გუშინ ივანიშვილის მასიური პრესკონფერენცია იყო შუშის ყველაზე გაუმჭვირვალე ვერტპლაშჩადკიდან.მინდა თუ არა, ეს კაცი ქართულ პოლიტიკაში მნიშვნელოვანი ფიგურა იქნება მინიმუმ რამოდენიმე წელი.ჩემი ყურადღება ეკუთვნის, მაგრამ ვერ ვნახე პირდაპირ ეთერში, მორიგე ვიყავი მიშასთან. მასაც არ უნახავს, დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა რომ არ უნახავს მინიმუმ ღამის თორმეტ საათამდე, ვინაიდან მანამდე სტუმარი ჰყავდა ანაკლიასა და განმუხურში, იმგზავრა ვერტმფრენით და ბათუმიდან თვითმფრინავით, გზაში კი "ქეთო და კოტედან" ნანი ბრეგვაძის და პაატა ბურჭულაძის მონაკვეთებს უსმენდა/უყურებდა თვითმფრინავში.დღეს ინტერნეტში ვუყურე, ალბათ მიშამაც ინტერნეტში, ან ჩაუწერდნენ წინასწარ. პატარა ამბავია, საქართველოს ბიუჯეტის ოდენობის ფული თავისუფლად საქნევი, შიგნითვე გიპირისპირდება, თანაც სიყვარულის და იმედის ჰოროლით.ვუყურე.
და რა მერე?შეკითხვები ბევრი მქონდა, მათგან უმეტესობა ისევ პასუხგაუცემელი დამრჩა.კაი, გეთანხმებით, რომ ეს კაცი დებილი არ არის, და შალვა ნათელაშვილზე უკეთესი პოლიტიკოსი შეიძლება დადგეს.საიდან ასეთი დასკვნა?იქიდან რომ ელემენტარულ თამაშის წესებში გაერკვა:სწორედ წესების დაცვით განაცხადა რომ:–რომ ააშენებს დემოკრატიას.–გაათავისუფლებს მედიას სახელმწიფო ზეწოლისგან.–მოიზიდავს უცხოურ ინვესტიციებს.–რუსეთთან ურთიერთობებს დაალაგებს.–პატივს სცემს რუსი ხალხის არჩევანს (პუტინს).–საქართველოს არაქართველ მოსახლეობას, რელიგიურ და სექსუალურ უმცირესობებს განიხილავს საქართველოს სრულუფლობიან მოქალაქეებად.–შექმნის კანონიერების და სამართლიანობის დამცველ სახელმწიფოს.–არ გააბრაზებს რუსეთის ხელმძღვანელობას..–ითანამშრომლებს ნატოსთან და ამერიკასთან.–ითანამშრომლებს ჭკვიან ხალხთან, ჭკუას დაეკითხება მათ.–უყვარს საქართელო.
ეს მინიმალური ნაკრებია, რაც უნდა ეთქვა პოლიტიკოსობასა და ხალხის მმართველობაზე ამბიციის მქონე ნებისმიერ ადამიანს, რომელსაც ამავე დროს უმაღლესი განათლების დიპლომი უდევს და სახლში ტელევიზორი აქვს.ამათგან თუნდაც ერთერთი რომ შეშლოდა, ვიტყოდი, რომ ნათელაშვილის ან დიმიტრი ლორთქიფანიძის დონისაა. მაგრამ არ შეშლია, სწორად თქვა, და ამიტომაც ვაღიარებ პოლიტიკოსად (დიდი უკანდახევა ჩემგან). ნუ, საქართველოს მასშტაბით მაინც პოლიტიკოსია.მაგრამ, გარდა იმისა, რომ პოლიტიკოსია, მე რას მიქადის მისი პოლიტიკოსობა + გავლენიაობა/წონიანობა?როგორც გითხარით მისდამი შეკითხვები კვლავ უპასუხოდ მრჩებადა ვინაიდან 200 ჟურნალისტის 20 შეკითხვა არ აღმოჩნდა საკმარისი იმისათვის, რომ ჩემს მარტივ შეკითხვებზეც გამეგო პასუხი, აქ შევეცდები შეკითხვები უკვე ჩემი სიტყვებით ჩამოვწერო.–აქვს თუ არა ქვეყანას (ქვეყნებს ზოგადად) ღირსება?–რა შემთხვევაში უნდა დაიცვას ქვეყანამ ღირსება თუნდაც სისხლით?–სააკაშვილის პერსონალური შეცდომით 080808–ის ახსნა, ხომ არ არის საქართველოს ღირსების ისტორიული დაკარგვა/ ომის სამომავლო ბონუსების განულება?–სააკაშვილის ომის გაჩაღებაში დადანაშაულების შემდეგ თქვენი გაპრეზიდენტების ფაქტი აღიქმება თუ არა რუსეთის (ხალხისა და პოლიტიკოსების, მასმედიის მიერ) მიერ დადასტურებად, რომ 080808 ისინი სწორი მიზნებისთვის იბრძოდნენ?–მისი მმართველობაში მოსვლა ლოიალური პოზიცით რუსეთის მიმართ, იქნება თუ არა პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისათვის რუსეთის გარშემო ინტეგრაციის ახალი ტალღის მაპროვოცირებელი?–გაუგია თუ არა მას ფრაზა "ცხრაჯერ მწარედ რომ დამარტყან, მტრის ჯინაზე ცხრაჯერ მწარედ გავიცინებ" და რატომ არ შეესბამება ეგ ფრაზა საქართველოს ხელისუფლების ომისშემდგომ ომახიან პათეტიკას?–გაუგია თუ არა მას ძველი ქრისტიანული შეგონება " წარსდექ მშიერი , არა შიშველი" და თუ ეთანხმება, რითი არ შეესაბამება ამ პრინციპს საქართველოს ხელისუფლების პრიორიტეტები ქვეყნის გასუფთავების, შეღებვის, გზების მსენებლობისა და პრეზენტატიული ექსტერიერის მიცემის აქცენტით?– რამდენად პრინციპულია მისთვის ევროპის გაზსადენის დივერსიფიკაციის გასაღების ფლობა საქართველოს მიერ?–იცნობს თუ არა ის 080808–მდე საქართველოს სახელმწიფოს მიერ საქართველოს გასერთიანებლად მიმართულ სამშვიდობო პოლიტიკას, კონკრეტულ ღონისძიებებს, საერთაშორისო საზოგადოების ჩართულობის ხარისხს ამ საქმეში?– მისი განმარტება, რომ 080808 სააკაშვილს უნდა ჩაერთო საერთაშორისო საზოგადოება და დაეფიქსირებინა ერთობლივი აღშფოთება–შეშფოთება, და ასე უნდა ეპასუხა სხვა სამომავლო სისხლიან ინტერვენციებზეც, იქნებოდა თუ არა საქართველოსთვის საუკეთესო პერსპექტივის მქონე სტრატეგიული პოლიტიკა?–მისი დაპირება, რომ დაამარცხებს ელიტარულ კორუფციას რა მეთოდებით შესრულდება? პატრონების შეცვლით ზოგადი უნარების ტესტებში გამარჯვებული კანდიდატებით თუ როგორც თვითონ ახსენა ერთგული თანამოაზრეების გუნდისთვის გადაბარებით?–მისი ფრაზაა, რომ სააკაშვილი მთელ საქართველოს ციხეში ჩასმას უპირებს, რომ ციხეები გადატენილია. მისი ვარაუდით რამდენი ათასი ადამიანი იქნება მისი მმართველობის დროს ციხეში?–2008 წლის იანვარში სააკაშვილმა მოიგო თუ არა საპრეზიდენტო არჩევნები?–2003–20011 წლებში საქართველო არამარტო სააკაშვილმა აშენა, არამედ სრულიად საქართველომაც.მისი შეფასებით რა დადებითი ანუ რა შესანარჩუნებელი ცვლილებები მოხდა საქართველოში და როგორ აპირებთ თქვენ იმ მიღწევების შენარჩუნებას?–როგორ მოიქცევა, თუკი მის გეგმას გადაეღობება ხალხის გარკვეული ჯგუფი, პოლიტიკოსთა სეგმენტი, მასმედია, ერთი ადამიანი?
Wednesday, November 2, 2011
ჰაერში მყოფი შეკითხვები ბიძინა ივანიშვილს
Posted by
cartwheel
at
3:30 PM
0
comments
Labels: ადამიანები, მძიმე კითხვები, ოპოზიცია, პრეზიდენტი, ძირს პათეტიკა
Monday, May 31, 2010
copy right (c)

1790 წელს, დღეის სწორს, ჯორჯ ვაშინგტონმა ხელი მოაწერა კანონს გადაბეჭდვის უფლების შესახებ.
The stated object of the act was the "encouragement of learning," and it achieved this by securing authors the "sole right and liberty of printing, reprinting, publishing and vending" the copies of their "maps, charts, and books" for a term of 14 years, with the right to renew for one additional 14 year term should the copyright holder still be alive.
ამ კანონმა ჩვენი დედამიწის მაცხოვრებელბისთვის მთელი სამყარო შეცვალა
კოპირაითი პროგრესის მამოძრავებელია, თუმცა ჩვენში ნაკლებად პატივცემილი.
Posted by
cartwheel
at
8:33 PM
11
comments
Labels: ვინიგრეტი, პრეზიდენტი
Friday, October 16, 2009
ობამას ნობელი

Obama priced for not to be Bush.
სურათის შესაფასებლად კედელს ცოტა უნდა მოშორდე. დისტანციიდან უნდა შეაფასო. სურათზე ცხვირმიდებული სურათს ვერ წაიკითხავ.
ისტორიულ მოვლენებსაც დისტანცია, ამ შემთხვევაში დრო ჭირდებათ იმისათვსის, რომ საბოლოო შეფასება მიეცეთ.
აღმაშენებელს 4 საუკუნის შემდეგ დაარქვეს აღმაშენებელი. ვახტანგ გორგასალმა კი თბილისის დაარსება ისურვა, იზრუნა კიდევაც მაგრამ ვერ მოესწრო, შესაბამისად ვერც წარმოიდგენდა, რომ 15 საუკუნის შემდეგ მის მიერ დაარსებული ქალაქის ცენტრში მისი ძეგლი იდგებოდა. მას სიცოცხლეში ხომ ამ პროექტისთვის დაფნის გვირგვინი არ მიუღია. იქნებ ჭოჭმანობდა კიდევაც, რომ ძალღონეს აკლებდა უჯარმას, მცხეთასა და არტანუჯს.
ომი რომ არა..
ობამას ევროპამ ნობელის პრემია უძღვნა ერთი განზრახვით, ჩარჩოში ჩასვას ის. იმ ჩარჩოში, რომელიც გულისხმობს განვითარებული ქვეყნების ბურჟუაზიისათვის სამომავლოდ ყოველნაირი ექსტრიმის თავიდან აცილებას. აღარ უნდათ იმპერიების ჭიდილის ყურება, ერთხელ და სამუდამოდ დალაგებულ, მშვიდობიან მსოფლიოს თხოულობენ.
მანამდე, თვით ამერიკაშიც შეიკრიბნენ რესპუბლიკელი და დემოკრატი მეგა ექსპერტები და პოლიტიკური ავტორიტეტები და ერთობლივი წერილით ობამას რუსეთთან ურთიერთობის დალაგებისკენ მოუწოდეს.
მოკლედ, 2009 წელს მსოფლიომ კიდევ ერთხელ მოითხოვა თავისი პოლიტიკოსებისგან რუსეთისათვის რევერანსების კეთება.
ეს მსოფლიოს მუდმივი ჯვარია, მოუაროს რუსეთსა და მის მსოფლიო ბატონობის ამბიციას.
განვითარების ამ ეტაპზე ევროპა და ამერიკა დარწმუნდა რომ რუსეთი კვლავ ისაა, ჰოლივუდურ კინოებში რადაც ხატავდნენ, ძლიერი, ჭკვიანი, ბოროტი და ამბიციური.
რუსეთი ყველაზე დიდი ამბალია კლასში, რომელსაც ერთი მიზანი აქვს, ყველა თანაკლასელი იღლიაში მოიმწყვდიოს, მოახრჩოს და ათქმევინოს, შენ ხარ ჩვენი მზე, ჩვენი წინამძღოლი და ლიდერიო.
ეს მსოფლიომ არათუ ანალიტიკოსებისა და პოლიტიკოსების, არამედ მოსახლეობის დონეზე შეიგნო.
ამ მდგომარეობიდან გამოსავლად მსოფლიომ ამ ეტაპზე მშვიდობიანი კრუტუნი ამჯობინა.
ომი რომ არა, ჩვენი ომი რომ არა, იქნებ ამ დიდი გეოპოლიტიკური მანევრის განსამტკიცებლად მსოფლიოს სულაც მიეღო თამაშის ის წესი, რომელსაც რუსეთი მოახვევდა თავს მსოფლიოს საქართველოსთან მიმართებაში:
-ომის გარეშე ჩააყენებდა ჯარს აფხაზეთისა და ს.ოსეთის საზღვრებზე,
-აღიარებდა ამ ტერიტორიების დამოუკიდებლობას, ამას არ იქედნიდა ბოლო 3 წელი?
-იბუზღუნებდა კოსოვოზე, ძმურ ერებზე, რუსეთის მოქალაქეებზე.
-ჩვენი ფაფხური საზღვრებზე იქნებოდა არარაციონალური სისხლისღვრა
და... მთელი მსოფლიო აქეთ შეგვეხვეწებოდა, გაანებეთ იმ მიწებს თავი, რომელზეც 17 წელია ფეხს ვეღარ დგამთ, სადაც მანამდე არატოლერანტობა გამოიჩინეთ, ეთნოწმენდა მოუწყეთ თქვენს უმცირესობებს. დღეს უმცირესობების დრო მოვიდა,აგერ ამერიკის პრეზიდენტიც კი უმცირესობის წარმომადგენელია და თქვენ როგორღა გინდათ ისტორია უკუღმა დააბრუნოთო.
გვეტყოდნენ, თავს მოგვიქონავდნენ. ვიბორგებდით ერთი ორი დღე საკუთარ საწოლში და მივიღებდით მსოფლიოს ახალ განლაგებას: კოსოვო ამერიკას, საქართველოს ავტონომიები რუსეთს.
მადლობა იმ ბიჭებს, რომლებიც იქ უჩემოდ იდგნენ და დაიღუპნენ. მათ ჩვენ საქართველოს გაერთიანების შანსი დაგვიტოვეს. მსოფლიოს ვერდიქტი ამ ომში საჩვენოა.
ერთ ცვლილებას უნდა დაველოდოთ მხოლოდ - რუსეთის კარგ, თუნდაც ნორმალურ ქვეყნად გადაქცევას.
Posted by
cartwheel
at
9:56 AM
0
comments
Labels: USA, აფხაზეთი, ეროვნული უმცირესობა, პრეზიდენტი, რუსეთი
Tuesday, June 2, 2009
ქართული პარალოგიკა
ქართული პარალოგიკა
მშიშარა ყოფილა!
პრეზიდენტი მშიშარა ყოფილა. ნათქვამია, ადამიანი ექსტრემალურ სიტუაციაში იცნობაო, ჰოდა აგერ, იმის ნაცვლად რომ მოეგერიებინა ხელით, მარჯვენით (მარჯვენითა შენითა მოიპოვე..) ან თუნდაც ვაჟკაცურად მიეღო დარტყმა, რომელიც მილიონჯერ ნაკლებია იმ დარტყმებზე, რომელთაც მის მიერ გაგზავნილი ჯარისკაცები იღებენ მის მიერ დაწყებულ უტვინო ომებში, ამან რა ქნა?
ჩაიმალა, ჩაიმუხლა, აიცდინა. უსაშველო სიმხდალე გამოიჩინა, თანაც მთელი მსოფლიოს თვალში, თანაც სად, ერაყში, სადაც 4000 ჩვენი ჯარისკაცი მტერს შეაკვდა.
ამან ფეხსაცმელი აიცილა!
პრეზიდენტმა ჩაიმუხლა! ამისთვის დაიღვარა მთელ მსოფლიოში უამრავი ამერიკელის სისხლი, ამისთვის მოკლეს ამერიკის 4 პრეზიდენტი თავის პოსტზე, რომ ამას 21-ე საუკუნეში ამერიკის სახე ლაფში ჩაეგდო?
მშიშარა, ლაჩარი, ფარჩაკი!
ჩვენ ამერიკელებს არ გვეკადრება ასეთი მშიშარა პრეზიდენტი. მისი პრეზიდენტად ყოფნის ყოველი დღე ამერიკის სირცხვილია.


ამერიკული ლოგიკა.
ობამას ინაგურაციაზე გამოაცხადეს:
ამერიკის პრეზიდენტიიი- ჯორჯ დაბლიუ ბუში,
ამერიკის პრეზიდენტად არჩეულიიი - ბარაკ ობამა.
და მხოლოდ მას შემდეგ რაც ობამამ ფიცი დადო ობამა გახდა პრეზიდენტი, ბუში კი ყოფილი.

Posted by
cartwheel
at
11:03 AM
2
comments
Labels: USA, ადამიანები, აშშ, ვინიგრეტი, პრეზიდენტი
Thursday, April 30, 2009
ძირს პათეტიკა

დღეს ამას დავწერ.
იშ!
ძირს პათეტიკა მოკვდავებო.
თქვენი არ ვიცი და მე პირადად ჭიები შემჭამენ სიკვდილის შემდეგ, ან იქნებ კრემატორიუმში ვდენატურირდე.
არ მადარდებს, თუ რატომ ამას ბოლოში ვიტყვი.
ძირს პათეტიკა.
ადამიანის სისხლი ყოველდღე 14-ჯერ არის პირველადი შარდი, მერე თირკმელეში უკუშეიწოვება სისხლში, ისევ სისხლი ხდება.
და განავალსაც ფერი ჰემოგლობინის, სისხლის გამწითლებელის მეტაბოლიტის, სტერკობილინის გამო აქვს ყავისფერი.
და კიდევ- რომ სასწორზე რომ დგეხარ ეგ მატერია, მისი 87% (დაახლოებით) ერთ კვირაში უნიტაზს ან ჰაერს გაჰყვება და მის ადგილს სხვა მოლეკულები დაიჭერენ (რასაც შეჭამ და შეისუნთქავ).
და კიდევ, ყველანი (თუთქმის ყველანი) ჩათლახები (არა ალახის მიმდევრნები), გოიმები (არაებრაელები) და უკლებლივ ყველანი კი - დედამოტყნულები ვართ (თუ ვინმე უბიწოდ ჩასახვით მოვლენილი კითხულობს, ბოდიშს ვუხდი).
ჰო, და კიდევ, აუცილებლად მოვკვდებით, დამიჯერეთ.
და ყველაფერ ამასთან ერთად - არავინ არის ვალდებული ჩვენ გაგვხედოს ბედნიერი.
და ვერც გავხდებით ბედნიერნი სანამ არ გავხდებით ჩ ვ ე ნ
სანამ ერთი სხეულის მუშა ორგანოდ არ ვიგრძნობთ თავს.
ძირს პათეტიკა მეთქი, რომ ვთქვი რამდენიმე ფაქტით მინდა განვამტკიცო ჩემი მოწოდება.
ჩვენი ქვეყანა ღვთიშობლის წილხვედრი იყო თუ არა საკითხავია, მაგრამ შედეგად რომ ღვთიშობელმა ჩვენი მოქცევა ვერ მოახერხა - ფაქტი. არ ჩამოსულა საქართველოში.
იაკობ გოგებაშვილს საქართველოს მეზობლებში ჩამოთვლილი ჰყავს თურქები, სომხები, თათრები, რუსები და აფხაზები. ხო, მეზობლებში.
თბილისიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით ბორჩალოს მაზრა იყო, საიდანაც ქართველები მე-16 საუკუნიდან ჩაანაცვლეს აზერბაიჯანლებმა. ქართველები კი იმიტომ გამოიქცნენ, რომ ტყეები დაჩეხეს და შესცივდათ. აზერბაიჯანელებმა კი წიდით (გამხმარი ფუნა) გათბობა არ იუკადრისეს.
ვის ჰქონდა ღირსება, ვინც მამაპაპის მიწა მიატოვა, თუ ვინც ახალი მიწა (სხვათა შორის შოკოლადივით მიწა) ამტანობის საზღაურად მიიღო?
ამტანობაც არ ჭირდება ამას, - განწყობა ჭირდება.
სამხრეთში, ჯავახეთშიც ცუდ ამინდს გამოექცნენ ქართველები. წმინდა ადგილი კი ცარიელი არ რჩება.
ამ მიწას 2 საუკუნეა უვლიან სომხები. უძლებენ, შრომობენ და თბილისსაც ამარაგებენ კარტოფილით.
აჭარა?
რუსეთ-თურქეთის რამდენიმერაუნდიანი ომების შემდეგ მაზნიაშვილის გენიალური რეიდის და ასევე იმ მომენტში ახალფეხადგმული მსოფლიო წესრიგის (ერთა ლიგის დადგენილი რუქები, გლობალური კავშირები ზესახელმწიფოებს შორის, ზავები) ძალაში შესვლის წყალობით საქართველოს შემადგენლობაში აღმოჩენილი.
მეგრული და სვანური ენები, ერთი ენათა ხის სხვადასხვა ტოტები, მაგრამ მაინც უფრო მეტად განსხვავებული ვიდრე რუსული უკრაინულისა და ბელორუსიულისაგან.
ოსები, შრომისმოყვარე დღიური მუშები, რომლებიც ქართველთა ბაღებს ჯერ წლების განმავლობში იაფად ამუშავებდნენ, შემდეგ ყიდულობდნენ, და შემდეგ რუსების არმიას ამოფარებულები სამშობლოდ იკანონებდნენ (1921 წელს კომუნისტები ბჭობდნე თურმე, რომელი უნდა ყოფილიყო სამხრეთ ოსეთის დედაქალაქი, საჩხერე თუ ცხინვალი. ოსები არცერთში ცხოვრობდნენ. ცხინვალი იმიტომ ირჩიეს, რომ დასავლეთში აფხაზეთის სახით საქართველოს მარყუჟი უკვე ჰქონდა).
და კიდევ, 4,5 მლნ მოსახლიდა 900.000 პენსიონერი და 700.000 სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ მყოფი. ანუ დანარჩენმა იქით რომ უნდა შევინახოთ ისეთი ქვეყნის მეოთხედი.
და უტვინოდ წაგებული ომების შედეგები, მოგების შანსები რომ გვქონდა და უტვინობით რომ ვერ მოვიგეთ იმ ომებს ვამბობ. რუსეთს ვერ მოვუგებდით - ხვდებით ალბათ.
და რაც ასევე მთავარია გასაჭყლეტ გასაგლეჯ-დასაძენძი გეოპოლიტიკური სტრატეგიული მდგომარეობა, რომელშიჩ ყველა მეზობელი თავისი ხეირის ნახვას ესწრაფვის.
არცერთი ქვეყნის პრეზიდენტს არ აქვს სეიფში შენახული პერსონალური ბედნიერებები ყველა მოსახლისათვის. მათ შორის არც სააკშვილს.
საქართველო ძალიან მერყევი ქვეყანაა, რომლის ღერძი ერი - ქართველები სახელმწიფოს ქონის ღირსნი ან ვართ, ან არა.
და მაჟორული დასასრული-
შენ თუ არ გეშველა მეც არ მეშველება, ყველამ თუ არ მოინდომა ვერავინ მიაღწევს.
ფაქტია და არა პათეტიკური ლოზუნგი.
ჰოდა ისე ვიცხოვროთ რომ ბოლოს გავიღიმოთ.
რომ სიკვდილის წინა წამს ვიყოთ კმაყოფილნი ჩვენი ადგილით სამყაროში, ჩვენი დანატოვარი ქვეყნით, ჩვენი შვილებით.
Posted by
cartwheel
at
9:29 AM
10
comments
Labels: ანალოგია, მერფის კანონები, პრეზიდენტი, ძირს პათეტიკა
Friday, April 24, 2009
საკუთარ კარში

ჩემი დაგინებული გუშინ კიდევ ერთს შეეწერა.
მეგაფონში იგინებოდა.
მასთან ერთად დაახლოებით 200 კაცი ყვიროდა "წაადი, კურდღელო, ფარჩაკო, მშიშარა!"
ბიჭებს გამარჯვება უნდათ. წაგებულს უსტვენენ, დასავლეთ ტრიბუნაზე გონიათ თავი.
კარგია რომ გამარჯვება მაინც უნდათ.
ანუ ეგ ხალხი იმ ხალხს ჯობს, ვინც რუსეთთან წაგებას შეგუებული იყო, არის და ამის გაფორმებას ელოდება. გაცილებით მირჩევნია ჟილკიანი ბიჭები გახრწნილ კომფორმისტებს, მაგრამ...
ჩემი ბიჭი პირველად რომ შეერკინა EAსპორტის ფეხბურთს, გამწარდა.
ბურთის მიღებიდან 5 წამში მეტოქე ართმევდა და უბურთოდ ტოვებდა..
10 თუ 20 წარუმატებლობის შემდეგ გზას მიაგნო.
გაშვებული ბურთის შემდეგ ცენტრიდან თამაშის განახლებისთანავე უკან შემობრუნდებოდა და საკუთარ კარებში გაჰქონდა გოლები. წინააღმდეგობა არ ხვდებოდა და გოლის გატანა გამოსდიოდა. ტრიბუნების ყიჟინა (მერე რა რომ მტრის ყიჟინა) არ ახანებდა.
გაიხარა ასე ბევრჯერ და.. ვირტუალური ბურთის ფლობა ისწავლა.
მაგრამ ის მაშინ 7 წლის იყო, კომპიუტერული თამაშის ჯერედობა კი შეუზღუდავი, რეალობისგან განსხვავებით.
პუტინს ვერ უგებთ, მაშ სააკაშვილს მაინც უნდა მოუგოთ?
რამდენი წლისები ხართ?
Posted by
cartwheel
at
2:44 PM
0
comments
Labels: განმუხური, ვინიგრეტი, ოპოზიცია, პრეზიდენტი, რუსეთი
Tuesday, November 4, 2008
რატომ მინდა ობამას გამარჯვება

მე ვინ მეკითხება, მაგრამ მაინც.
ვისაც ჩემი წერილები გადაუხედავს, იცის რომ მე სააკაშვილს ვგულშემატკივრობ.
სხვანაირად რომ ვთქვათ ამ კაცის იმედი მაქვს.
ტერი დევისის, იუჩენკოს, სარკოზის გამარჯვებები იწინასწარმეტყველა და გაარტყა.
მაკკეინის თბილისში ვიზიტისას თქვა ეს კაცი ამერიკის მომავალი პრეზიდენტიაო და.. სხვისი არ ვიცი და ძალიან გამიკვირდა რომ პრეზიდენტად არა, მაგრამ რესპუბლიკელების რჩეულად რომ დაასახელეს საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის.
მას შემდეგ მაკკეინს ვგულშემატკივრობდი, იმ არგუმენტად, რომ მეთქვა აჰა, ჩვენ რომ ტყემალზე ვზივართ ამ კაცმა ამერიკის შემდეგი პრეზიდენტიც გამოიცნო 2 წლის წინ მეთქი.
ომის შემდეგ მაკკეინის სიტყვები - მე ვარ ქართველი, ჩემთვის ახალი სუნთქვის გახსნა იყო.
მას შემდეგ მაკკეინს კი არ ვგულშემატკივრობ, მიყვარს, ვაფასებ.
რატომაც არა, შეიძლება რომ სულაც ამ სიტყვებმა დაუკეტოს მას თეთრი სახლის კარი. შარი ამერიკელებსაც არ უნდათ.
თბილისის ფორუმზეც სიმპატიები შესაბამისად განლაგდა - ხელისუფლების მომხრეები მაკკეინს ემხრობოდნენ, ოპოზიციისა კი ობამას.
ობამას მომხრეთა მოტივი თავიდან ალბათ ის იყო, რომ მიშას ძმაკაცი არ იყო.
შემდეგ კი ობამას ნათქვამი თუ არ ნათქვამი ციტატა დაემატა - სააკაშვილი სუსტი პრეზიდენტია და ის უნდა წავიდეს (ვინ იცის სწორედ ამ ფრაზით მოიგოს არჩევნები ობამამ).
გავბრაზდი. "ა ეტო ნე ეგო უმა ძელო" მე კი არა, ნოვოდვორსკაიამაც თქვა.
მას შემდეგ ბევრმა წყალმა ჩაიარა (ვინ იტყვის რომ არა).
შევეცადე ჩემი პოზიცია ამ წინა ისტორიების ემოციური ბურუსის გარეშე დამეკავებინა.
ჰოდა
(ეს ჟურნალი ტვინს ხშირად მიტრიალებს) "ცხელი შოკოლადი" წავიკითხე. მარკ მალენის სტატია ობამაზე. ამ კაცმა ის თქვა, რაც მე ინტრიგანული ქვედა ზრახვებისთვის მქონდა შენახული იმედის ნაპერწკლად. თქვენც წაიკითხეთ. ლევან რამიშვილის მაკკეინის შესახებ სტატიაც მიაყოლეთ და შეაფასეთ,შეადარეთ.
ციტატებს არ მოვყვები, ჩემსას ვიტყვი.
ასეა თუ ისეა დღეს, არჩევნების დღეს მე ობამას გამარჯვებას ვისურვებ და აი რატომ:
გაუმარჯოს ამერიკას, საქართველოს ერთადერთ სტრატეგიულ მოკავშირეს ამ დედამიწაზე.
ამერიკის, როგორც მსოფლიოს ენერგიული ადამიანების ნაკრების სტატუსი საფრთხეშია.
ჰიტლ.. (ბოდიში) პუტინის რუსეთი რჩოლაზეა, ძალაც აქვს. ექნება კიდევაც, სულ რომ გუთნისა და კავის ქვეყნად იქცეს ამ მსოფლიო კრიზისის (თუ შეთქმულების) შედეგად.
ჩვენი და ევროპის ერთად მომრევი სამხედრო ძალა მაინც დარჩება.
ჩვენი ხსნის გზა გადის ამერიკის ავტორიტეტის ამაღლებასა და რუსეთის ავტორიტეტის დამხობაზე თვითონ რუსეთის შიგნით.
ეს მაკკეინს არ შეუძლია.
ეს შეუძლია იმ ამერიკას, რომელიც დაიბრუნებს მსოფლიო ნაკრების, თითქმის გაეროს სტატუსის მქონე ქვეყნის სახელსა დას გავლენას.
მსოფლიოს 20 საუკუნეა ევროპული, ანგლო საქსური (თუ როგორიცაა) რასა მართავს. სწორედ ამ ხალხმა მოიყვანა გაეროს მმართველობაში ბუტროს-ბუტროსი, პანგი მუნი და სხვა ეგზოტიკური თავმჯდომარეები.
ბარაკ ობამაც მსოფლიოს რჩეულია. გენებით, ბიოგრაფიით, გეოგრაფიული წარმომავლობით.
ამერიკა აირჩევს იმ კაცს, ვინც ამერიკის საქმეს გააკეთებს ყველაზე კარგად.
შორი ანალოგიით - ისე, როგორც კორსიკელმა საფრანგეთის, გორელმა კი რუსეთის საქმეები აკეთეს.
ქარიზმატულიაო, იდეალისტიაო, პათოსს არ ერიდებაო.
მოკლედ შიზოთიმიკია ისევე როგორც მიშა.
ერთმანეთს გაუგებენ პირველივე შეხვედრაზე. და ერთად გააკეთებენ იმას, რასაც ვერ გააკეთებს მიშა და მაკკეინი.
ამის მჯერა.
ნუ, იმედები გამცრუებია, როგორ არა. მეც მიშასავით მაგარი კი ვერა ვარ პროგნოზებში, მაგრამ ჯერ ეს იმედი ძალაშია.
Posted by
cartwheel
at
5:05 PM
3
comments
Labels: "ცხელი შოკოლადი", USA, ადამიანები, ანალოგია, აშშ, პრეზიდენტი, სააკაშვილი
Thursday, August 14, 2008
ქართველი ერი მოსთხოვს პასუხს სააკაშვილს-ო

დღეს 15 აგვისტოს საქართველო 3 გზის წაგებულია.
წაგებულია სამხრეთ ოსეთი. განადგურებული და ქართველებისგან დაცლილია ის სოფლებიც კი, რომლ;ებიც აქამდე არსებობდნენ სამხრეთ ოსეთში.
წაგებულია კოდორი-ზემო აფხაზეთი.
ის სტრატეგიული ხეობა რომელშიც ბოლო 15 წელია ერთხელაც ვერ შებედეს აფხაზებმა.
წაგებულია საქართველოს დიდი ნაწილი.
ფლოტი ჩაგვიძირეს, პორტები და აეროპორტები დაგვიზიანეს, პოლიციას სადაც უნდათ მიადგებიან და იარაღს აყრიან.
დღეს ხვალ ჩვენს დახოცილ ბიჭებს დაასაფლავებენ. მხოლოდ იმათ, ვისი გამოტაცება შეძლეს ჩვენებმა. ნაწილი კი უპატრონოდაა ქართლის ტყეებში.
30.000 ლტოლვილი. ახალი ლტოლვილი. ლტოლვილი რომ არ ყოფილა ადრე ისეთი ლტოლვილი.
რუსული არმია იმპულსურ მანევრებს აკეთებს (დაბომბვა ხან აქ ხან იქ, სამხედრო კოლონის მარში სტრატეგიულ წერტილ – ორჭოსანში).
საქართველო წაგებულია.
ოკუპაციის ხარისხი მტრის კეთილ ნებაზეა დამოკიდებული,
რომელიც ცდილობს ჩვენი ნერვები გამოცადოს, გაარკვიოს რამდენად შესაძლებელია ტოტალური ტერორისა და პანიკის გამოყენება თავისი მიზნების დასაგვირგვინებლად.
და აქ კი ბრძნულ-პატრიოტულ-პრინციპულ-უშიშარი ფრაზა მესმის –
“ახლა გლოვაა და გლოვის შემდეგ ქართველი ერი მოსთხოვს პასუხს სააკაშვილს!!”
მე ადვოკატად ვუდგები სააკაშვილს.
ვინ მკითხავს მაგრამ მაინც.
და რადგანაც ჯერ ბრალმდებლების წინადადებები არ მომისმენია, მე თვითონ მომიწევს სააკაშვილისთვის ბრალდებების ჩამოყალიბება, მათ ნაცვლად.
რატომ წააგო ომი?
რატომ ებრძოლა რუსეთს?
არ ეცოდება ჯარისკაცები?
არ ეცოდება ის ხალხი, ვინც ახლა ლტოლვილი გახდა?
რატომ არ გვქონდა ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვა?
რატომ არ მოითმინა?
თვითონ რომ დამალულია სხვის სიცოცხლეებს რატომ რისკავს?
არ იცოდა, რომ ამერიკა და ევროპა შორია, რუსეთი კი ახლოს?
რატომ ვერ ააფეთქა ეს დაწყევლილი როკის გვირაბი?
რუსეთის სამშვიდობო ჯარებს ომამდე რატომ არ შეუწყვიტა ეს სტატუსი?
რატომ არა გვყავს ავიაცია?
რატომ არ იქნა გამოყენებული საყოველთაო მობილიზაცია?
რატომ არ იქნენ გამოყენებული რეზერვისტები (სრულად)?
momexmareT kiTxvebSi
da pasuxebSi
Posted by
cartwheel
at
7:11 PM
1 comments
Labels: პრეზიდენტი, რუსეთი, სააკაშვილი, ძირს პათეტიკა, ხელისუფლება
Friday, May 30, 2008
სააკაშვილმა რა ჰქმნა?

რიგი მომავალ საქართველოში -----რიგი დღევანდელში
რა ქნას მომავალი საქართველოს იდეალურმა პრეზიდენტმა წესიერი ქვეყნის ასაშენებლად ?
პოლიცია, პატრული, საზღვარი, საბაჟო,განათებული ეზოები, დახაზული ქუჩები, გზაჯვარედინების ვიდეო კონტროლი და სხვა წესიერი ქვეყნის ასაშენებლად გაკეთდება.
ამით მხოლოდ ისედაც წესიერი კაცს მიეცემა წესიერად ცხოვრების სტიმული,
უწესოებს კი ამ ღონისძიებების გარდა პლიუს პერმანენტულად უნდა უჩვენოს;
-ასფალტზე ლოყადადებული ყაჩაღის დაჭერა,
-ფარული კამერით გადაღებული კორუფციული გარიგებები,
-ხელებატრიალებული კორუმპირებული ჩინოვნიკები,
-ადამიანები, რომელთაც პიროვნული გავლენიანობისა და სიმპატიის მიუხედავად კანონი იჭერს.
-უნდა იზრუნოს სამართალდამცავთა მაღალ რეიტინგზე,
-უნდა დაიცვას პოლიციელები შავი პიარისაგან.
-უნდა იყოს პრინციპული,
-უნდა ჰქონდეს გადაწყვეტილების შესრულების ნებისყოფა მიუხედავად იმისა მოსწონს ეს ხალხსა და მასმედიას თუ არა.
-თუკი სამშობლოს გაძლიერებას (მილიარდიან ინვესტიციას, ქვეყნის ექსტერიერს) კერძო მფლობელთა ინტერესები ეღობება უნდა შეძლოს ამ ბარიერის გადალახვა ისე რომ ხალხმა არ ჩათვალოს რომ მოძალადეა.
- პირადად უნდა იყო წესიერების სიმბოლო.
რა ქნა სააკაშვილმა როგორც პრეზიდენტმა 2003 წლიდან?
იგივე! თითქმის იგივე, რაც უნდა ქნას მომავალი საქართველოს იდეალურმა პრეზიდენტმა წესიერი ქვეყნის ასაშენებლად.
თითქმის იგივე.
ვინც მოქმედებს შეცდომასაც ის უშვებს:
კერძო ინტერესებთან ჭიდილში სახელმწიფოს მოძალადის დამღა დაემჩნა.
პოლიციის მაღალი რეიტინგის შენარჩუნების სურვილით გვირგვლიანის საქმის პროტეჟირებით მასმედიამ 5 თვიანი უფასო დეტექტიური სერიალი მიიღო საჩუქრად, ოპოზიციამ კი საფუარი, მეხუთე კოლონის საფუარი.
მაგრამ ძირითადად მაინც, არა მხოლოდ წარმატებები, არამედ გათვლილ მსხვერპლზე წასვლაც (განთავისუფლებული პოლიციელები, მებაჟეები, უმუშევრად დარჩენილი გარე მოვაჭრეები, გარაჟებ და ლოჯიებ დანგრეული ოჯახები) ამ ერთი მიზნის, საქართველოს წესიერ, განვითარებად და მშენებარე სუფთა ქვეყნად გადაქცევას ემსახურებოდა.
მე ოპოზიციასთან პრეტენზია ნაკლები მაქვს, მე მაწუხებს საქართველოში 200.000 მომიტინგეში 80%-ის თავგანწირვა – დაიბრუნონ უწესობის, საყოფაცხოვრებო თუ საზოგადოებრივი უწესობის უფლება, შეწყვიტონ საზოგადოს შენება გალამაზება, აღჭურვა, აღდგენა, მოვლა ერთი მიზნით – მეტი სარდელი შეხვდეთ ქვეყნის ბიუჯეტიდან.
დანარჩენ 20%-ს კი წესიერ იდეალისტებს ვურჩევ, ვურჩევ კი არა ვთხოვ.
- გაახილეთ თვალები.
ჩვენი ქვეყანა ბეწვის ხიდზეა შემდგარი, წონასწორობის დაცვა უჭირს, თქვენ მას ლაყე კვერცხს უდებთ ხელში და ყურადღებას უფანტავთ, იმედია არა საბედისწეროდ.
Posted by
cartwheel
at
11:18 AM
0
comments
Labels: ოპოზიცია, პრეზიდენტი, სააკაშვილი, საზოგადოება
წესიერი ქვეყანა

ჩემი მეგობარი მიშას ხსენებაზე წითლდება, იფოფრება და ავტომატივით აყრის; გიჟი, სულელი, გადარეული.
ლესელიძიდანაა.
გაეკიდები ხელზე საკოცნელად მეთქი, ვეუბნები ხოლმე გასაღიზიანებლად.
აბა ბიჭო, მეტი საქმე არა მაქვს მე მაგას გავეკიდოო.
არ წარმოუდგენია აფხაზეთში დაბრუნება.
მიაჩნია, რომ რაც ხელისუფლების მიერ კეთდება, მისთვის არ კეთდება, მისი მიზნის - სახლში დაბრუნებისათვის არ კეთდება.
მე კი პირიქით მგონია
საქართველოში რაც კეთდება ხელისუფლების მიერ, კეთდება ერთი მიზნით აფხაზეთში დასაბრუნებლად.
დიახ ყველაფერი!
საქართველო უნდა გახდეს წესიერი ქვეყანა.
პრეზიდენტი 2003 წლიდან მოყოლებული ერთს თხოულობს საკუთარი მოსახლეობისაგან - წესიერებას.
შანსს არ უშვებს რომ შეაქოს ხალხი ორგანიზებულობისა და წესიერების მცირე გამოვლინებისათვის.
მხოლოდ წესიერ საქართველოს გაუჩნდება მიზიდულობა აფხაზებისა და ოსებისათვის.
ისე, როგორც ჩვენ გვიზიდავს წესიერი ევროპა, წესიერ საქართველოც გაუჩნდება გულშემატკივრები და თეთრად, თუნდაც შავად მოშურნეები.
საქართველომ წესიერებით, დემოკრატიულობით, პროფესიონალიზმითა და სამართლიანი შიდა კონკურენციით უნდა აჯობოს რუსეთს, და არა სიმდიდრითა და სამხედრო ძალით.
შეუძლებელია საქართველომ იმაზე მეტი თანხა გაიღოს აფხაზეთისათვის, რასაც გაიღებს რუსეთი.
შეუძლებელია საქართველომ იმაზე მეტი ტანკი და თვითმფრინავი იქინიოს, რაც რუსეთს აქვს.
საქართველოს შანსი წესიერი ქვეყნის შექმნაშია.
და პირიქით, მას შემდეგ, რაც აფხაზეთმა და სამხრეთ ოსეთმა მითიურ დამოუკიდებლობაზე უარი თქვეს, საქართველოსთვის მთავარი წინააღმდეგობა თავის სეპარატისტულ რეგიონებთან მისი უწესობა, ანარქიულობა და წინასწარგანუსაზღვრებლობაა.
ჩვენ მძიმედ, ნელა, ზიგზაგებით, მაგრამ მაინც მივდივართ წესიერი ქვეყნისაკენ. ეს სვლა ძალიან შენელდა 2007 წლის ნოემბრის აქციებით, მაგრამ მტერი უარესსაც გეგმავდა .
-საქართველოს უწესობის კი არა, ანარქიის ჭაობში უპირებდა ჩახრჩობას. არ გამოუვიდა. ყოველ შემთხვევაში ჯერ.
ხელისუფლების მიერ ყველაფერი წესიერი საქართველოსათვის კეთდება. წესიერი ქვეყნის აშენების მიზნით გადაიმტერა, შეგნებულად გადაიმტერა თავისი მოქალაქეები: ყოფილი პოლიციელები, მებაჟეები, გარე მოვაჭრეები, გარაჟ-ლოჯიების მფლობელები, კორუფციული ბიზნესის მფლობელები, პრივილეგირებული კრინინალები.
ეს არის ომი.
ეს არის ომი საქართველოდ გასაერთიანებლად. უსისხლო ომი, სისხლიანი ომის რაციონალური ალტერნატივა.
ამ ომში კარგი ადამიანები არ კვდებიან, ამ ომში საეჭვო ადამიანები საეჭვო ქონებას და საეჭვო თავფისუფლებას კარგავენ.
უსამართლობები ხდება?
ხდება! გეთანხმები.
ადამიანები კვდებიან?
არა! არც ქართველი, არც აფხაზი და არც ოსი ა დ ა მ ია ნ ე ბ ი არ კვდებიან!
ამ სტრატეგიამ ყინულში ბზარები უკვე გააჩინა – სანაკოევს წარმოიდგენდით ადრე?
შეგიძლია წარმოიდგინო, რას ეტყვის სანაკოევი უბრალო ოს გლეხს სადღაც ჯავაში თავის აზრზე გადმოსაყვანად?
Posted by
cartwheel
at
10:49 AM
0
comments
Labels: აფხაზეთი, პრეზიდენტი, რუსეთი, საზოგადოება, უწესობები, ხალხი
კი მაგრამ, რატომ არა?

მიშას ხშირად ადარებენ პუტინს და ხელებს ასავსავებენ - ოღონდ ეგ არა, ოღონდ ეგ არა!
კი მაგრამ, რატომ არა?
პუტინმა 2000, წლის სულის მღაფავი, გაწეწილი და წაგებული რუსეთი აქცია 2008 წლის უძლიერეს და უგავლენიანეს ქვეყნად.
ელცინის რუსეთის ტერიტორიის მხოლოდ 2% იყო სეპარატისტული და რუსეთის მიერ გაუკონტროლებელი და ამის გამო ქვეყანა კორუფციასა და სიღარიბეში ლივლივებდა.
რუსეთმა შეძლო აღმასვლა სახელმწიფო სტრუქტურების გაძლიერებით, ოლოგოკრატიის დამარცხებით, კონტროლითა და ცენტრალიზაციით.
პუტინი რომ არ ყოფილიყო ამ რეფორმების წინამძღოლი და ყოფილიყო ვთქვათ ჩერჩილი, რეიგანი ან ნემცოვი, ანუ სიმპათიური ჰაბიტუსის მქონე პოლიტიკოსი,
ან ვთქვათ პუტინი ყოფილიყო არა რუსეთის, არამედ მექსიკის ან პაკისტენის პრეზიდენტი და ასეთივე შედეგებისათვის მიეღწია,
დავიჯერო ასე ხელაღებით უსაყვედურებდნენ სააკაშვილს ენერგიულ ცენტრალიზაციას და პუტინთან პარალელებს?
საქართველოს მდგომარეობა გაცილებით უარესი იყო 2003 წელს ვიდრე რუსეთისა 2000 წელს.
საქართველოს ისედაც მცირე ტერიტორიის აფხაზეთის (20%) და სამხრეთ ოსეთის (15%) საქართველოსაგან განდგომილი იყო, აჭარა(20%) კი თავნებობდა (სულ დაახლოებით55%).
რუსეთისაგან განსხვავებით საქართველო დღესაც ფაქტიურად იგივე მდგომარეობაშია. მართალია საქართველომ შემოიმტკიცა აჭარა და ზემო აფხაზეთი ე. ი. დაიხსნა 25% ტორტმანისაგან. . მისი ტერიტორიის 30% კვლავაც მხოლოდ დე იურეა საქართველო, და ეს სტატუსიც სერიოზულ რყევებს განიცდის.
ეს რუსეთი ხომ ჩვენი მუდმივი პარადოქსული ორიენტირია, რაც მასში ცუდია სწრაფადვე გადმოვიღებთ ხოლმე, ზოგჯერ რუსეთსაც ვასწრებთ ცუდში, კარგის გადმოღებაზე კი უცებ გვახსენდება ჩვენი ქართული განსაკუთრებული ღვთითკურთხეული გზა, რომელიც კორუფციას, ნეპოტისმს (ძმაკაც-ნათესავთა კლანურობა), ხვეწნა-მათხოვრობასა და დოღრიალობას აყენებს სამუშაო მოდუსად.
Posted by
cartwheel
at
1:09 AM
0
comments
Labels: პრეზიდენტი, რუსეთი, ძირს პათეტიკა, ხელისუფლება
Tuesday, April 8, 2008
Michael Jordan


ჯორდანი კალათბურთის აღიარებული მეფეა. იქნებ უფრო უალტერნატივო ვიდრე პელე ფეხბურთში.
როდესაც კალათბურთიდან ცოტა ხნის წასულმა თავისი გუნდის პრობლემები დაინახა, განაცხადა კალათბურთში ვბრუნდებიო.
ის უკვე ზარზეიმითა და სინანულით იყო გაცილებული თავისი ფანებისა და მასმედიის მიერ. და ამ განცხადებამ დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია მთელ სპორტულ მსოფლიოში. ერთნი, და რა თქმა უნდა უმეტესობა, გახარებულნი იყვნენ რომ ისევ შეეძლებოდათ მისი უძლიერესი თამაშის ნახვა, მეორენი მას კარიერის უსახელო დასასრულს უწინანწარმეტყველებდნენ.
და აი დადგა ის დღე როცა ჯორდანი კვლავ უნდა გამოვიდეს Chicago Bulls-ის შემადგენლობაში. მატჩისადმი ინტერესი გაათმაგებულია. თამაშზე დასასწრები ბილეთები გაყიდული და შავ ბაზარზე ორმაგ ფასში გადაყიდულია, ტელევიზია ხელებს იფშვნეტს, დღევანდელ თამაშზე რეკლამა მათაც ორმაგ ფასად გაყიდეს, ამ თამაშს ხომ მთელი ამერიკა უყურებს.
ჯორდანი თამაშში მეორე ტაიმში შემოდის. შესვენება იწურება. ბუნჯღლებიანი მოცეკვავე გოგონები გაიკრიფნენ. მოედანზე ჯორდანი გამოდის. მოედნის ცენტრში ბურთს აუჩქარებლად კენწლავს. მეორე მხრიდან მას თამაშის კონფერანსიე უახლოვდება მიკროფონით ხელში. დაყენებული ბოხი შოუმენური ხმით იწყებს ჯორდანისა და მისი დაბრუნების წარდგენას. დარბაზი ექსტაზშია, ყვირილი, სტვენა, ტაში. კონფერანსიე უკვე ჯორდანთანაა და რაღაც შეკითხვით მიმართავს ჯორდანს.
და მთავარი ახლა ხდება.
ჯორდანი ჯერ ვითომ პასს აძლევს კონფერანსიეს, მოტრიალდება აქამდე ზურგის მხარეს ფარისკენ და ბურთს ფარისკენ გზავნის. გრძელი, დიდი რკალი და ბურთი კალათში ვარდება.
თითქმის ცენტრიდან.
ხალხის ექსტაზი მაშინ დგება.
არავინ უსაყვედურებდა ჯორდანს თუ კალათბურთის მატჩზე ცენტრიდან ნასროლს ვერ ჩააგდებდა, ან რომ ჩაეგდო ამ ერთი ჩაგდებისთვის გმირადაც არავინ შერაცხდა, მაგრამ როცა მთელი დარბაზის, ქვეყნის და მსოფლიო საკალათბურთო სამყაროს თვალები შენზეა მოპყრობილი და შენგან კონფერენსიე პასუხს ელოდება, თუ ბურთის პირდაპირ კალათში მოთავსებით გინდა უპასუხო, უნდა იცოდე რომ თუ ვერ ჩააგდე ყველა კრიტიკოსის ლოგიკური პროგნოზები გამართლდება: რომ შენ ის ძველი მფრინავი ჯორდანი აღარა ხარ, გუნდში გასართობად დაბრუნდი, დაბერდი და ამბიციები არ გასვენებს ან იქნებ სარეკლამო ბიზნესიდან მოინდომე დამატებითი ფულის ამოქაჩვა და ა. შ.
ჯორდანმა ისროლა!
გულშემატკივრები ბედნიერები კივიან, სკეპტიკოსებს თავისი გამოთქმული ფრაზების რცხვენიათ და ტაშს გამალებულნი უკრავენ.
ჯორდანს კი ყველა დროის უძერესი კალათბურთელის ყველა შემდგომი კანდიდატისათვის წინასწარვე დატოვებული აქვს ასეთი ბარიერი: ენდობი კი შენ შენს თავს იმდენად რომ შეძლო მთელი შენი სამომავლო ავტორიტეტი ერთ სროლაში ჩადო, ისროლო და ჩააგდო.
www.answers.com –ზე michael jordan ავკრიფე და ჯორდანის გამონათქვამებს გადავაწყდი.
შემთხვევით მართლა არაფერი ხდება. ეს კაცი ჭკვიანიც ყოფილა.
ამ ციტატების კითხვისას თანამედროვე ცოცხალ ბრძენს – კოელიოს მეგონა ვუსმენდი.
Michael Jordan
"I can accept failure, but I can't accept not trying." – Michael Jordan
"I've missed more than 9000 shots in my career. I've lost almost 300 games. 26 times, I've been trusted to take the game winning shot and missed. I've failed over and over and over again in my life. And that is why I succeed." – Michael Jordan
"Some people want it to happen, some wish it would happen, others make it happen." – Michael Jordan
"Just play. Have fun. Enjoy the game." – Michael Jordan
"One thing I believe to the fullest is that if you think and achieve as a team, the individual accolades will take care of themselves. Talent wins games, but teamwork and intelligence win championships." – Michael Jordan
"If you're trying to achieve, there will be roadblocks. I've had them; everybody has had them. But obstacles don't have to stop you. If you run into a wall, don't turn around and give up. Figure out how to climb it, go through it, or work around it." – Michael Jordan

Posted by
cartwheel
at
10:16 AM
0
comments
Labels: ადამიანები, ანალოგია, ვინიგრეტი, ლიდერი, პრეზიდენტი
Sunday, April 6, 2008
ბუშები

მამა ჯორჯ ბუშმა 1990ში მოსკოვში ვიზიტისას გორბაჩოვის საამებლად განაცხადა გამსახურდია მდინარის აღმა მიცურავსო.
ამ განცხადებას მოჰყვა ქართული ინტელიგენციისა და ელიტის დარაზმვა გამსახურდიას წინააღმდეგ.
მართალია გამსახურდია სამხედრო აჯანყების შედეგად იქნა გადაგდებული, მაგრამ იდეოლოგიია ამ აჯანყებულებს სწორედ ბუშით ზურგმოცემულმა ამ ელიტარულმა ჯგუფმა შეუქმნა.
ამრიგად მამა ბუშმა უმნიშვნელოვანესი როლი ითამაშა 1991 წლის სამხედრო გადატრიალების იდეოლოგიური წინაპირობების შექმნაში.
თავისთავად ჯორჯ ბუშის ამ განცხადებას აჯანყება არ უნდა მოჰყოლოდა, მაგრამ ქართულ ისტერიულ-ფატალისტურ ბუნებას დაემატა რუსული იარაღი აჯანყებულების ხელში და მან სწორედ ასეთი გაგრძელება ჰპოვა.
1991 წლის სამხედრო გადატრიალებამ საქართველო 15 წლით გადააგდო ქაოსსა და კორუფციაში.
2003 წელს თბილისს ჯორჯ ბუში, უკვე ჯორჯ ბუში უმცროსი ეწვია. ეს ვიზიტი საქართველოს რეიტინგის, მსოფლიოში ადგილისა და პერსპექტივისათვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო.
ბუშმა ამ ვიზიტით 9 მაისს მსოფლიოს ლიდერების მასპინძელი პუტინი გაანაწყენა, 9 მაისს საღამოსვე გამოფრინდა მოსკოვიდან თბილისისკენ. მაშინ ვამბობდი შვილი ბუში ცდილობს მამის ცოდვის გამოსწორებას მეთქი.
დღეს, მას შემდეგ რაც ბუქარესტის ნატოს სამიტი დამთავრებულია, კვლავ ის ჩემი შეფასება მახსენდება - ჯორჯ ბუში უმცროსი მამის ცოდვის გამოსყიდვას აგრძელებს და.. იქნებ გამოისყიდოს კიდევაც.
დაველოდოთ.
რაც შეეხება ბუშის ადგილს მსოფლიო ისტორიაში, გავრცელებული სარკასტული და კრიტიკული რეპორტაჟების მიუხედავად, მე ამ ადამიანს ასე ცალმხრივად არ ვაფასებ.
ბუშმა 2 ისტორიული ომი მოიგო, ავღანეთთან და ერაყთან. ორივე ეს ქვეყანა მსოფლიოს კიბოდ იყო ქცეული ბოლო 20 წლის განმავლობაში. რუსები მათ დაუმარცხებლებად აფასებდნენ და ხელებსაც იფშვნეტდნენ
ამერიკის შესაძლო დამარცხების მოლოდინში.
ამერიკას ჯერ ძალიან ტკივა ეს ომები:
*ერაყთან ომში დაიღუპა 4000 (ოთხიათასი) ამერიკელი სამხედრო. 4000-მა ამერიკელმა თავისი ამერიკული სიცოცხლე თავისი ამერიკული პენსიის პერსპექტივით შესწირა ამ, ქართველოსთან 400 და ამერიკიდან 8000 კილომეტრით დაშორებულ ქვეყანაში ტირანიის დამარცხებას. მათ დაამარცხეს 1000000 მებრძოლიანი ფედაინების ერაყული არმია.
*დახარჯულია 800 მილიარდი დოლარი. ე. ი. თითოეულმა ამერიკელმა ერაყითვის გაიღო 2500 დოლარი.
*ამერიკელებმა ჯერჯერობით ვერ მოახერხეს დემოკრატიის აშენება ერაყში და ავღანეთში, მაგრამ სახელმწიფოს დონის ტერორიზმ-ფუნდამენტალიზმი ორივე ამ ქვეყანაში აშკარად აღკვეთილია.
ამერიკისა და ევროპის კომფორტული მოსახლეობის დიდი ნაწილი ბუშში ხედავს ამ პრობლემების, დიდ განცდებისა და ხარჯების მიზეზს, რაც მათ არაფერში არ სჭირდებათ.
მაგრამ, გმირს დრო აჩენს, აბელ არავიძეს კი არ უთქვამს პირველად.
შვილმა ბუშმა ამ უცაბედად დაპატარავებულ და საფრთხეებით აღსავსე მსოფლიოში ორი ომი მოიგო. მოქილიკე ჟურნასტები და ოპოზიციონერები ისტორიის სახელმძღვანელოში არ დარჩებიან.
Posted by
cartwheel
at
6:32 PM
1 comments
Labels: 1991 წელი, ადამიანები, აშშ, ვინიგრეტი, პრეზიდენტი, საზოგადოება
Friday, April 4, 2008
აღიარება მოგვიანებით მოვიდა



არსებობს თუ არა კორელაცია ქვეყნის ლიდერის ისტორიულ კარგ ან ცუდ მნიშვნელობასა და ამავე ლიდერის მიერ მმართველობის პერიოდში მოპოვებულ ხალხის სიყვარულს თუ სიძულვილს შორის?
რა თქმა უნდა, ის ლიდერი რომელიც გამოასწორებს პრობლემებს; ხალხს გახდის მდიდარსა და დაცულს, შემოიმტკიცებს ტერიტორიებს, იქნება სამართლიანობის, სიუხვის, თავმდაბლობის, ვაჟკაცობის სიმბოლო ქვეყანაში უთუოდ მოიპოვებს თავისი მოსახლეობის სიყვარულს.
ანუ კორელაცია კარგი პრეზიდენტი - ხალხის სიყვარული პრეზიდენტის მიმართ ჩვეულებრივ პირობებში უნდა იყოს.
ქვეყნის მასშტაბის ცვლილებები, მითუმეტეს აღმშენებლობა ხანგრძლივი დესტრუქციის შემდეგ მოითხოვს გარკვეულ დროს, რეფორმების, ზოგჯერ ე.წ. მტკივნეული რეფორმების დროს.თუკი ხალხი განსაკუთრებით გამოუცდელი ან სულსწრაფია, შეიძლება ლიდერისადმი ნდობა რეფორმების პერიოდშივე დაკარგოს, ლიდერი მოიცილოს და ამით სამომავლო განვითარების პერსპექტივა დაკარგოს.
მსოფლიოს განვითარებულ ქვეყნებს უკვე 60 წელზე მეტია აღარ ჰქონიათ სახელმწიფო გადატრიალება ან ომი საკუთარ ტერიტორიაზე. ეს ქვეყნები სტაბილურად ვითარდებიან ცივილიზაციის პროგრესის პარალელურად. დემოკრატიულ ქვეყნებში საპრეზიდენტო ვადად აღებულია 4-5 წელი. ე. ი. ამ პერიოდში პრეზიდენტმა უნდა გადააგოროს მეტნაკლებად მშფოთვარე დიდი თუ მცირე რეფორმები და შემდეგ არჩევნებამდე ისე უნდა მივიდეს, რომ ხალხს რეფორმების უხერხულობები, რეფორმების საერთო დადებითი შედეგით იყოს გადაფარული.
მოზარდ, რთულ და გამოუცდელ ქვეყნებს მასის მიერ აღქმადი შედეგის მისაღებად მეტი დრო სჭირდება, მაგრამ საარჩევნო კანონმდებლობით იქაც 4-5 წელი ეთმობათ პრეზიდენტებს.
ხაქართველოში 2008 წლის 5 იანვრის საპრეზიდენტო არჩევნები დაინიშნა ვადაზე 1 წლით ადრე, რამაც ხელისუფლება პირისპირ შეატოვა რეფორმებით შეწუხებულ მასას.
ხელისუფლებას მოუწია რესურსების გადანაწილება მშენებლობიდან სოციალურ ფრონტზე. შეიცვალა აქცენტები, კანონის, ცოდნის უზენასესობის პრინციპი ჩანაცვლდა ზომიერი, ტრადიციული უწესობების ლეგალიზაციით. სააკაშვილმა პრეზიდენტობა შეინარჩუნა, მართალია 3%-ით პირველივე ტურში, მაგრამ მაინც 7 ჯერ მეტი ხმა მიიღო მომდევნო საპრეზიდენტო კანდიდატებზე, პატარკაციშვილზე და ნათელაშვილზე. გრეჩიხა პრეზიდენტობის კანდიდატი არა ყოფილა, ის საპარლამენტო რესპუბლიკის შემოღების შესახებ გამართული არაოფიციალური რეფერენდუმის "დიახ"-ი იყო.
არჩევნებმა ციფრებით დაადასტურა – მოსახლეობის 47% ვერ ხედავს ქვეყნის მშენებლობას ან ხედავს და არ თვლის ქვეყნის მშენებლობას მისთვის მნიშვნელოვან კრიტერიუმად.
ქართველები ამაში ორიგინალურები არა ვართ.
დიდმა ბრიტანეთმა გადაირჩია ომის მომგები ჩერჩილი, საფრანგეთმა გადაირჩია ფრანგული წინააღმდეგობის ლიდერი დე გოლი, რუმინელებმა ჩაუშესკუს დამმარცხებელი იონ ილიესკუ..
კატაკლიზმების შემდგომი ბრიტანეთის, საფრანგეთისა და რუმინეთის ხალხმა არჩევნებით გადაირჩია ის ლიდერები, რომლებიც ისტორიამ და თვითონ ამ ხალხმა მომავალში გმირად შერაცხეს. გადაირჩიეს ერთი მიზეზით – ამ ლიდერთან დაკავშირებული სიძნელეები უნდოდათ დაევიწყებინათ, ისტორიისათვის ჩაებარებინათ.
აღიარება მოგვიანებით მოვიდა, ყველა ეს ლიდერი შემდეგ არჩევნებში თავიდან იქნა არჩეული პრეზიდენტად.
Posted by
cartwheel
at
6:22 PM
0
comments
Labels: ადამიანები, ანალოგია, ლიდერი, პრეზიდენტი, სააკაშვილი, საზოგადოება
Thursday, April 3, 2008
ცხელი შოკოლადი

აპრილის "ცხელი შოკოლადს" * ვფურცლავდი და ერთ სტატიას შევუყევი ისე რომ ავტორის გვარი არ წამიკითხავს. "მიშას ობამიზაცია" კარგი, პროფესიონალური, მსოფლიო პარალელებით გაჯერებული და რაც მთავარია კონსტრუქციული და კეთილგანწყობილი მეჩვენა. სად იყო აქამდე ეს კაცი, როცა ჩვენ ამ ცრუ ექსპერტებისა და ცრუ პოლიტიკოსების პარალოგიკებში ვიხრჩობით, აქამდე რატომ არ გამოჩნდა მეთქი გავიფიქრე და ავტორის სანახავად დასაწყისზე გადმოვშალე.
იმედგაცრუება..
ქართველი არ არის, ამერიკელია - მარკ მალენი.
"მიშას ობამიზაციის" ავტორი ვერ გახდება ქართველი "ექსპერტი" და ალბათ მომავალ სტატიას საქართველოს შესახებ 5 წლის შემდეგ დაწერს.
მაგრამ.. იქნებ ჩვენ ვიპოვოთ ჩვენ თავში ეს გამჭრიახი მზერა. გულშემატკივარი მზერა შორიდან, გვერდიდან. აკი ასე გავიზარდეთ, სიამაყით გვასწავლიდნენ - ქართველი ბუნებით არტისტია, ის მუდამ სცენაზეა და აუდიტორიას ესაუბრებაო.
აუდიტორია უნდა ავარჩიოთ სწორად - ცივილიზებული მსოფლიო და არა მხოლოდ რუსეთი, აფხაზები და ოსები და არა მხოლოდ დაზარალებული ნაცნობები, ჩვენი შვილები და არა კაგებეს პენსიონერები, ქვეყანა და არა ჟურნალისტები.
*თუ ჯიბეში 7 ლარი გიდევს "ცხელი შოკოლადი" უნდა იყიდო.
Posted by
cartwheel
at
11:48 AM
0
comments
Labels: "ცხელი შოკოლადი", ადამიანები, აშშ, მადლობა, პრეზიდენტი, საზოგადოება
Monday, February 25, 2008
2108 წელი
მარტო მე და თქვენ კი არა, მსოფლიოს კლასიკოს ფანტასტთა დიდ ნაწილს 20-30 წლის წინ ეგონა რომ 2008 წელი თავისი კერძო ნატვრატრონებიანი და გალაქტიკათაშორისი მოგზაურობებიანი რომანის თარიღად რომ აერჩიათ რეალობასთან ახლო მდგომი თარიღი იქნებოდა.
დადგა ახალი მილენიუმი, გადავურჩით მსოფლიოს მითიურ ციფრულ თუ ინტერნეტ კოლაფსს რომელიც თურმე მილენიუმის გასაყარზე უნდა დამდგარიყო. აგერ უკვე მე-8 წელია ამ ახალ ჯადოსნურ და იმედისმომცემი 2000-იანების მაცხოვრებლები ვართ და რა.. ცხოვრება კვლავ პრობლემებით, ძველი და ახალი პრობლემებით გრძელდება.
ვინც არ უნდა იყოს მომავალია სქართველოს პრეზიდენტი 2108 წელს, ისევე როგორც დღეს მას მოუწევს იმ რეალობაში გარკვევა და იმ სირთულეების დაძლევა რაც საქართველოს მუდმივად ექნება. ეს არის გეოპოლიტიკა, ეს არის ენერგომატარებლები, ას არის ეროვნულ- ეთნიკური მრავალფეროვნება საზოგადოებაში და ტერიტორიული ეთნიკური სიჭრელე, ეს არის მიგრაცია-იმიგრაცია ეს არის ბალანსი გლობალურ პოლიტიკასა და რეგიონალურ პოლიტიკას შორის. 2108 წელს საქართველოს კვლავ არ ექნება სასარგებლო წიაღისეული რითაც კიდევ უფრო გაძლიერდებიან რუსეთი და აზერბაიჯანი. ჩრდილო- აღმოსავლური სეპარატიზმი ახალ ძალას მიიღებს, მათი შემხედვარე ისტორიული მადის გათვასწინებით სამხრეთული სეპარატიზმიც არ დაახანებს. სახელმწიფოებრიობის 103 წლის გამოცდილების მიუხედავად ქართველთა მენტალიტეტი მცირედ შეიცვლება. იქნება კრიმინალიზაციის, კორუფციისა და პოლიტიკური რადიკალიზმის მუდმივი საფრთხე. არსად გაქრება საყოფაცხოვრებო უწესობა, შურიანობა და სიზარმაცე.
როგორ უნდა მართოს ჯერ არ დაბადებულმა პრეზიდენტმა ჯერარდაბადებული საქართველო 100 წლის შემდეგ? იმედი ვიქონიოთ რომ საქართველო 100 წლის შემდეგ ფეხზე დადგება და ჩამოთვლილი პრობლემები მის რყევას ისეთი ინტენსივობით ვეღარ შეძლებენ როგორც ეს დღესაა, მაგრამ აწყობილ ქვეყანასაც ჭირდება ბრძნული მართვა რათა ძველმა ჭირებმა ჭაობში არ ჩაითრიონ.
Posted by
cartwheel
at
12:11 PM
0
comments
Labels: ვინიგრეტი, პრეზიდენტი, ციფრები, ჯერარდაბადებული საქართველო
Saturday, January 19, 2008
xval 20 ianvaria. inaguracia vs mitingi
არა უშავს, არჩევნების შედეგებით ყველაფერი თავისთავად არ გადაწყდა, სააკაშვილმა მხოლოდ 53% მიიღო, მაგრამ ჩემთვის ეს კიდევ ერთი ნიშანია იმისა რომ დღევანდელი საქართველოს საზოგადოების ძალიან დიდი ნაწილი მზად არ არის პროგრესული, რეფორმისტული ცვლილებებისათვის. უფრო სწორედ, ცვლილები კი უნდა (უცნობ აგრესიულ ძალას აძლევს ხმას), მაგრამ რეფორმების თანმხლებ სირთულეებს არ ცნობს და ყველა სიახლეს მთავრობის სიბოროტედ აღიქვამს. ფონტ>დივ>
<დივ><ფონტ სიზე="4"> როგორც ერაყში არ გაჩნდება ლიდერი, რომელიც ევროპულ დემოკრატიას აღიარებს (უფრო სწორედ ასეთი ადამიანი 20 მილიონიან ერაყში რა თქმა უნდა გაჩნდება, მაგრამ მას საზოგადოება არ აღიარებს წინამძღოლად) იქაური საზოგადოება დაელოდება ლიდერს რომელსაც ჩვენი შეფასებით ბნელი წარსული ექნება და ხალხის მასა დარწმუნებული იქნება რომ, თავისი მმართველობისას ის არ მოერიდება ათასგვარ ფეოდალურ ხრიკებსა და მკვლელობებს, მაგრამ მმართველობა შეინარჩუნებს. ასევე საქართველოს საზოგადოების დიდი ნაწილი სრულად არ იყო არც 2003 და როგორც აღმოჩნდა არც 2008 წელს მზად პროგრესული ლიდერისათვის. არ აღმოჩნდა მზად არც დემოკრატიითვის. საზოგადოების დიდმა ნაწილმა ვერ შეინარჩუნა წონასწორობა იმ პირობებში როცა დემოკრატიის ისეთი გამოვლინებების წინაშე აღმოჩნდა როგორიცაა კრიმინალურ პოლიციური სკანდალი (გვირგვლიანისა და რობაქიძის საქმე), ოლიგარქის ინტერესები და მედია საშუალებები (ტელეკომპანია "იმედი"),
დემოკრატიის თანმხლები მწვავე ჟურნალისტური სიუჟეტები, რომლებიც თავისი კრიტიკული და თუნდაც ირონიული კომენტარებით, ჩვეულებრივი მოვლენაა ზრდასრული დემოკრატიის ქვვეყნებში, ჩვენთან პირდაპირი მნიშვნელობით გაიგეს. მაგალითად თბილისის ახალი აეროპორტის შესახებ გადაცემული 20 სიუჟეტიდან 16 ეხებოდა სახურავიდან წყლის გაჟონვას და ქარის გამო სახურსვის 1/40 ნაწილის დაზიანაბას. ევროპული საზოგადოება ამ ჟურნალისტური მახვილსიტყვაობის უკან დაინახავდა უაღრესად საჭირო საქმეს, გაიხარებდა და იამაყებდა ქვეყნის ახალი და რესპექტაბელური სავიზიტო ფურცლით - ახალი აეროპორტით, მაგრამ ქართულმა საზოგადოებამ გააკეთა დასკვნა რომ, საქართველოს მთავრობამ ფული უაზროდ დახარჯა, მისი წილი ფული თურქულ კომპანიას მისცა იმათ კი მოგვატყუეს და რაღაც ზიზილპიპილო ააშენეს რომლითაც ისევ ეს მთავრობის ხალხი სარგებლობს.
ქართული საზოგადოება გულჩვილი და ლმობიერი აღმოჩნდა რეფორმების თანხლები დაზარალებულ მოქალაქეთა პროტესტების ტალღებისადმი (გარე მოვაჭრეები, პრივილეგრებული კოლეჯის სტუდენტები, დანგრეული არქიტექტურული უსახურობების პატრონები), ის ხალხი კი ვინც ყველაზე მეტად დაზარალდა საქართველოს მთავრობის პრინციპული პოლიტიკით რუსეთთან მიმართებაში და მის შედეგად მიღებული ემბარგოთი, ის ხალხი ვისი ოჯახის თუ მთელი სოფლისა და რეგიონის არსებობა ყურძნის, ვაშლის, მწვანილისა და ციტრუსის გაყიდვაზეა დამოკიდებული უფრო ღირსეულად და პასუხისმგებლობით მოეკიდა თავის არჩევანს. ხმა მისცა რეფორმისტულ ხელისუფლებას. სააკაშვილმა მაღალი პროცენტი მიიღო აჭარის რაიონებში და არა ბათუმში, გორში და არა თბილისში. იმერეთის რაიონებში და არა ქუთაისში. პარადოქსია? პარადოქსი არა მაგრამ, გასაკვირი მაინც არის რატომ აღმოაჩნდა სოფლის მოსახლეობას ამ ხელისუფლების რწმენა და რატომ აღმოაჩნდა ქალაქის მოსახლეობას ილუზია რომ უკეთესი ცხოვრება დაიმსახურა და ეს უკეთესი ცხოვრება გველეშაპს უჭირავს, მთავარია გველეშაპი მოკლა და ცხოვრება თვითონ გაუმჯობესდება. რომელ მხარეს აქვს ამ მხარეთაგან მეტი ანალიზის უნარი? თქვენ განსაჯეთ.
სიტყვა პოლიტიკა ლათინური პოლისის - ქალაქისგან მოდის. პოლიტიკა ქალაქში დაიბადა და ნორმალურ ქვეყნებში ქალაქის პოლიტიკა მართავს სოფლის პოლიტიკას, მაგრამ რა ხდება ექსპერიმენტებითა და ექსტრემალი პოლიტიკოსებით გაძეძგილ ახალგაზრდა ქვეყნებში?æ
რეგიონების, სოფლების მოსახლეობამ, რომლის ყოველდღიური საქმიანობა ბუნებრივ ციკლებთან შეთანხმებაში არის, და არცერთი მათგანი არ ცხოვრობს ილუზიით, რომ გაზაფხულზე ხვნისას უნდა მიიღოს მოსავალი, ხმა ძირითადად სააკშვილს მისცა, დღევანდელი ცხოვრების თანმხლები პრობლემები ჩათვალა იმ ხვნასა თუ მარგვლაში გაწეულ შრომად (ჭირად), რომელსაც შემდეგ მოსავალი (ჭირნახული) მოჰყვება.
ქალაქის მოსახლეობა კი თავისი შრომის შედეგს მონოტონურად ყოველთვიურად ხელფასის სახით ელოდება და შედეგის ერთ თვეზე დიდხანს ცდა მისთვის შეურაცხმყოფელია. მეორე საკითხი, რამაც გააღიზისნა განათებულ გალამაზებული ბათუმისა და თბილისის მაცხოვრებლები ეს არის მათი შეფასებით ფულის არარაციონალური ხარჯვა მთავრობის მიერ. მოსახლეობამ რომელიც თავისი ბინის კარების შიგნით თხოულობს პირობების, ფინანსური პრობლმების გამოსწორებას, არათუ მადლიერი, არამედ გაღიზიამებულიც კი აღმოჩნდა სახელმწიფო ფულის გზებს, კომუნიკაცეიბსა და შადრევნებზე ხარჟვის გამო. არადა ამ გარდამავალ პერიოდში 800 000 პენსიონერისათვისნსიის არაფრისმთქმელი 1 ლარით მომატება 1 წლის განმავლობაში მოითხოვდა 800000X12=9600000ლარის ხარჯს. ეს თანხა სწორედაც რომ უფრო რაციონალურია მოხმარდეს ქალაქებისა და სოფლების კეთილმოწყობას, იმის დემონსტრირებას რომ, საქართველოში ევროპული, ცივილიზებული ქვეყანა შენდება და აქ ინვესტიციის ჩადება ღირს.
ახლა ახალი ფრთიანი ფრაზა აიტაცეს ჯურნალისტებმა - როგორ მოახერხა 4 წელიწადში სააკაშვილმა 96%-იანი მხარდაჭერის სათუო 52%-იან მხარდაჭერამდე შემცირება"დავიწყოთ იმით რომ 2003 წელს ვარდების რევოლუციის წინამძღოლ სააკაშვილს საპრეზიდენტო არჩევნებში კონკურენტი არ ჰყავდა. 2003 წელს საპზიდენტო არჩევნებში იმ ადამიანებს რომ მიეღოთ მონაწილეობა, ვინც 2008 წელს უწევს კონკურენციას სააკაშვილს: გამყრელიძე, გაჩეჩილაძე, მაისაშვილი, სარიშვილი, პატარკაციშვილი (გაიხსენეთ ამ ადამიანების ავტორიტეტი იმ პერიოდში) სააკაშვილი ალბათ მაქსიმუმ 70%-ით მოიგებდა და არა 96%-ით. ინაგურაციიდან ცოტა ხანში, ჯერ კიდევ რეიტინგის პიკზე მყოფმა სააკაშვილმა განაცხადა რომ, მალე ეიფორია გაივლის და ესეთი ერთსულოვანი მხარდაჭერა აღარ ექნებოდა.
მას შემდეგ პრეზიდენტი მტკიცედ დაადგა არაპოპულარული, მტკივნეული მაგრამ აუცილებელი რეფორმების გზას. რეფორმების რომელმაც მოიტანა 40 000 გათავისუფლებული პოლიციელი (სხვათა შორის ოქრუაშვილის ხელით) 5000 მებაჟე, 5000....10000გარე მოვაჭრე და მათი ოჯახის წევრები დაახლოებით 300000 კაცი უშუალოდ რეფორმების გამო დაზარალდნენ. კახეთის ქართლის, იმერეთისა და აჭარის მოსახლეობა საქართველოს პრინციპულ პოლიტიკაზე პასუხად რუსეთის მიერ შემოღებულმა ემბარგომ დააზარალა, ესეც დაახლოებით 300.000 ადამიანი. 10.000 ადამიანი დაზარალდა გარაჟებისა და არქიტექტურული უსახურობების დანგრევის გამო. ამ არითმეტიკით დაახლოებით 650.000 ადამიანის გადამტერებაზე ხელისუფლება შეგნებულად წავიდა.
რამ აიძულა პრეზიდენტი, რომელიც თბილისში და რაიონებში გადაადგილებისას ყოველთვის პირადად მიდის და თუნდაც ხანმოკლედ, მაგრამ აუცილებლად ესაუბრება ადამიანთა 10-20 კაციან ჯგუფს. არ იშურებს ღიმილს, სალამს და მოკითხვას უცნობი შემხვედრებისადმი, აქვს უნარი მოხუცთა თავშესაფარში თუ მეტროს ვაგონში ყოფნისას დაუზარებლად გადაეხვიოს 20 მოხუცს სათითაოდ, პრეზიდენტს რომლის მუდმივი დაუგეგმავი, არაფორმალური ხალხთან მისვლა პირადი დაცვის სამსახურის უმთავრეს სტრესადაა ქცეული, ერთი ხელმოწერით არათუ მოიმდუროს, არამედ გადაიმტეროს ერთი სტადიონის გამავსებელი ხალხი.
განა უფრო უმტკივნეულო და მშვიდი გზა არ იქნებოდა დაეცვა პრინციპი "არც მწვადი დაწვა არც შამფური" და საწყისი სიყვარული და რეიტინგი შეენარჩუნებინა.
მაგრამ თუ ცხოვრება კოსმეტიკური ცვლილრებებით გაგრძელდებოდა იქნებოდა კი ბიუჯეტის ზრდა რომელმაც ჩააცვა და აღჭურვა ჯარი, დააგო გზები, შეღება სახლები, საქართველოს ყველა ქალაქსა და სოფელში რაღაცა შეიცვალა (ასე ვთქვათ “ხელი შეევლო”), აშენდა აეროპორტები, სასტუმროები, გაიზარდა ბინათმშენებლობა?
საქართველოს მოსახლეობის დიდ ნაწილს (სავარაუდოდ ქალაქებში მცხოვრებ პროლეტარულ, ან ლუმპენპროლეტარუს ნაწილს) დაებადა ილუზია რომ ეს ყველა სიკეთე მათ ეკუთვნით და სულაც არაა საჭირო ვინმეს მადლიერი იყო იმისათვის თუ ცხოვრება შენი ბინის კარის გარეთ გაუმჯობესდა. ან უარეს შემთხვევაში არ არიან ხელისუფლების მადლიერნი იმიტომ რომ არსებობენ პრინციპით "ჯანდაბამდე გზა ჰქონია ყველაფერს თუ მე მაცივარში სარდელი არ მიდევს".
მე როგოორც ექიმ რეანიმატოლოგს ხშირად მიწევს რთული ტრავმის (ავარია, ცეცხლნასროლი ჭრილობა, სიმაღლიდან ვარდნა, სისხლდენა..) შედაგად მძიმე შოკში მყოფი ავადმყოფის მკურნალობა. ასეთ მდგომარეობაში მოხვედრილი ადამიანის გადარჩენისათვის რამდენიმე აუცილებელი პირობა უნდა შესრულდეს.* დახმარება უნდა ჩატარდეს სწრაფად და დაუყოვნებლად. მიუხედავად იმისა რომ ამ დროს სახეზეა პოლიორგანული უკმარისობა, მთელი სხეულის ქსოვილებს, <სტრონგ>ყველა ცალკეულ უჯრედსსტრონგ> და შედეგად უჭირს ტვინს, გულს, თირკმელებს, ღვიძლს, <სტრონგ>გადარჩენის გზა არა ცალკეული უჟრედისსტრონგ>, ქსოვილის ან თუნდაც ორგანოს მკურნალობა კი არ არის, არამედ სისხლის შემცვლელებით სისლძარღვების შევსება და არტერიული წნევის დარეგულირებაა. ასეთ დროს სრულიად უსარგებლო და რეალურად აუსრულებელი მიზნებია: ცალკეული ორგანოს ან ორგანოთა სისტემების ფუნქციის გამოსწორება, მით უფრო უსარგებლო და განუხორციელებელია მიზანი – ცალკეული უჯრედებისათვის ენერგიეს მიცემა.
ამ სიტუაციის ანალოგიით მე წარმოვიდგენ 2003 წლის საქართველოს როგორც შოკში მყოფ წაქცეულ ავადმყოფს, რომელსაც პოლიორგანული უკმარისობა აქვს და შესაბამისად მისი ყველა უჯრედი - ადამიანი განიცდის შიმშილს, მაგრამ ამ ავადმყოფის სამკურნალოდ განუხორციელებელი მიზანია – დააპურო ყველა ეს შეწუხებული ადამიანი. შოკში მყოფი ადამიანის მკურნალობის ანალოგიით ასეთ ავადმყოფს მხოლოდ მისი ძირითადი მაგისტრალური და პერიფერიული სისხლძარღვების შევსება და არტერიული წნევის აწევა გადაარჩენს. ანუ მკურნალის/ქვეყნის ხელისუფალის რესურსი უნდა დაიხარჯოს სწორედაც რომ საერთო სტრატეგიულ მიზნებზე (გზები, ჯარი, საბაჟო, პოლიცია, ინვესტიციების მოზიდვა) და არა ადამიანების (უჯრედების) დაპურებაზე (რაც რა თქმა უნდა კარგია, მაგრამ შეზღუდული რესურსების პირობებში შეუძლებელია და კარგი განვითარების პერსპექტივის ალტერნატივას წერმოადგენს.დივ>
<დივ> დივ>
<დივ> ხვალ ინაგურაციაა. მისი პარალელური მიტინგი ჩემთვის შოკში მყოფი უჯრედების ტკივილია, რომელთა მკურნალობა სწორადაა დაწყებული, მაგრამ მკურნალობას ისევე როგორც ყურძნის დამწიფებას დრო ჭირდება.დივ>
<დივ ალიგნ="ლეფტ"><სტრონგ> მე ვუსურვებ სტრონგ>პრეზიდენტ სააკაშვილს არ დაავიწყდეს, რომ ის ქვეყანა საქართველოს პრეზიდენტია და არა მხოლოდ გღევანდელი დაბნეული ამომრჩევლების. ის იმ ადამიანების პრეზიდენტიცაა ვინც ასაკის სიმცირის გამო ჯერ არა არის ამომრჩეველი. ის იმ ადამიანების წინაშეა პასუხისმგებელი ვინც 3000 წელი ამ მიწაზე ცხოვრობდა და ამ ქვეყანას თავისი სისხლითა და ოფლით ინარჩუნებდა. მე ვუსურვებ პრეზიდენტს არ მოიდრიკოს კონიუნქტურის წინაშე და გააგრძელოს მტკიცე რეფორმები. ფონტ>დივ>
Posted by
cartwheel
at
11:36 PM
0
comments
Labels: ანალოგია, ოპოზიცია, პრეზიდენტი, სააკაშვილი, საზოგადოება
Sunday, November 4, 2007
განმუხური 2007 წლის 30 ოქტომბერი
საქართველოს პრეზიდენტისათვის 30 ოქტომბერი ერთ მშვიდობიან და სასიხარულო მოვლენაში მონაწილეობით დაიწყო. დილის ათი საათიდან ესტუმრა ლილოში მდებარე ახალ ამოქმედებულ პლასტმასისა და სამშენებლო მასალის ქარხანას, საზეიმოდ გახსნა ეს ქარხანა, მისთვის ჩვეული ქება და წამახალისებელი სიტყვები არ დაიშურა ქარხნის პერსონალისათვის და დაახლოებით 12:30 კანცელარიაში გამოემგზავრა რა თქმა უნდა ექსკორტის თანხლებით. თბილისში შეწმოსვლისას, ე. ი. მგზავრობის დაწყებიდან დაახლოებით 4-6 წუთში ესკორტმა ბრძანება მიიღო მიმართულება შეეცვალა აეროპორტისაკენ. პირადი დაცვის წევრებმა, რომლებიც პრეზიდენტის მანქანაში არ ისხდნენ ჩათვალეს რომ პრეზიდენტს მოესურვა აეროპორტის მიმდებარე რკინიგზის სადგურის მონახულება, რომლის გახსნაც მომავალ დღეს იგეგმებოდა.
მაგრამ შეცდნენ, პრეზიდენტისა და ესკორტის ავტომობილები თბილისის აეროპორტის ვერტმფრენების სადგომში გაჩერდა. პრეზიდენტი , მისი პირადი დაცვა, ქარხანაში პრეზიდენტის თანმხლები თბილისის მერი გიგი უგულავა, სასწრაფოდ აეროპორტში გამოცხადებული თავდაცვისა და შინაგან საქმეთა მინისტრების თანხლებით ზუგდიდისაკენ გაფრინდა 3 ვერტმფრენით.
დაცვის ვერტმფრენში ხმა გავრცელდა რომ განმუხურის პოლიციის 5 კაციანი დანაყოფი მტერმა დაატყვევა და განმუხურის ბანაკში პოზიციები დაიკავა ბეტეერებითა და სხვა შეიარაღებით. ითქვა ისიც რომ განმუხური თავისი თავდამსხმელებითურთ ალყაში ყავს ჩვენს ჯარს და ჩვენი სამხედრო ვერტმფრენები გარემოს აკონტროლებენ.
ზუგდიდის მახლობლად ვერტმფრენების ჩაფრენის შემდეგ პრეზიდენტი და მისი ამალა სასწრაფოდ გაემართა განმუხურისაკენ წინასწარ მობილიზებული ადგილობრივი მოსახლეების რამოდენიმე ჯიპით ადგილობრივი სპეცდანიშნულების რამოდენიმე ეკიპაჟის თანხლებით.
ფაქტი #1 პრეზიდენტმა განმუხურში ჩასვლის გადაწყვეტილება მიიღო დაახლოებით 5 წუთში ანუ იმ დროში სანამ ესკორტი ლილოდან თბილისამდე ჩამოვიდოდა.
განმუხურში პრეზიდენტის მისვლის, დაახლოებით 14:30, მომენტისათვის იმყოფებოდა მოწინააღმდეგის საბრძოლო მზადყოფნაში მოყვანილი 4 ბტრ-ი შეიარაღებული ეკიპაჟებით დაახლოებით 50-70 კაცი. რუსებს ადგილობრივ ბორცვებსე 2-2 სნაიპერი ეჯდათ და ყველა ბუჩქის ძირსაც 2-2 ჯარისკაცი იწვა მიზანში ამოღებული იარაღებით და ბრძანებას ელოდა.
განმუხურის მთელ ტერიტორიაზე, როგორც რუსების მიერ კონტროლირებულ, ასევე მის გარშემოც უწესრიგოდ ტრიალებდნენ ქართველი ადგილობრივი ძალოვნები, ხალხი და რამოდენიმე ჟურნალისტი. პირველი 5 პოლიციელი კვლავ რუსების ზედამხედველობის ქვეშ რჩებოდნენ.
ფაქტი #2 რუსები განმუხურის პატრიოტთა ბანაკს აკონტროლებდნენ დაახლოებით 11:00-დან პრეზიდენტის ჩასვლამდე დაახლოებით 14:30 -მდე. სავარაუდოდ, მათ გეგმაში ჰქონდათ აქ პოსტის გახსნა და ბანაკის გაუქმება. გაიხსენეთ რუსი და აფხაზი პოლიტიკოსების მოსაზრებები ამ ბანაკზე.
პრეზიდენტი რუსების მიერ გამაგრებულ ტერიტორიაზე შევიდა პირადი დაცვის ამარა, მოითხოვა სამშვიდობოების პოლკოვნიკის მოსვლა. პრეზიდენტის დანახვაზე ბანაკში მყოფი ქართველები გააქტიურდნენ, ყველა შეიარაღებულ რუსს წინ დაუდგნენ და ჩხუბით, ყვირილითა და ჯიკავით აიძულეს უკან დაეხიათ, თუმც ტერიტორიაზე ბოლომდე დარჩნენ მათი ბტრ-ები შეიარაღებული ეკიპაჟებით, ამ ეკიპაჟებს ჩვენებმა აიძულეს მსუბუქი იარაღი: ავტომატები და ტყვიამფრქვევები ბტრ-ში ჩაეყარათ და კორპუსზე მსხდომნი უიარაღოდ ყოფილიყვნენ. რუსმა პოლკოვნიკმა რომელიც პრეზიდენტთან ერთად გაეროს სამხედრო ფორმაში ჩაცმული დამკვირვებლები დაინახა რამოდენიმეჯერ გასცა ბრზანება თავის მებრძოლებს არ ესროლათ, მაგრამ მდგომარეობა მაინც ფეთქებადი რჩებოდა და გაეროს დამკვირვებლები სასწრაფოდ ჩასხდნენ თავიანთ ბრონირებულ ჰამერებში. ამ ჩხუბის უწესრიგო მოძრაუბებისა და უამრავი იარაღის შუაში პრეზიდენტი ერთდროულად იძლეოდა ბრძანებებს და დროს პოულობდა ინტერვიუს მისაცემად.
დანარჩენი თქვენც იცით
ტყვეების გათავისუფლებისა და სამშვიობოების თავის ადგილზე დაყენების შემდეგ პრეზიდენტი ზუგდიდში დაბრუნდა, ისადილა და შეხვდა სპონტანურად შეგროვილ ხალხს. "ასეთი უნდა პრეზიდენტი ხედავ რა ჩქარა ჩამოვიდა" ამბობდნენ ერთმანეთში ზუგდიდელები.
ფაქტი #3
ამ ინციდენტის ასეთ, ჩვენთვის სასარგებლოდ დასრულებაში საკუთარი სიცოცხლე და ჯანმრთელობა რისკის ქვეშ დააყენეს არა მარტო პრეზიდენტმა არამედ ადგილობრივმა ქართველებმა, ადგილობრივმა 'სპეცნაზმა", ადგილობრივმა ჟურნალისტმა ემა გოგოხიამ, სამეგრელოს გუბერნატორმა გოროზიამ, ერთერთმა ახალაიამ (ბრტ-ზე შემხტარი ეჩხუბებოდა ჩეჩენს - შენ რა შენი სამშობლოს მოღალატე ხარო?), გიგი უგულავამ, ვანო მერაბიშვილმა და დათო კეზერაშვილმა, პრეზიდენტისა და მინისტრერბის პირადმა დამცველებმა. ხალხმა, კაცებმა.
ვისაც ენა უბრუნდება , ამ ამბავს სპექტეკლი დაარქვას ის მინდა ვნახო ამის მსგავს მდგომარეობაში.
Posted by
cartwheel
at
11:21 AM
3
comments
Labels: ადამიანები, განმუხური, პრეზიდენტი, სააკაშვილი



