეგის მიმართ ხალხის სიყვარულია.
მართალია ამ სიყვარულში 40% დიდი ფულის პატრონისადმი პატივისცემაა, 40% მეცენატობის მადლიერება, 20% კი სუბიექტური იმედი, რომ ახალი პატრონი მაინც იქნება ლმობიერი.

მაგრამ, რაც არ უნდა ზედაპირული იყოს ეს სიყვარული, ის მაინც უზარმაზარ ბონუსს სძენს ახალ მეტოქე ფეოდალს.

წინ საინტერესო რაუნდები გველის.


საინტერესო და სასიამოვნო საყურებელი იმით, რომ იცი, შენი ჯილა მოიგებს.
მიშა ამ ქართლის დედის გვერდზე ვერტმფრენზე ამხედრებულ ვითომ რობინ ჰუდს სპარინგის რეჟიმში მოიტოვებს უკან, ეს ასე მოხდება.
და მთავარი პარტნიორი მიშას ამ გამარჯვებაში ეყოლება ისევ ის ჯადოსნური სოლუშენი – დემოკრატია, რომელიც ზოოლგიური ოპტომიზმის ცეცხლის პირველი აგნეტუშიწელია.


მაგრამ გულწრფელად ვიტყვი, მეც მქონდა მომენტი, ზოოლოგიური ოპტიმიზმის მომენტი, სულ ერთი კვირის წინ, როცა ამ შერკინებიდან საქართველოსთვის სასარგებლო შედეგსაც ველოდი.

რას? ინტელექტუალურ ოპოზიციას, რომელიც ტყვიას ტყვიაში მოარტყამდა და აიძულებდა ხელისუფლებას ადვოკატ–პროკურორს შორის დღევანდელი ანგარიში 2:98 შეეცვალა 40:60–ზე, ან ოპოზიციური ტელეარხები გაეხადა უფრო ანალიტიკური და პროფესიული, ან ელიტარული კორუფციის არსებობაში დაერწმუნებინა პრეზიდენტი და აეძულებინა დაეფერთხა ნიჭიერი ბალასტი მის ფრთებს ქვეშ, ან მიეღო მანდატი საქართველოს მოსახლეობისგან პარალელური დიპლომატია ეწარმოებინა რუსეთთან ოღონდ ხელისუფლებასთან შეთანხმებით და კოორდინაციით.

დღეს კი, ამ კაცის ჩემი თვალით ნახვამდე (ტელევიზორში, თორე ისე ნანახი მყავს შავნაბადაზე) უკვე, ასეთი იმედები აღარ მაქვს.

მხოლოდ ერთი სიმპტომი, რომელიც სრულიად მიქრობს ამ მოლოდინებს – ივანიშვილი 080808 ომში საქართველოს ხელისუფლებას ამტყუნებს.

ბასტა.



რაიმე კარგი რომ გამოდნეს ნებისმიერი ოპოზიციური ძალისგან ხელისუფლებაში მოსვლის შემთხვევაში, მინიმუმ პოზიცია ის უნდა ჰქონდეს, რომ პასუხისმგებლობა აიღოს 080808 ომზე, როგორც რუსეთ–საქართველოს ომზე და არა როგორც ჩვენი გიჟის შეცდომაზე.
ეს მინიმუმ. სხვა შემთხევაში ჩემი გარე ბიძაშვილი გელა ჭედია ტყუილად მოკვდა წვერიახოზე, მისი ლუკა და ლანა ტყუილად არიან ობლები. ამას კი მე ყოველთვის შევეწინააღმდეგები.

ივანიშვილმა ეგ მინიმუმი ვერ ჩააბარა, ჩემ საგულშემატკივრო პოლიტიკოსებში ის ვერ ჩაეწერა.

მორიგი შუასაუკუნელი განდგომილი ფეოდალია, მოსადრეკი და დასავიწყებელი.

ორი სურვილიღა მრჩება მის მიმართ, ერთი – ბევრი ვერ გაებრიყვებინოს და მეორე – გაბრიყვებულებს დღე გრძელი ჰქონდეთ და შვილიშვილებს თავისი პოლიტიკური ცდუნების შესახებ ვერ კი არა, არ მოუყვნენ.



           

ადრე და ახლა შედარება

ადრე და ახლა შედარება


ადრე საუკუნე იყო უკიდურესად დიდი, თვალუწვდენელი დრო, რომლის უკან უკუნი იყო, ახლა საუკუნე დროის სოლიდური მონაკვეთია, მაგრამ აღქმადი დროის მცირე ნაწილი.

ადრე მსოფლიო უკიდეგანო იყო, ახლა ერთი ნამცეცია ირმის ნახტომის გალაქტიკაში. 


ადრე არ იყო რკინა

იყო ბევრი სუფთა ჰაერი, 

ადრე არ იყო საჭმელი კალოორიები 
ახლა პური ნაჭარბია.

ადრე არ იყო მარილი
ახლა ბევრია.

ადრე იყო ბევრი თავისუფალი დრო.

ადრე იყო ხანგრძლივი სიჩუმე
ახლა ხმაურია.

ადრე იყო ბევრი ცა ადამიანების თავზე, 
ახლა ჭერია შენობაში, ავტომობილში, გვირაბში.

ადრე სინათლე იყო ხანმოკლე, ახლა განათებაა 24 სთ.



ადრე ზანგი, ჩინელი, აქლემი, ნიანგი და ზვიგენი წიგნებსა და ფილმებში იყო, ახლა ჩვენს გვერდზეა ლაივში ან ტვ-ში.

ადრე ორი ფილმი გადიოდა 7 დღეში, დღეს 27 ფილმი გადის 2 დღეში.

ადრე ერთფეროვნება, თანამოაზრეობა, ხელშეწყობა, თავმდაბლობა, ზომიერი აღვირი იყო სანაქებო, 


ახლა განსხვავებულობა, უთანხმოება, სიჯიუტე, თავისუფლება, თავხედობა , აღვირმოშვებულობა ფასდება. 


ადრე მსოფლიო 1000 კმ დიამეტრის იყო, ახლა ეკვატორის დიამეტრისაა.

ადრე უცხოს, მტრის აზრს ვერ მოისმენდი, ახლა გვიჩიჩინებენ.

ადრე ბევრი იყო ღომისღომი, ახლა დეფიციტია.


ადრე მშობიარეს ცალი ფეხი სამარეში ედგა, ახლა მშობიარობა ტკივილის გარეშე შეგიძლია დაგეგმო.

ადრე  არალეგიტიმური სექსი გამოაშკარავებით, არასასურველი ბავშვის, ნაბიჭვრის გაჩენით მთავრდებოდა, ახლა დედები შვილებს უმამოდ შეგნებულად აჩენენ.

ადრე ადამიანები ენდოკრინული დაავადებით უსახელო ინვალიდებად კვდებოდნენ. 

დღეს ჩვეულებრივი ცხოვრებით ცხოვრობენ.


ადრე ომს მაქსიმალური სისასტიკე, ბრაზი და გაწვრთნილი კუნთი იგებდა, დღეს კი პილოტისა და არტილერისტის ცივი გონება. ქვეითის დისციპლინა და პროფესიონალიზმი. 


ადრე მტრის დანაკარგი შენი მოგება იყო, ახლა მტერი თვითონ კლავს თავისიანს, რომ მსოფლიოს დაანახოს, დამპყრობელმა იდილია ვერ შექმნა. 

ადრე ტერიტორიებს იპყრობდი სამხედრო უპირატესობით, დღეს ტელევიზიით. 


      

დღეს სააკაშვილმა განცხადებით, რომ არასდოს გამოიყენებს იარაღს ოკუპირებული ტერიტორიების შემოსაერთებლად, უფუნქციოდ დატოვა "მზრუნველი გადამრჩენელი" რუსეთის არმია საქართველოს მიწაზე. 
გამოაცალა ცეცხლი სეპარატისტების საომარ პათოსს. 


რაც ადრე კაპიტულაცია იყო, დღეს ძალით 1000 ჯერ აღმატებულ მტერზე გამარჯვების შანსია. 

გრუნტის გზა- ასფალტიანი გზა-დანგრეულასფალტიანი გრუნტის გზა.

ყველას გვივლია სოფლის გაფუჭებულ ასფალტიან გზაზე, სადაც ხრეშნარევი გრუნტის გვერდიგვერდ მკაცრი აისბერგებივით ცურავენ ასფალტის შემორჩენილი ფრაგმენტები. 
ასეთ გზაზე მანქანის მართვა ყველაზე უფრო მოუხერხებელი და ხარჯიანია: 
ასფალტის კუნძულებს შორის სლალომი, ასფალტის ავიამზიდებზე აბობღება- ჩამობობღება გაცილებით ნელია, მეტ დროს, ნერვებს მოითხოვს და ავტომობილსაც მეტად აზიანებს, ვიდრე მხოლოდ გრუნტის გზა. 

გრუნტის გზა უფრო თანაბარი და მშვიდი სასიარულოა, ვიდრე გაფუჭებულასფალტიანი. 

რანჟირებაში ყველა დამეთანხმება, ყველაზე კარგია მოასფალტებული გზა, მას ჩამოუვარდება დაზიანებულ ასფალტიანი გზა, მასზე უარესია გრუნტის გზა და ყველაზე უარესია დანგრეულ ასფალტიანი, ნახევრად გრუნტის გზა.

საქართველო დანგრეულასფალტიან ნახევრადგრუნტის გზას მაგონებს. მასზე შემდგარი მძღოლები, გზის პარალელურად დამოუკიდებლად კვალავენ გრუნტის პრეისტორიულ გზებს, რათა არასრულმა ცივილიზაციამ (ასფალტის ავიამზიდებმა) მათი ძრავა და ბორბლები არ შეიწირონ. 

განვითარებული საზოგადოება, ისევე როგორც კარგი  დაგებული და მოვლილი გზა მოითხოვს რთულ იერარქიულ, დეტერმინირებულ და დისციპლინირებულ, კონსენსუსით გაერთიანებულ სხეულს, სტრუქტურას. 

ანუ, როგორც კარგი საავტომობილო მოასფალტებული გზა მოითხოვს ინფრასტრუქტურას, შეთანხმებულობას, რესურსებსა და ადამიანთი საკმარისად დიდი ჯგუფის ნებას, ასევე განვითარებული საზოგადოება მოითხოვს განათლებული, წესიერი, პატრიოტი, გონიერი ადანიენების საკმარისად დიდი ჯგუფის არსებობას.
ჯგუფისა, რომელიც მოდუსს დააყენებს.
ჩვენი საზოგადოების ნაწილი, რომელიც ცდილობს საქართველო მოასფალტებულ გზაზე გადაიყვანოს, ცოტაა და სუსტი. მართალია მათ მოახერხეს თავისი კაცის გათრევა პრეზიდენტად, მაგრამ პრეზიდენტის სტატუსიც კი არ არის საკმარისი მიზნის მისაღწევად.


როგორც დანგრეულ ასფალტიან გზას მძღოლი გრუნტის გზას ამჯობინებს,ასევე ამჯობინებს საქართველოს დღევანდელი ჭრელი  და მრავალპლასტიანი მოსახლეობა, მისი მნიშვნელოვანი ნაწილი რეგრესს, შეჩვეულ ჭირს, კაცობრიობის ისტორიის მიერ განვლილ ეტაპს, შუასაუკუნეებს,"უქარქაშო ხმლებს", სსრკ-ს, ზვიადიზმს, იქნებ 2003 წლამდელ ცხოვრებას.


მათ ურჩევნიათ არ შეეჯახონ განვითარებული საზოგადოების აისბერგებს (პროფესიონალიზმს, საყოფაცხოვრებო საქალაქო წესიერებას,ტოლერანტობას (რასობრივი, ეთნიკური, სქესობრივი,სოციალური და ა. შ.)) და გამალებულები იბრძვიან გრუნტის გზაზე სიარულის უფლებისთვის.

გზის მშენებლობა კი გრძელდება.



მაგრამ ჯერ ჩვენი საზოგადოების განვითარების დანგრეულასფალტიანი გზა ჯერ იმდენად შეკეთებული არაა, რომ ხალხი გრუნტის გზიდან ასფალტიანს დაუბრუნდეს.
ხალხმა უნდა ირწმუნოს, რომ გასავლელი გზა უცაბედად გრუნტის ორმოთი არ დამთავრდება. ორმოთი, რომელიც ზეთს გაასხმევინებს და დისკს დაუღუნავს, იქნებ შუბლიდან სისხლიც ადინოს.

 

მაგრამ, გზის შეკეთების სამუშაოები თუ გაგრძელდა, მძღოლები აუცილებლად მიატოვებენ გრუნტის გზას და დაუბრუნდებიან ასფალტს,

მაშინ უკვე აღარავინ მოუსმენს ტრადიციონალისტებს, კონსერვატორებსა, ქრისტიანპოლიტიკოსებსა და ზვიადისტებს ხალხი პროგრესს ირწმუნებს, პარალელურ გრუნტის გზებზე კი კვლავ ბალახი აბიბინდება.



დღეს გზაზე წინააღმდეგობა ძველი ასფალტის მეჩეჩებია და გრუნტზე გადასვლა ჯობია.
მომავალში, როცა გზა დაიგება წინააღმდეგობა გრუნტის ორმოები იქნება.

ეს ორმოები კი (ქსენოფობია, ზოოლოგიური ოპტიმიზმი, რელიგიური შეზღუდულობა, შუასაუკუნეობრივი მენტალიტეტი, უწესობა, კორუფცია..) მაშინ ოპერატიულად იქნება ამოსავსები, თორემ ცხვირს წავიმტვრევთ.
დღეს კი, დღეს მათი დროა, ჯერ.   
  

რაც ჩანს, თუ რაც არის

გენერალი ლებედი ექსტერიერი და ტემბრი ვაჟკაცური- რუსეთისათვის ყველაზე სამარცხვინო , ხასავიურტის ხელშეკრულებაზე ხელმომწერი.



პუტინი, ძურიკა მელას კარიკატურა - რუსეთის გამაერთიანებელი, იმპერიის შემკოწიწებელი.



შევარდნაძე, დიდებული საერთაშორისო ბიოგრაფია, დინჯი საუბარი და ჭაღარა თმა და... საშინელი პოლიტიკური შეცდომების კრიალოსანის დამტოვებელი საქართველოსთვის.



ოქრუაშვილი ექსტერიერი ვაჟკაცური
საქმით 3 დღის პატიმრობის შემდეგ დამფქველ- მაღიარებელი.


სააკაშვილი მოკისკისე ყველაზე-ყველაზეს მთქმელი
სინამდვილეში კერკეტი კაკალი.

შუალედური ანდერძი

ათეისტი ვარ. ჭიები შემჭამენ. სიკვდილი აუცდენელი რეალობაა, ის მოვა.
როდის? უცნობია ჯერ.
მე თვითონ მის მოახლოებას არ ვაპირებ, არც ასაკით მიწევს, მაგრამ დღეს ისეთ იშტაზე ვარ შუალედური ანდერძი უნდა დავწერო. (ხომ არის შუალედური არჩევნები).
არა იმიტომ, თითქოს ცელი დამენახოს სადმე, არამედ იმიტომ, რომ ვთვლი რომ ყველა ზრდასრულმა ადამიანმა უნდა დაწეროს პერიოდულად, მიუხედავად იმისა რა ქონების ოპატრონია და აპირებს თუ არა სიკვდილს.

თანაც რომანტიული მიზეზი მაქვს ანდერძის დასაწერად - პარიზში მივფრინ-მოვფრინავ. ეკუთვნის ამ მოვლენას ჩემგან დაფასება. სენტიმენტებმა არ გძლიონ, იცოდეთ რომ ამ პოსტს თვითკმაყოფილების ზენიტში ვწერ.


ქონებას აქ არ დავწერ, ნოტარიუსთან იხილეთ (სინამდვილეში ჯერ არ ვაპირებ არც სანოტარიუსო ანდერძის წერას).

აქ სხვა ქონების განკარგვის დალაგება მინდა (ჩემს შემდეგაც და ახლა ჩემთვისაც).
ეს ჩემი სუბიექტური ქონებაა. ეს ისაა, რაც სიკვდილის შემთხვევაში უპატრონოდ მრჩება და არ მინდა რომ გაქრეს.
სუბიექტური ქონება იმიტომ დავარქვი, რომ ის ჩემი პირადია, პირადი პოზიციის ჟილკის, მონდომების შედეგია და არა პროფესიულ-სოციალური.
მხედველობაში ის მაქვს, რომ არც ჩემი პროფესია და კარიერა და არც ოჯახურ-მრავალშვილიანი (3 მრავალია?) სტატუსი არ მთხოვდა დამეხარჯა დრო და ფული, მქონოდა სამყაროს შეცვლის ჩემი გეგმა და ამ გეგმის შესაბამისად ჩემს გარშემო, ჩემი შესაძლებლობის ფარგლებში შემეცვალა გარემო თუნდაც ერთი გოჯით, ოღონდ სწორი მიმართულებით.

კი შევცვალე. ერთი ადამიანის კვალობაზე ცუდი შედეგი არ არის.
არ მაქვს მხედველობაში ის, რომ ჩემი პროფესიის შესაბამისად ადამიანიების სიცოცხლის შენარჩუნებაში, პროცესში რომელიც სტრუქტურას (სავადმყოფო) ადამიანებს (სამედიცინო პერსონალი, ბევრი კარგი ადამიანი) და აპარატურას (ძვირიან, ძალიან ძვირიან აპარატურას) თხოულობს , მეც მიმიღია მონაწილეობა და ბევრჯერ მთავარი საქმე (ფიზიკურიც და საპასუხისმგებლო გადასაწყეტიც) მე გამიკეთებია.
ასეთ საქმეს რომ მოგანდობენ ნემსის ყუნწში უნდა გაძვრე, ცხრა პირი ტყავი გადაიტყავო და უნდა შეასრულო, ეს მარტივი არჩევანია. ეს პროფესიულ-კარიერული სტანდარტული ბილიკია, ამიტომ მასზე არ ვილაპარაკებ.
სხვა მაქვს საქმელი-საანდერძო.
შუა გზაში მაქვს მიტოვებული საქმეები, რომელთაც თქვენ უნდა გაუძღვეთ. ეს საქმეები მომავალში უფრო მეტ მნიშვნელეობას შეიძენენ, ან უკვალოდ დაიკარგებიან თუ არ მიეშველეთ. სხვისმა ბამბამ რამდენიც უნდა იმდენი იჩხრიალოს, მე ჩემი ოქროს ბედი მაწუხებს, ჩუჩუნებს, არ ჩხრიალებს, არადა ოქროა.

ბერნის ხელშეკრულების შესაბამისად თქვენ , ჩემო შვილებო *უფლება გაქვთ გამოსცეთ "დედის კალენდარი" და "ერთიდან 7 წლამდე" პირველი გამოცემიდან 50 წლის განმავლობაში. "ძიძის სახელმძღვანელოც" ნაწილობრივ ჩემი კოპირაითითაა გამოცემული.
საიტი bavshvi.ge, რომელშაც დღეს 60 მკითხველი აკითხავს ყოველდღიურად ასევე მისახედია.
ანდერძად არა, რჩევად კი გეტყვით - შეგიძლიათ გამოსცეთ ფორუმზე ჩემი თემა "შემეკითხეთ, გიპასუხებთ" ოღონდ წინასიტყვაობაში უნდა მიუთითოთ რომ "მამა პრეზიდენტის პირადი ექიმი კი იყო, ოღონდ თქვენთვის არასდროს უთქვამს ათანხმებდა თუ არა მიშასთან თავის პოსტებს" (ინტრიგაა ერთგვარი).
თუკი მოგენატროთ, სევდა-კაეშანს ნუ მიეცემით, ჩემი ბლოგი წაიკითხეთ, ან ფორუმზე ნახეთ ჩემი თემები.
და კიდევ, ნუ შემიცოდებთ, ბედნიერი კაცი ვარ და იმედია სიცოცხლის ბოლო წამს იგივე გრძნობა მექნება. იმედია იმ მომენტში მადლობელი ვიქნების ღმერთის რომ ვიყავი და რომ მყავდით, თანაც კარგები.
ცოტა ხანი არ მიცოცხლია, სიცოცხლეს "წუთისოფლად" ანუ უსამართლოდ ხალმოკლედ არ ვთვლი, პირიქით ჩემი ორიენტირია სიტყვა "საუკუნე" და არა სიტყვა "წუთისოფელი" .ადამიანისთვის 100 წელი იმდენად დიდი დროა, რომ იმის უკან უკუნია, დავიწყებული უკუნი, იმის წინაც უკუნია, წარმოუდგენელი უკუნი. მართალია ცივილიზაციამ კაცობრიობას მეტი სიცოცხლის ამბიცია გაუჩინა, მაგრამ მე ვთვლი, რომ ხანგრძლივი და შინაარსიანი ცხოვრება უკვე მაქვს ზურგსუკან. წინ ბონუსია.

P.S.ქელეხი არ გადამიხადოთ თუ რატომღაც ოდესმე მთვრალმა ავარია გავაკეთე და მოვკვდი.
ნუ დამმარხავთ, ლეშად ვეგდო ტყეში თუკი რატომღაც ოდესმე სიმთვრალის გამო ავარია გავაკეთე, მოვკვდი და სხვაც შევიწირე.
P.P.S....





ჩემო შვილებო *
ჩემი შვილები ამ ბლოგს არ წყალობენ ჯერ, ასე რომ თუკი მართლა ისინი წაიკითხავენ ამ სიტყვებს, დიდი ალბათობით მართლაც მონატრებული ვეყოლები:(.

forum.ge

მიშა ვარ.
წავიდე?
(გამოკითხვა რომელსაც მნიშვნელობა აქვს).





ჯგუფი: Registered
წერილები: 246
წევრი No.: 71208
რეგისტრ.: 17-October 08

გამოგზავნილია: 11 May 2009, 16:00 #13799559 · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ელფოსტა · ვებგვერდი
--------------------------------------------------------------------------------

მე ვარ, ეხლა გამოვედი შეხვედრიდან და 5 წუთში უნდა შევბრუნდე.
მეუბნებიან - "მთელი ქართველი ხალხიო, ხალხის ნებაო, ..."


მოკლედ. გინდაათ, დაგიტოვოთ ეს სვორა?
ჰა.

პასუხები დროზე.
სტატისტიკა მჭირდება.


ლაპარაკი არა, პული მხოლოდ.
wavide?









ar waxvide [ 168 ] [55.63%]
wadi [ 118 ] [39.07%]
Total Votes: 286

Guests cannot vote

უკეთესი პასუხი ვიდრე ველოდი.
5 იანვრის საპრეზიდენტო არჩევნებზე უკეთესი!
წავიდე? გამოკითხვა რომელსაც მნიშვნელობა აქვს.

5,6 და 7 მაისი

თუკი რაიმე მიზანი ჰქონდა იმას რომ ადამიანს მიეცა საკუთარი ბლოგის კეთების საშუალება, ეს იმ დღეებზე დაწერაზე შეიძლება ითქვას, მე რომ მქონდა 5,6 და 7 მაისს.

ასეთი კონტრასტი მე მგონი სერიალების სცენარისტებსაც არ მოაფიქრდებათ.

5 ში პრეზიდენტთან ერთად ვიყავი ჯერ ვაზიანში და შემდეგ ჯერ ბოლომდე გაუწმენდელ ამბოხებილ და დანებებულ მუხროვანში.
6-ში ღუდუშაურში მორიგეობისას ჩემ ხელში გაიარა ჩემთვის როგორმა იცით ოპოზიციის თითქმის ყველა ლიდერმა. ეს ინფორმაცია საჯაროა, ლამის პირდაპირი ეთერით გადაიცა და ამიტომ შემიძლია აქაც ვახსენო ჩემი ავადმყოფები.
ორივე გაჩეჩილაძემ, გეგიძემ, ოგბაიძემ, ვიღაცეებმა კიდევ უკანა პლანზე რომ ციმციმებენ ხოლმე მიტინგებზე, ჩემს ხელში გაიარეს.
ხო, ხელით უნდა შეამოწმო გულმკერდის მტკივნეულობა, დაწვრილებით ჩამეკითხა ყველა შეგრძნებაზე.
7 ში იქვე, საავადმყოფოში ჩემი დაბადების დღე დადგა.
მორიგეობის შემდეგ აღვნიშნეთ "ლუდის მოედანზე" იმ ხალხთან ერთად, ვინც ერთად ვმორიგეობდით.


6-ში 21 კაცი იყო მიტინგიდან. ისტორიებში ანამნეზში თავიდან ვწერდი, "პოლიციური ოპერაციის დროს მიიღო ბლაგვი ტრავმები.."
მაშინ მეგონა, რომ პოლიციამ მიტინგი დაარბია, ჯერ ტვ ნანახი არ მქონდა.

შემდეგ, ტვ-ში კადრებს მოვკარი თვალი, თვითონ მიტინგი მივარდნია პოლიციას და შემდეგ ანამნეზებში ჩავწერე "პოლიციასთან შეტაკებისას მიიღო"

21 კაციდან საავადმყოფოში 9 კაცი დარჩა (ანუ ისტორია გაიხსნა და ემერჯენსიდან სხვა განყოფილებაში გადავიდა).
მათგან 4მა კლინიკა 6 საათში დატოვა, დანარჩენმა კი დილით.

ძალიან უცნაური და ალბათ იშვიათი ამბავია ასეთი მოვლენებისათვის ის რომ ამჯერად დაშავებულთა 80-90 პროცენტი ლიდერები იყვნენ. უსახელო მომიტინგეები კი უმცირესობა.
როგორც წესი პირიქით ხდება, ხელისუფლება ყოველთვის ცდილობს მოწინააღმდეგის ავტორიტეტები ხელშეუხებელი დატოვოს და სამაგიეროდ უსახელობასის გაცილებით ბევრ მომხრეს გაუსწორდეს.
არ ვიცი ეს თანაფარდობა (ისე, როგორც მოხდა) კარგია თუ ცუდი. ალბათ ამას შემდეგი დღეები გვიჩვენებს, მაგრამ ფაქტია რომ ლიდერებს მიზანმიმართულად ჰქონდათ მჯორტყმული რეზინის თუ პლასტმასის ტყვიები. ყველა მათგანი გონების ხანმოკლე დაკარგვასაც ამბობდა, ე.ი. რაღაც ნოკდაუნის მსგავსი ეფექტი ჰქონდა.
გამოუგონიათ იდეალური იარაღი უკვე მეთქი, გავიფიქრე.
საქმე იმაშია რომ, პოლიციას სასიკვდილო იარაღი იმიტომ აქვს რომ ცეცხლსასროლი იარაღით შეიარაღებულ ყაჩაღს აჯობოს.
პოლიციის მიზანი მოწინააღმდეგის მოკვლა არ არის (ჯარისკაციგან, სამხედროებისგან განსხვავებით).
პოლიციის მიზანია დანაშაულის შეწყვეტა და დამნაშავის დაჭერა.
თუკი ამ იარაღს შორ მანძილზეც შეუძლია იგივე წარმატებით ადამიანის შეჩერება, მომავალში ბევრი ისეთი ტრაგედია აღარ მოხდება, რომელთაც უდანაშაულო ეჭვმიტანილთა სიკვდილები მოჰყვება მთელ მსოფლიოში და მათ შორის საქართველოში.
ხო, აუცილებლად უნდა აღვნიშნო, ალბათ ლიდერების სასახელოდ, მიუხედავად ფიზიკური ტკივილისა და ემოციური ფონისა, მიუხედავად უამრავი ადამიანის (პოლიტიკოსები, ჟურნალისტები) რიარიისა, არცერთი მათგანი არ იგინებოდა.
ამ სცენაზე რა ეტაკებათ ნეტა.

ხო, ჩემი პოლიტიკური შეხედულებები საქმეში არ ვრცელდება, ახლავე ვაცხადებ როგორც შევძლებ ჩემთან მოხვედრილს გადავარჩენ ყველას: სატანას, არძინბას, კოკოითს. მეტსაც გეტყვით, როცა შევარდნაძის ექიმი ვიყავი (მართალია მეორე ეშელონში, ანუ ტერაქტის დროს მისი დახმარება მევალებოდა) ჩემს თავს ვეკითხებოდი, შემიძლია კი ამ კაცის გადასარჩენად დენთის სუნში და ტყვიების ზუზუნში გავფორთხდე მეთქი. სანამ შემეძლო ვმუშაობდი იმ საქმეზე.
ახლა კი, მას შემდეგ რაც მიშას ექიმი ვარ იმავე ფუნქციით, რომ დავეხმარო ტერაქტის დროს, გავხოხდე კი არა, მისი მოსახვედრი ტყვია თუ ჩემი გადასაფარებელი იქნა მაგასაზეც დავთანხმდები. ნუ ძნელი ასახსნელია, სხვა დროს, ან უფრო სწორედ, არასდროს.
ჩემსა და დაზიანებულ პოლიტიკოსებს შორის ურთიერთობაზე იმიტომ დავიწყე, რომ მეთქვა, ძალიან შემეცოდნენ, ჩემთვის ჩვეულებრივი შეწუხებული პაციენტები გახდნენ, რომელთათვისაც მინდოდა ნუგეში მიმეცა და მეთქვა რომ ნუ ეშინიათ, ნუ წირავენ საკუთარ და სხვის სიცოცხლეებს არასწორ მიზანს, რომ მიშა 2013 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებამდე საქართველოს უფრო ძლიერს და რეიტინგულს ჩააბარებს, ვიდრე დღესაა, ვიდრე თუნდაც 08.08.08-მდე იყო.

წინა დღეს, 5-ში საქართველო დიდ სისხლსა და ბევრ გვამს გადარჩა, ან სულაც სამხედრო გადატრიალებას.
იყო ალბათობა იმისა, რომ მუხროვანის ტანკებსა და საზენიტო დანადგარებს თბილისამდე მოეღწიათ დილის 12 საათამდე. ამ დროს ოპოზიციას თბილისის შემოსასვლელები უნდა დაეკეტა და ამბოხებულებს ყვავილებით დახვედროდა.


მიშას მუხროვანში ასაღწევად ხეობის აღმართებში, ტალახში სიარული ბევრი მოუწია , ეტყობა შარვალზე. გაადიდე.

ის სამხედროები, მიშამ მერე რომ შეჯორა, იქნებ ტანკებზე გაჩაჩხულები მჯდარიყვნენ ოპომიტინგის შუაგულში ყურებამდე გაღიმებულები ოპოლიდერების საქებარ სიტყვებში გაბადრულები. რა ვიცით რომ არა?
რომელიმე ოპომ დაგმო?
არა!

ძალიან საშიშ თამაშს თამაშობენ სხვისი სიცოცხლეებით.
ქართულმა სახელმწიფომ ძალიან ეფექტურად და ოპიოერატიულად იმუშავა. ამბოხებულები საკმარისი ძალით ძალიან მალე იქნა ალყაშემორტყმული, მანამდე მათი ზრახვები ფარული ჩანაწერებით მხილებული ტელევიზიით.
პრეზიდენტის პირადი როლი მნიშვნელოვანი გამოდგა. იქნებ გადამწყვეტიც.
ახლა მოვყვები.
5 მაისს დაახლოებით 11 საატზე პრეზდენტი უკვე ვაზიანის სამხედრო ნაწილში იყო და სამხედრო საკითხებს განიხილავდა. დამატებით მოითხოვა არტილერიისა და ავიაციის მზადყოფნა და ფრონტის ხაზზე წინწაწევა. მუხროვანი სამმაგ ალყაში იყო:
2-3 კილომეტრში არტილერია, ერთ კილომეტერში "კობრების" დიდი რკალი, 500 მეტრში კი განსაკუთრებული ქვეითი ჯარი.
ჯარისკაცის, სამხედროების მიზანი მოწინააღმდეგის მოკვლა არის (პოლიიცისგან განსხვავებით).
და იარაღიც შესაბამისად პლასტმასისა და რეზინისა კი არ აქვთ, არამედ მეტალის, მკვლელია ეს იარაღი.

აჯანყებულებთან მოლაპარაკებაზე მერაბიშვილი იყო შესული.
ვაზიანში მყოფი პრეზიდენტი ტელეფონით დაელაპარეკა მეამბოხეთა მეთაურს.
უთხრა, -თუ გინდა ოდესმე სახლში მიხვიდე, ახლავე დაყარე იარაღი და წინააღმდეგობის ყოველგვარი ნიშნის გარეშე დაგვნებდე, თუ არადა 1 საათში საფლავში გაგიშვებო. და მერე დიდი და შინაარსიანი ხანგრძლივი გინება მიაყოლა.



გაჭრა ეტყობა.
ერთ საათში (ექსკორტით, ფეხით,2 გადაჯდომით ჰაილუქს პიკაპებზე, ვინაიდან გზა ჯარს ჰქონდა ჩახერგილი) მუხროვანში შევიდა და იმ მაგიდაზე, სადაც სატელეფონო "საუბრისას"ამბოხებულთა მეთაური იჯდა, დახვდა ამბოხებულთა მეთააურის კუთვნილი საფულე, რაცია და საბუთები.
ეტყობა სატელეფონო გარკვევის შემდეგ დაუყოვნებლად გაძურწულა, ღობეზე გადამხტარა და ტყის ბილიკებით გაპარულა.



აი გრეჩიხების გინებას კი გაჭრა აშკარად აკლიათ, მეორე წელია ტუილად ყიამყრალობენ.

საქართველო ბევრ გვამს გადარჩა, უბრალო ტეტია სამხედროების სიკვდილებს გადარჩა, რომლებმაც მას შემდეგ რაც მათთმა მეთაურმა დაუმორჩილებლობა გამოაცხადა, მისი ქვეშევრდომობა არ შეწყვიტეს, სულ 3-4 საათით.
6-ის პოლიციასთან "პაბედანოსნაია" რიარიაც ალბათ ამბოხის ამბის გადასაფარად იყო მოგონილი, ეგ კი წარმატებით გამოუვიდათ.
აღარავის ახსოვს ეგ ამბავი, პირწმინდად, უმსხვერპლიდ დამთავრებული ჯანყი.
10-ში დამარხავდნენ ალბათ.

ჩემი ორიენტირები დალაგდა

გაიხარე ერო დაჩაგრულო. მხსნელებმა გზა იპოვეს - ეროვნული დაუმორჩილებლობა (გზების გადაკეტვა, საწარმოების გაჩერება, ნუ, რასაც შეძლებენ ყველაფრის დაბლოკვა).

მიზანი რაა, (ვთქვათ და, ღმერთმა არ ქნას და გამოუვიდათ).
ალბათ:
1. მიშა იტყვის, ისინი მართალნი აღმოჩნდნენ, მე მათ უნდა დავუტოვო ქვეყანაო, და გადადგეს.

2. საქართველო ნაგავსა და სიბნელეში ჩაეშვას, მთელი მსოფლიო შეწუხდეს და მიშას უთხრას , აი ხომ ხედავ შენ ყოფილხარ ამ ხალხის მტერი, გადადექი, ჩვენ დავაკვირდით ამ ხალხს (ოპოზიციას) კარგები ყოფილან, ჯიგრები და ახლა მათ გავუწევთ პატრონაჟსო.

3.ამ ბლოკირებობანის დროს კიდევ დაიმსახურონ დუბინკები და მერე იყვირონ "მახსოვს 13 აპრილი!!"

4.ეს წინა საფეხურად გამოიყენონ შემდეგი რეალური სამთავრობო აქტივობების დასაბლოკად, დაუმატონ ამას შევარდნები, გალახვები და....
მსაჯული რუსის საბოლოო სამართლიანი სიტყვის დალოდება ტანკების თანხლებით.



მოკლედ, დიდი ხანია მინდა გამოვუტყდე ამ გამოყლიდერებულ ადამიანებს.

მე აქ, ჩემს კომპიუტერთან, ჩემს ბინაში ჩემი ტელევიზორის წინ გაგინებთ. დედებს გაგინებთ.


შეწუხებულია ჩემი ოჯახი, ჩემმა სამი წლისამ უკვე ისწავლა ჩემგან, მამა მასწავლაო თქვა იმდენად ხშირად გაგინებთ.


გადაეცით ვინმემ, ხალხი არა ხართ?

მაგათი დედა მოვტყან მე ყველასი, თუნდაც 2013-ში რომ ყლეებს უნდა გადაეცეს ჩემი სამშობლო სამართავად მაგიტომ ვაგინებ.


ყველას მოვუტყან დედის ტრაკი, ვისი პირიდან მიშას გინება ტელევიზორში გაგონილა, ისმის და გავიგონებ.

ვინც რუსს საშუალება მისცა თუნდაც თავის შიდა საინფორმაციო სივრცეში სააკაშვილი და საქართველო გაეყო.



ჩემი ორიენტირები დალაგდა.

ეს არის ბრძოლა კეთილი ადამიანებისა ბოროტ ადამიანებთან, დიახ ასე!

კეთილი 200 იდეალისტი ბიჭი მიათრევს ამ მილიონებიან მძორს უკეთესი ქვეყნისკენ, და ეს მძორი ეწინააღმდეგება, არ უნდა დაბანა, თვალებში საპონი ჩაუვა.
ბოროტების საქართველოში არ მინდა.

შევეცი თქვენს ნამართ ქვეყანას.

წაიკითხეთ

ვინ არის მართალი


წაიკითხეთ, თუ არ დაგეზარათ.

კარგი წერილია.

forum.ge

ჩემს თემას ფორუმში საიუბილეო 33 გვერდი შეუსრულდა.




"შემეკითხეთ, გიპასუხებთ
მე მიშა სააკაშვილი ვარ"






(გვერდები 1 2 3 ...33 )
cart-veli


491 წერილი

15384 მკითხველი

მე ვარ მიშა სააკაშვილი !

მე ვარ მიშა სააკაშვილი !

ვაუ, ახალი მცირე მასშტაბის ავანტიურა წამოვიწყე.

ფორუმზე გავხსენი თემა "მე მიშა სააკაშვილი ვარ"

რატომაც არა.
მე ვთვლი რომ მართლაც ვარ მიშას გულშემატკივარი და ადვოკატი.

არასდროს მჯეროდა გამსახურდიასი, შევარდნაძის, ჯაბა-კიტოვანის და ... არც ღმერთის.

რა ვქნა. ეჭვის ბუდე ვარ.
ამ კაცის კი მჯერა.


მე არ ვამბობ რომ აუცილებლად გამარჯვებამდე მიგვიყვანს.
მაგრამ მჯერა რომ გამარჯვების მაქსიმალურ შანსს შექმნის და იბრძოლებს.

არ შეეშინდება იმისი რისიც შემეშინდება მე და ჩვენ.

ღმერთი ვახსენე და.. ერთადერთი რისიც მწამს, რითიც მინდა მარადისობას დავუკავშირდე და სიკვდილის შიში გადავლახო ეს შთამომავლობის გაზრდა-აღზრდა და ს ა ქ ა რ თ ვ ე ლ ო ა.

უფრო თუ უფრო

HANS from FORUM.GE
"უფრო რბილი და ლოიალური პოლიტიკის ხარჯზე შევძლებდით გარკვეული დროით გადაგვევადებინა ომის დაწყება და ომის შემდეგ ბევრად უფრო მომგებიან პოზიციაში აღმოვჩენილიყავით".


მეეჭვება რომ საქართველო უკეთეს მდგომარეობაში აღმოჩენილიყო თუ რუსეთი მოახერხებდა, მოასწრებდა "ქართული ფაშიზმისაგან მოძმე ერების დაცვის მიზნით" თავისი რეგულარული ჯარების ერთმომენტად ჩაყენებას ერგნეთსა და ენგურზე.

ამის შემდეგ ქართული სახელმწიფოს სამხედრო პასუხი იქნებოდა მხოლოდ დე ფაქტო საზღვრების "ატალახება", სისხლი და მსხვერპლი მოსახლეობაში, რის (ქართველების ველურობის) ტირაჟირებასაც არა მხოლოდ რუსეთი, არამედ ევროპაც სიამოვნებით აჰყვებოდა.






ევროპა ჩვენს გვერდზე იმიტომაა (რა ხარისხითაც) რომ ჩვენმა ჯარმა შეძლო ლეგალური მიზნისათვის ( - სეპარატისტებზე დომინირება ) რაციონალური ომის წარმოება - (მშვიდობიანი მოსახლეობის დანაკარგების მიუხედავად ტეროტორიის უმეტესობის გაკონტროლება).
ეს კი მიუღწევადი იქნებოდა თუ რუსები დე ფაქტო საზღვრებზე დაგვასწრებდნენ.

რატოა ძნელი გასაგები ვერ ვხვდები.

ახლა მსოფლიო, გლობალური სიტუაცია.


რუსეთი სეპარატისტების დამოუკიდებლობას აღიარებდა უომრადაც, ან ქართველთა მხრიდან "საზღვრებზე" გამოჩენილი არარაციონალური მკვლელობების ფონზე,
იქ მსოფლიო ეკონომიური კრიზისი, იქ "ჩეინჯ"- ები ობამასგან და....
დარწმუნებული ვარ მსოფლიოც 2-3 წელში აღიარებდა აფხაზეთსა და ს.ოსეთს



ომმა ჩვენ ამ, წინასწარ განსაზღვრული წასაგები ომისაგან მაქსიმალურად კარგი და მომავლისთვის საიმედო ანკესები დაგვიტოვა.


მარა, ვინაა გამგები
Yველას გვინდა გაერთიანებული საქართველო დღესვე მაგრამ რეალობა ძალიან მძიმეა.


რეალობა ძალიან მძიმე იყო 2007 წლის 2 ნოემბრამდეც, მაგრამ ჩვენვე გავაუარესეთ ჩვენი მაქსიმალიზმით და ინფანტილობით.

ეს კარგად გვეხერხება და იქნებ კიდეც
გავიმე(ორ,სამ,ოთხ,ხუთ)ოთ.

რატომ მინდა ობამას გამარჯვება

მე ვინ მეკითხება, მაგრამ მაინც.
ვისაც ჩემი წერილები გადაუხედავს, იცის რომ მე სააკაშვილს ვგულშემატკივრობ.

სხვანაირად რომ ვთქვათ ამ კაცის იმედი მაქვს.
ტერი დევისის, იუჩენკოს, სარკოზის გამარჯვებები იწინასწარმეტყველა და გაარტყა.


მაკკეინის თბილისში ვიზიტისას თქვა ეს კაცი ამერიკის მომავალი პრეზიდენტიაო და.. სხვისი არ ვიცი და ძალიან გამიკვირდა რომ პრეზიდენტად არა, მაგრამ რესპუბლიკელების რჩეულად რომ დაასახელეს საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის.

მას შემდეგ მაკკეინს ვგულშემატკივრობდი, იმ არგუმენტად, რომ მეთქვა აჰა, ჩვენ რომ ტყემალზე ვზივართ ამ კაცმა ამერიკის შემდეგი პრეზიდენტიც გამოიცნო 2 წლის წინ მეთქი.


ომის შემდეგ მაკკეინის სიტყვები - მე ვარ ქართველი, ჩემთვის ახალი სუნთქვის გახსნა იყო.


მას შემდეგ მაკკეინს კი არ ვგულშემატკივრობ, მიყვარს, ვაფასებ.
რატომაც არა, შეიძლება რომ სულაც ამ სიტყვებმა დაუკეტოს მას თეთრი სახლის კარი. შარი ამერიკელებსაც არ უნდათ.

თბილისის ფორუმზეც სიმპატიები შესაბამისად განლაგდა - ხელისუფლების მომხრეები მაკკეინს ემხრობოდნენ, ოპოზიციისა კი ობამას.
ობამას მომხრეთა მოტივი თავიდან ალბათ ის იყო, რომ მიშას ძმაკაცი არ იყო.

შემდეგ კი ობამას ნათქვამი თუ არ ნათქვამი ციტატა დაემატა - სააკაშვილი სუსტი პრეზიდენტია და ის უნდა წავიდეს (ვინ იცის სწორედ ამ ფრაზით მოიგოს არჩევნები ობამამ).


გავბრაზდი. "ა ეტო ნე ეგო უმა ძელო" მე კი არა, ნოვოდვორსკაიამაც თქვა.

მას შემდეგ ბევრმა წყალმა ჩაიარა (ვინ იტყვის რომ არა).

შევეცადე ჩემი პოზიცია ამ წინა ისტორიების ემოციური ბურუსის გარეშე დამეკავებინა.


ჰოდა
(ეს ჟურნალი ტვინს ხშირად მიტრიალებს) "ცხელი შოკოლადი" წავიკითხე. მარკ მალენის სტატია ობამაზე. ამ კაცმა ის თქვა, რაც მე ინტრიგანული ქვედა ზრახვებისთვის მქონდა შენახული იმედის ნაპერწკლად. თქვენც წაიკითხეთ. ლევან რამიშვილის მაკკეინის შესახებ სტატიაც მიაყოლეთ და შეაფასეთ,შეადარეთ.

ციტატებს არ მოვყვები, ჩემსას ვიტყვი.


ასეა თუ ისეა დღეს, არჩევნების დღეს მე ობამას გამარჯვებას ვისურვებ და აი რატომ:

გაუმარჯოს ამერიკას, საქართველოს ერთადერთ სტრატეგიულ მოკავშირეს ამ დედამიწაზე.
ამერიკის, როგორც მსოფლიოს ენერგიული ადამიანების ნაკრების სტატუსი საფრთხეშია.

ჰიტლ.. (ბოდიში) პუტინის რუსეთი რჩოლაზეა, ძალაც აქვს. ექნება კიდევაც, სულ რომ გუთნისა და კავის ქვეყნად იქცეს ამ მსოფლიო კრიზისის (თუ შეთქმულების) შედეგად.

ჩვენი და ევროპის ერთად მომრევი სამხედრო ძალა მაინც დარჩება.

ჩვენი ხსნის გზა გადის ამერიკის ავტორიტეტის ამაღლებასა და რუსეთის ავტორიტეტის დამხობაზე თვითონ რუსეთის შიგნით.


ეს მაკკეინს არ შეუძლია.


ეს შეუძლია იმ ამერიკას, რომელიც დაიბრუნებს მსოფლიო ნაკრების, თითქმის გაეროს სტატუსის მქონე ქვეყნის სახელსა დას გავლენას.

მსოფლიოს 20 საუკუნეა ევროპული, ანგლო საქსური (თუ როგორიცაა) რასა მართავს. სწორედ ამ ხალხმა მოიყვანა გაეროს მმართველობაში ბუტროს-ბუტროსი, პანგი მუნი და სხვა ეგზოტიკური თავმჯდომარეები.
ბარაკ ობამაც მსოფლიოს რჩეულია. გენებით, ბიოგრაფიით, გეოგრაფიული წარმომავლობით.


ამერიკა აირჩევს იმ კაცს, ვინც ამერიკის საქმეს გააკეთებს ყველაზე კარგად.

შორი ანალოგიით - ისე, როგორც კორსიკელმა საფრანგეთის, გორელმა კი რუსეთის საქმეები აკეთეს.


ქარიზმატულიაო, იდეალისტიაო, პათოსს არ ერიდებაო.

მოკლედ შიზოთიმიკია ისევე როგორც მიშა.

ერთმანეთს გაუგებენ პირველივე შეხვედრაზე. და ერთად გააკეთებენ იმას, რასაც ვერ გააკეთებს მიშა და მაკკეინი.

ამის მჯერა.


ნუ, იმედები გამცრუებია, როგორ არა. მეც მიშასავით მაგარი კი ვერა ვარ პროგნოზებში, მაგრამ ჯერ ეს იმედი ძალაშია.

სიმბოლური არა, ნამდვილი ომი იყო!

ეს პოსტი 17 მარტს დამიწერია.



< არსებობს თუ არა სიმბოლური ომი?



რუსებს ერთი სული აქვთ საქართველო ომში ჩაითრიონ, აფხაზები გააწყვეტინონ, ბოლო ეტაპზე საქართველო დაამარცხონ და მერე აფხაზების გადარჩენილი ნაწილის სახელით აფხაზეთი რუსეთს შეუერთონ.

თუ რუსეთმა აფხაზეთის დამოუკიდებლობა სცნო რაც რუსეთთან აფხაზეთის მიერთების ტოლფასია და საქართველომ ამაზე პასუხი არ გასცა, საქართველოს სამუდამოდ დაეკეტება აფხაზეთის დაბრუნების პერსპექტივა. ყოველ შემთხვევაში სანამ რუსეთი ენერგომატარებლების მფლობელია.

საქართველოს დარჩება აფხაზეთის დაბრუნების უფლება თუ საქართველო რუსეთის ანექსიას შეეწინააღმდეგება. წინააღმდეგობის ფორმები ბევრი არ არის, რუსეთის წინააღმდეგ ჩვენ ბერკეტები არ გვაქვს, ერთადერთი გზა სამხედრო გზა რჩება.

ანუ შეიკრა მანკიერი წრე. რუსეთს უნდა ქართველებმა ომი დაიწყონ, აფხაზები დახოცონ და ომი მოუგონ ქართველებს რაც შეიძლება ცოტა ცოტა ცოცხალი აფხაზით. თუ არ იომებ და რუსეთი აფხაზეთს სამუდამოდ გაიპრავებს, მომავალში, ხელსაყრელ დროსაც კი ვერ დაიბრუნებ აფხაზეთს. არსებობს თუ არა სიმბოლური ომი? პირველ მსოფლიო ომს ერქვა "ომი რომ დაამთავრო ყველა ომი".

შეიძლება იომო იმ განწყობით რომ ეს ომი გამარჯვებისთვის კი არ გინდა, არამედ გინდა არგუმენტად დაუტოვო შთამომავლობას?>


ახლა, 25 agvistos გადავხედე.
ჩემი პროგნოზი, თუ გეგმა დიდი თუ მცირე ცდომილებებით გამართლდა.


გამოვიცანი რომ:
-ომი შედგა.
-ომი ისე დამთავრდა, როგორც ეს რუსეთს უნდოდა.
-ისტორიას გადაეცა რომ ქართული სეპარატისტული რეგიონები საქართველოს რუსეთმა წაართვა.


ვერ გამოვიცანი რომ:

-ომი რუსეთის მიერ სამხრეთ ოსეთისა და აფხაზეთის ცნობამდე მოხდა და არა შემდეგ.
-აფხაზეთამდე არ მიგვიშვეს, ოსეთში შედგა.
-ომი სიმბოლური არ აღმოჩნდა, ნამდვილი იყო.
-ქართულმა ჯარმა დაამტკიცა რომ შესწევს სეპარატისტების დამორჩილების ძალა, 1 დღეში გააკონტროლა სამხრეთ ოსეთის ტერიტორიის 80%. დაამარცხა სეპარატისტების, ჩრდილოელი მოხალისეების და კაზაკების ერთობლივი ჯარი (ესეც ისტორიის ყულაბაში) .
-რუსეთს გამარჯვებისათვის მოუწია არა ფარული, არამედ ნამდვილი რუსეთ-საქართველოს ომის გაჩაღება (ესეც ისტორიის ყულაბაში).

მოკლედ რა მინდა ვთქვა,
თუ ვივარაუდო,

დღეს საქართველოს მთლიანობის აღდგენის პერსპექტივა მე უფრო რეალური მეჩვენება ვიდრე ეს 17 მარტს მეგონა. მაშინ ხომ მხოლოდ ისტორიაში ჩასაწერ სიმბოლურ ომზე ვლაპარაკობდი და არ წარმომედგინა რომ ოდესმე მთელი მსოფლიო იტყოდა "რუსეთი მშვიდობისმყოფელი არ არის, ის საერთაშორისო ძალებით უნდა შეიცვალოს და მთელმა მსოფლიომ უნდა შევეცადოთ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა მშვიდობიანად აღდგეს"-ო, რა ვქნა, ვერც ვიოცნებებდი.

მე სააკაშვილის ადვოკატი ვარ:

რატომ არ იქნა გამოყენებული საყოველთაო მობილიზაცია?
რატომ არ იქნენ გამოყენებული რეზერვისტები (სრულად)?

შენ გინდა ომის მოგება.

მეც მინდა

შენ გინდა ომის მოგება მსხვერპლის გარეშე?
მეც მინდა.

შესაძლებელია ამ ორი მიზნის ერთდროულად მიღწევა?
არა, სანამ რუსეთი ქართველებს არ მიგვიშვებს აფხაზებთან და ოსებთან შეუძლებელია.

და პირიქით, სანამ რუსეთი მზადაა პირდაპირი ინტერვენცია მოახდინოს შენს მიწაზე, უმსხვერპლო ომი შეუძლებელია.

მოკლედ გავიხლართეთ ხომ?

აქ წარმატების მიღწევის ერთადერთი ღრიჭო იყო იმ შემთხვევაში თუ:

საქართველოს სამხედრო ძალები მოუგებდა ომს სეპარატისტებს+ჩრდილოკავკასიელ მოხალისეებს+კაზაკებს (იგივე რუსებს) და ამავე დროს რუსეთი ვერ გაბედავდა ღია ოკუპაციას.

მაგრამ გაბედა,

მაგრამ გაგვიბედა.

რატომ?

იქნებ იმიტომაც ჩვენი ჭკვიანი ოპოზიცია "თვითმარქვია და დე ფაქტო, და უზურპატორ პრეზიდენტსა" და "ფიქტიურ პარლამენტს" რომ იძახდა დღეში სამჯერ?

მე სააკაშვილის ადვოკატი ვარ: რატომ არ გვქონდა ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვა?

ქართულ-რუსული ომი მოიგო რუსულმა ავიაციამ.
თამაც ავიაციის არა საუკეთესო ნაწილმა, არამედ დუბლებმა - სუ ებმა.

ერთდროულად ქართულ ცას 50 თვითმფრინავი სერავდა და სხვადასხვა სირთულის ბომბებს აფრქვევდა.
დღევანდელი მდგომარეობით საქართველოში შემოსული უზომო რაოდენობის ტყანკებს, ჯავშანმანქანებსა და ცოცხალ მასას არ შეუძლია ჩვენი ჯარის წინააღმდეგობის შეჩერება.
ჩემს საავადმყოფოში შემოსული დაჭრილი ჯარისკაცები დღესაც ომში გარბიან და ომის შეწყვეტას პრეზიდენტს საყვედურობენ.
მაგრამ შემდგომი ბრძოლების ბედსაც ავიაცია გადაწყვეტს, და ამიტომ განმანთავისუფლებელ ომს მიზანი ეკარგება.
ცა ისევ რუსებისაა..

მაგრამ

რუსებმა განიცადეს თავის ისტორიაში ყველაზე დიდი დანაკარგი სამხედრო ავიაციის მხრივ.
ჩვენმა ახალფეხადგმულმა ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემამ მათი 12ან სხვა მონაცემებით 20-მდე სუ ჩამოაგდეს.
თითოეულის ღირებულება 250 მილიონია, ანუ მხოლოდ ავიაციის დანაკარგი რუსეთისთვის მილიარდი დოლარია.
მეორე მხრივ, გადარჩენილ თვითმფრინავებს ჩვენი Hაერსაწინააღმდეგო სისტემის შიში რომ არ ეგრძნოთ იქნებ სულაც დარტყმა-დამიზნების ეფექტი გაეზარდათ და ჩვენი დანაკარგი, მსხვერპლი და ნგრევა მეტი ყოფილიყო.

მე სააკაშვილის ადვოკატი ვარ: არ ეცოდება ჯარისკაცები?

ორი საბრალდებო სიტყვა ისმოდა ამ დღეებში ხშირად:

შეატოვა და შეახოცა.

ორივე სააკაშვილის მისამართით.

პირველი- "შეატოვა" ეხებოდა ცხინვალის რეგიონის ართული სოფლების მოსახლეობას, რომელიც წლებია უკვე შეტოვებულია ოსების უკონტროლო ცეცხლს.
კვირაში ერთხელ სარდაფებში და ლოგინის ქვეშ წოლას, შიშს საკუთარ და შვილების სიცოცხლეზე.

მეორე -"შეახოცა" ეხებოდა ჯარისკაცებს, რომლებიც იბრძოდნენ.
თავისი სკამისთვის შეახოცა და ახლა კიდევ ბევრს შეახოცავსო ამბობდნენ.

დე გოლის ფრაზას მოვიშველიებ - პოლიტიკა არის ორ ცუდ გადაწყვეტილებას შორის ნაკლებად ცუდის მოძებნა.
ჩვენ შემთხვევაში ერთერთი ბრალდება "შეახოცა" ან "შეატოვა" მეტად აქტუალური იქნება, მეორე კი ნაკლებად, მაგრამ უსაფუძვლო არცერთი მათგანი არ დარჩება.

ეს ორი ბრალდება ერთმანეთს ეწინააღმდეგება. პირველი საყვედური თუ არ გინდა მიიღო, მეორე გზით უნდა წახვიდე, და პირიით, თუ გინდა რომ მეორე საყვედური არ მიიღო, პირველი უნდა მიიღო.

როგორც საყოველთაო დიალექტიკაშია, საჭიროა ოქროს შუალედის მოძებნა.
ეს კი ძალიან ძნელია, მით უმეტეს თუ რეგბს გგონია თამაშობ წესების დაცვით და აღმოჩნდება რომ მოწინააღმდეგე დანებითაა შეიარაღებული და მოგსდევს, მსაჟი კი გამარჯვებას მას უთვლის.

მე სააკაშვილის ადვოკატი ვარ: რატომ წააგო ომი?

გააჩნია ვისთან.
სამხრეთ ოსეთის რუსეთის მიერ გაწვრთნილ-შეიარაღებული და მოხალისე ჩრდილოკავკასიელებით გაძლიერებული ჯარი ფაქტიურად ერთ დღეში დაამარცხა. ეს ომი სამ დღეში დამთავრდებოდა ადვილი გამარჯვებით რომ არა რუსეთი.
შენ, ვინც აქამდე კითხულობ ამ წერილს, გაიხსენე, როცა ქართული ჯარის აღჭურვითა და გაძლიერებით ხარობდი, ერთი წუთით მაინც წარმოიდგენდი, რომ ამ ჯარს რუსული რეგულარული ჯარის ღია ომში გამარჯვებას მოსთხოვდი?

არა, რა თქმა უნდა.

შენც იცოდი რომ ეს ჯარი, ქართული ჯარი, საჭირო იყო სეპარატისტების ძალაზე დომინირებისათვის.
იქნებოდა ჩრდილოკავკასიელები, იქნებოდნენ რუსი სამხედრო კონსულტანტები, ეკონომიკური შპილკები, მტრის პარტიზანულ-დივერსიული ოპერაციები და ათასი ოხრობა, მაგრამ არა რუსეთის რეგულარული ჯარის საოკუპაციო შემოტევა.

ჩვენ ვიცოდით, რომ არა მხოლოდ რუსეთისა და თურქეთისაგან არამედ ჩვენზე შეიარაღებული სომხეთისა და ჩვენზე მრავალრიცხოვანი აზერბაიჯანისაგან საერთაშორისო კანონმდენლობა, გაერო, ევროკავშირი და ისტორიული პასუხისმგებლობა გვიცავდა.
საქართველომ ომი წააგო რუსეთთან, თანაც ჯარმა კი არ წააგო, მხედართმთავარმა გადაწყვითა ომის შეწყვეტა და ჯარის გამოყვანა საბრძოლო მოქმედებების ზონებიდან.
რუსეთმა დუბლებით, თუ დუბლების დუბლებით მოგვიგო; სუ-ემით და არა მიგებით, პატარა და არა დიდი რაკეტებით, ჩვეულებრივი და არა საუკეთესო ტანკებითა და არტილერიით მაგრამ
საუკეთესო და ყველაზე გამოცდილი ჩრდილოკავკასიის ჟანდარმი 58-ე არმიით.
ანუ რუსეთმა თუ გადაწყვიტა ღია ომზე წასვლა, ის ამ ომს მეორე დუბლებით, პირველი დუბლებით თუ ძირითადი შემადგენლობით ყ ვ ე ლ ა ს (ან თითქმის ყველას) მოუგებს.
აქედან გამომდინარე მე ამ ომის მარცხს სააკაშვილს არ ვაბრალებ.





რატომ ებრძოლა რუსეთს?

არ ეცოდება ჯარისკაცები?
არ ეცოდება ის ხალხი, ვინც ახლა ლტოლვილი გახდა?
რატომ არ გვქონდა ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვა?
რატომ არ მოითმინა?
თვითონ რომ დამალულია სხვის სიცოცხლეებს რატომ რისკავს?
არ იცოდა, რომ ამერიკა და ევროპა შორია, რუსეთი კი ახლოს?
რატომ ვერ ააფეთქა ეს დაწყევლილი როკის გვირაბი?
რუსეთის სამშვიდობო ჯარებს ომამდე რატომ არ შეუწყვიტა ეს სტატუსი?
რატომ არა გვყავს ავიაცია?
რატომ არ იქნა გამოყენებული საყოველთაო მობილიზაცია?
რატომ არ იქნენ გამოყენებული რეზერვისტები (სრულად)?