პროფესია სპეცრაზმელი

ისევე როგორც მობილური , თანამგზავრი, ნათურა , ფოტოაპარატი და მეტრო ჩვენ არ გამოგვიგონია მაგრამ ვსარგეობთ, ასევე არ გამოგვიგონია პროფესიები, მაგრამ ვსარგებლობთ.


ბუნდოვნად ვიცით, თუ ვის რა მოვალეობა აქვს და პროფესიის არჩევაში ყველაზე ხშირად შეჩვეულ ჭირს ვამჯობინებთ - მშობლების ან ახლო ნათესავთა პროფესიას ვირჩევთ
მარკშეიდერის ფუნქცია შეიძლება ჩემსავით ბევშვმა პირველად "ცისფერი მთებიდან" შეიტყო, მაგრამ არ გვეპატიება ბევრი საჭირო პროფესიის ფუნქციის არცოდნა.

ძალიან ზერელე წარმოდგენა გვაქვს ძალიან ბევრი პროფესიის შესახებ.


ვიცით ბაღისა, სკოლის მასწავლებელისა და დირექტორის ფუნქციები, დანარჩენზე რა მოგახსენოთ. ვიცით დედისა და მამის პროფესიული მოვალეობები, მაგრამ ეს საკმარისი არ არის.

ყველა პფოფესიას თავისი სირთულე აქვს.

სამედიცინო ინსტიტუტის სტუდენტებს გული მისდით ქირურგის, გინეკოლოგის, რეანიმატოლოგის, ტრავმატოლოგის საქმიანობის ნახვისას.

მაგრამ შინაარსში გარკვევის შემდეგ თვითონვე ირჩევენ ამ პროფესიებს.

ყველა სტუდენტისთვის საშინელი დასანახია კანის გაკვეთა, მოტეხილი კიდურის რეპოზიცია, ინტუბაცია და ლავიწქვეშა ვენის კათეტერიზება.


ყველა ექიმი ამაყია, თუკი ეს მანიპულაციები კარგად გააკეთა.


როგორ შეიძლება იამაყო იმით, რაც საშინელი დასანახია?

ალბათ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც გეცოდინება ამ პროცედურების მნიშვნელობა და შესაძლო გართულებები ცუდად გაკეთების შემთხვევაში.


თუკი სამედიცინო ინსტიტუტის სტუდენტებს მისდით გული ექიმის საქმიანობის დანახვისას, რა გასაკვირია, რომ გაუთვითცნობიერებულ ნეიტრალურ მოქალაქეს მძაფრი ნეგატივიზმი გამოუვლინდეს ამ სამედიცინო მანიპულაციების, ჯარისკაცის მიერ მტრის მოკვლის, პოლიციელის მიერ დამნაშავის დაჭერის, სპეცნაზელის მიერ აჯანყებულთა დარბევის და დამორჩილების ხილვისას.

მაგრამ სტუდენტი ღებულობს პასუხისმგებლობას და ივიწყებს გარეგნულ ფორმას, ის მზად ხდება კანის გაკვეთისთვის, ძვლების გადალაგებისათვის, სახმო იოგებს შორის მილის ჩაცურებისათვის, ლავიწიდან ტრაქეამდე ხმალივით ნემსის შერჭობისთვის და ხდება ექიმი.
ღმერთმა ნუ ქნას, რომ ყვდლა სტუდენტი პირველი ვიზუალური შთაბეჭდილების ქვეშ დარჩეს. ვინღა გადაარჩენს მერე ავადმყოფებს?

ხალხი (ადამიანთა ერთობლიობა) რომელიც ჯარისკაცის საქმეს - მკვლელობას და სპეცნაზელის საქმეს - დაჩაგვრას, ცემას ვერ შეხედავს ჯარისკაცისა და სპეცნაზელის პასუხისმგებლობით, ვერ შექმნის ერს.

მე მგონი, რომ მწარე გაკვეთილებით ჩვენ მაინც მივდივართ უკეთესი საზოგადოებისა და უკეთესი ერისაკენ.

საშინელი სანახაობა- შეიარაღებული უმრავლესობის მიერ მსუბუქად შეიარაღებული უმცირესობის დაჩაგვრა, ცემა, ხელებშებორკვა და ნაწვიმარ ქვაფენილზე დაგდება, არ იქნა ხალხის მიერ განხილული, როგორც საშინელი უსამართლობა და ძალმომრეობა.
მოსახლეობამ სპეცნაზელთა (მთავრობის) პასუხისმგებლობის გაზიარების შედეგად, შეძლო სპეცნაზელთა საქმისათვის შეეხედათ როგორც აუცილებელ სასარგებლო საქმეს, რომლის გაუკეთებლობა ქვეყანას მოკლავს, ისევე როგორც ოპერაციის გაუკეთებლობა პაციენტს.

საზოგადოების განვითარებაში შემდეგი ნაბიჯი იქნება პროკურორის პასუხისმგებლობის გაზიარება
ვნახოთ, თუ მოვესწარით.

აი კიდევ პროფესიები, რომელთა საქმიანობის შეფასებასაც მათი პასუხისმგებლობის ნაწილის აღებით შევძლებთ ჩვენი საზოგადოების განვითარების პარალელურად:
ექიმი, პოლიციელი, მასწავლებელი, პოლოტიკოსი და .. პრეზიდენტი.

გერმანიის სასამართლოებში ახალი პრაქტიკა დაინერგა

ეს ჩვენთან!


მაისის "24 საათში" სტატიაა "გერმანული"ღია კარის დღე" ქართულ მართლმსაჯულებში".

თბილისში გერმანელ მოსამართლეებს ჩაუტარებიათ კონფერენცია ""საზოგადოება და მართლმსაჯულება".

ქალბატონი მონიკა ნიორე, ბერლინის უმაღლესი სასამართლოს პრეზიდენტია.
თურმე დალაგებულ და ძლიერ გერმანიაშიც შეწუხებულან მოსამართლეები სასამართლოსადმი უკმაყოფილობის გამო და ახლახან - სულ რამდენიმე წელია, ახალი წესი შემოუღიათ.
ქალბატონ მონიკას ეს ცვლილება იმდენად ეფექტურ და მნიშვნელოვან მოვლენად მიაჩნია, რომ მისი გაზიარების მიზნით ქართველი, აზერბაიჯანელი და სომეხი მოსამართლეები მოიწვია ამ კონფერენციაზე.

ახლა თურმე გერმანიის სასამართლოებში მოსამართლე, ძირითადი მონაცემების გათვალისწინებით, პროცესის დასაწყისშივე აცხადებს საკუთარ სავარაუდო ვერდიქტს. სასამართლოს მსვლელობისას განაჩენი შეიძლება შეიცვალოს, მაგრამ ეს წინასწარ ინფორმირებულობა თურმე მსჯავრმდებულთა მხრის აგრესიას მნიშვნელოვნად ამცირებს.

"რა თქმა უნდა, გადაწყვეტილების გამოტანისას ყველა მხარე კმაყოფილი ვერ იქნება. ერთი ყოველთვის დამარცხებულია. ამიტომ ასეთ შემთხვევაში ყველაზე მნიშვნელოვანია გამჭვირვალობა. ჩვენ წინასწარვე ვეუბნებით მხარეს საქმე მომგებიანია თუ წამგებიანი. ეს უადვილებს მხარეს წინასწარ შეეგუოს მისთვის არასასურველ გადაწყვეტილებას".
მონიკა ნიორე

ქართული კანონმდებლობა არ აძლევს უფლებას მოსამართლეს ასეთი განმარტება წინასწარ მისცეს ბრალდებულის მხარეს, გერმენიის კანონმდეცბლობა კი ასეთი განმარტების წინასწარ მიცემას პირიქით, ავალდებულებს.

ამ ჩემთვის უცნობი სფეროდან მე მხოლოდ ერთი რამ მენიშნა.

ევროპის ერთერთი ბურჯი, ძლიერი და მდიდარი გერმანია მხოლოდ რამდენიმე წელია რაც მისულა ამ დასკვნამდე. ანუ გერმანიაში რამდენიმე წლის წინ საზოგადოება არაობიექტურად აგრესიული ყოფილა საკუთარი სასამართლოს მიმართ.

და მხოლოდ რამდენიმე წელია რაც სიტუაციის უკეთესობისკენ შეცვლის გზა აღმოუჩენიათ.

ჩვენ კი ვთვლით, რომ რაც არ მოგვწონს ბოროტ ხელისუფალთა მოგონილი სასჯელია და ყველაფერი ყოველთვის ცუდად იქნება ამ მთავრობის ხელში.
მოსახლეობის 47% საქართველოს სასამართლოს უსამართლო მჩაგვრელ ძალოვან აპარატად მიიჩნევს და სამართლიანობის მისაღწევ საფეხურად ხელისუფლების შეცვლას მიიჩნევს.

ლაიერ, ლაიერ! - ლოიარ, ლოიარ!

ადვოკატი VS პროკურორი

არ მახსოვს როდის შევიტყვე პირველად ამ პროფესიების არსებობა, ალბათ იმ დროს როცა ქვეყანაში ჩემთვის მათსავით (ადვოკატსა და პროკურორსავით) უამრავი გაუგებარი პროფესია იყო - კომკავშირის თუ პროფკავშირის მდივანი, პარტორგი, რაიკომის მდივანი და სხვა.

თავიდანვე არ დავინტერესებულვარ ამ პროფესიების დანიშნულებით. ალბათ ისეთივე უსარგებლო და მიუწვდომლად ჩავთვალე როგორც აქ ჩამოთვლილი სხვა პროფესიები.

გამოხდა ხანი, უკვე ახალ, დამოუკიდებელ და დემოკრატიულ შევარდნაძისდროინდელ საქართველოში ახალი ტელევიზიები შეთანხმებულივით მხოლოდ ადვოკატებსა და პროკურორებზე ალაპარაკდნენ და მაშინ კი გავიგე მათი დანიშნულება და ერთმანეთისაგანაც გავარჩიე.

ხანდახან გიფიქრია კაცს, რატომ აირჩია ამ კაცმა ესეთი ცუდი პროფესია, რომლის აღწერა ზღაპრებში აუცილებლად სიბოროტის სიმბოლო იქნებოდა.

პროკურორი - ბრალმდებელი, ადამიანი, რომელმაც თავის საქმედ გაიხადა ისედაც დაჭერილი და გაუბედურებული ადამიანისათვის მეტი სასჯელის მიღწევა. და ადვოკატი ადამიანი, რომლის წარმატებაა განსასჯელისთვის სასჯელის შემსუბუქება.
ადვოკატი ალბათ ყველა ზღაპარში კარგი, კეთილი კაცი იქნება. ჩვენი ტელევიზია ადვოკატების სერიალს დაემსგავსა, ყველა სასამართლო საქმეს აუცილებლად ადვოკატების თვალით უნდა შევხედოთ და საწყალ მსჯავრდებულს უნდა ვუთანაგრძნოთ, რომელსაც მუდამ აბრალებენ არჩადენილ დანაშაულს, ან პოლიტიკური დაკვეთით სჯიან ან არაკომპეტენტურობით. "ეს კაცი რეალური დამნაშავის მაგივრად დაიჭირეს და აი ჩვენი მოუწესრიგებელი სასამართლო როგორ უგულოდ წირავს ადამიანს".

თუ დალაგებული ევროპული ქვეყნის მოქალაქემ იცის რომ სასამართლოზე მოსამართლეს საქმე მიჰყავს პროურორისა და ადვოკატის პოზიციების შეჯერებით, ჩვენ მაყურებლები ძირითადად ადვოკატის მხარეს ვიჭერთ.

შევარდნაძის დროს რატომღაც ამ ადვოკატური სერიალის შემხედვარეს მეც სწორედ ადვოკატები მყავდა დადებით გმირებად. კარგად მეტყველებდნენ, კონკრეტული გაჭირვებული ადამიანის ინტერესებს იცავდნენ. მას შემდეგ ქვეყანაც შეიცვალა და მრავალმა ადვოკატურმა სერიალმაც გაირბინა ჩვენს თვალწინ.

ახლა, 2007 წლის ბოლოს როცა საქართველოში ადვოკატებმა მოინდომეს პოლიტიკაში მოსვლა, უფრო დაკვირვებით ვუყურებ მათ საქმიანობას. და ჩემდა გასაკვირად აღმოვაჩინე რომ, ჩემს მხარეზე ადვოკატი კი არა, პროკურორია.

პროკურორის მიზანია სამართლის აღდგენა მას შემდეგ რაც რეალური, კონკრეტული დანაშაული უკვე მომხდარია. ვიღაც ჩემნაირი მოქალაქე დააზარალეს, შეურაცხყვეს, მოატყუეს, მოერივნენ, დაამცირეს და ეხლა სახელმწიფოს ჯერია აღადგინოს სამართლიანობა.

პრურორიც კითხულობდა ზღაპრებს ბავშვობაში და პროკურორსაც ეკითხებიან საკუთარი ბავშვები, ვინ არის კეთილი და ბოროტი, რა არის პატიება და რა არის სასჯელი.
წარმოიდგინეთ რომ პროკურორიც მოიცვას იმ გულჩვილობამ რომელიც ჩვენ გვეუფლება დაპატიმრებულთა და მათი ადვოკატების ხილვისას. ანდა რაღა წარმოდგენა გვინდა უბრალოდ უნდა გავიხსენოთ 5 წლის წინანდელი საქართველო - გულჩვილი თუ გულჩვილობას ამოფარებული კორუმპირებული პროკურორების ქვეყანა.

სამწუხაროდ ზღაპრების პერსონაჟები ისეთივე მრავალფეროვანნი არ არიან როგორც რეალური ადამიანები. ზღაპრებში ცხოვრობენ ბოროტები, კეთილები, ძლიერები და მოხერხებულები, უკვდავები და მოკვდავები.

რეალური ცხოვრება არ ვიცი, მაგრამ სატელევიზიო ვირტუალური ცხოვრება კი დასახლებულია რთული პერსონაჟებით, უპრინციპო პრაგმატისტებით, რომლებიც წარმატებისათვის ყაჩაღსაც ლამაზად შეფუთავენ და მის დასაცავად ცრემლებსაც საჭირო ოდენობით დაღვრიან. ექსტრემალურ პირობებში კი არა, ყოველდღიურად. ეს ხომ მათი პროფესიაა – ადვოკატობა. ჩემ სიტყვებზე უკეთ ამ პროფესიის ავანჩავანს ჯიმ კერი და მისი “ლაიერ, ლაიერ”-ი შეგიქმნით.

პროკურორი კი რეალურ ბოროტ ბოროტმოქმედებს უპირისპირდება სახელმწიფოს სახელით, ჩვენი სახელით.

ოქრუაშვილის ავტორიტეტიც მაშინ არ შეიქმნა როცა პროკურორი იყო და ქვეყნის ძველ ძლიერთა ამა ქვეყნისა ციხეებში სვამდა?

მაგრამ ის მაშინ მხოლოდ სააკაშვილის თამაშის, მოგებული თამაშის მოთამაშე ყოფილა და შინაარსით მაინც იმად დარჩა რა პროფესიაც აირჩია - ადვოკატი ლაიერ, ლაიერ!- ლოიარ, ლოიარ!.
.
.

სახელმწიფოს ძალა

ეს იმ ძალათა ერთობლიობაა რომელსაც მისი მოქალაქეები აძლევენ თავის მთავრობას თავისივე უსაფრთხოების, სტაბილური განვითარებისა და ქვეყნის მთლიანობის დასაცავად.

მთავრობა სახელმწიფო ბიუჯეტით უზრუნველყოფს ჯარის, სასამართლოსა და პოლიციის ფუნქციონირებას.
ჯარის პოლიციისა და სასამართლოს ფუნქციონირება დემოკრატიულ ქვეყნებში რეგულირდება არა მხოლოდ მთავრობისა და პარლამენტის არამედ საზოგადოების მიერაც.
სწორედ საზოგადოების შეკვეთა არის განმსაზღვრელი პოლიციისა და ჯარის მოქმედებათა მასშტაბებსა და მეთოდებზე. მაგალითად ყველა ჩენგანს უნახავს ამერიკული თუ ევროპული ფილმები სადაც ავტომანქანათა უშველებელი კოლონა ელოდება თავის რიგს გაჩხრიკოს და გაატაროს პოლიციის ბლოკპოსტმა, რომელიც პოლიციის მიერ კონკრეტულ დანაშაულზე ეჭვმიტსნილის მოძებვნისა და დაპატიმრებას ისახავს მიზნად. მოსახლეობა მშვიდად ხვდება ამ საგზაო წინააღმდეგობას და იცის რომ მისი დაგვიანება, მისადმი ნასროლი ეჭვიანი მზერა და თუნდაც გაჩხრეკვა ემსახურება მისსავე სურვილს მისმა ცოლ-შვილმა უსაფრთხო ქვეყანაში იცხოვროს.
ასევე ხშირად გვინახავს ფილმებში სასამართლოები ნაფიც მსაჯულთა მონაწ ილეობით. ნაფიცი მსაჯულები ეს არიან არაკომპეტენტური მოქალაქეები, რომელნიც ესწრებიან სასამართლო პროცესს და ერთობლივი დასკვნა გამოაქვთ არის თუ არა კონკრეტული ეჭვმიტანილი დამნაშავე.

ერთი წუთით წარმოიდგინეთ ეს სიტუაციები ქართულ რეალობაში. ყველა ადამიანი,
რომელიც "დამამცირებელი" ცდის შემდეგ გაივლის უფრო მეტად "დამამცირებელ" ჩხრეკვას პირად შეურაცყოფად მიიღებს ამ პროცედურას და პოლიციის და შესაბამისად მთავრობის დაუძინებელ მტრად გადაიქცევა.

მეორე სიტუაციაში, კონკრეტული დამნაშავის მიმართ გულაჩუყებული ნაფიცი მსაჯულები არაადექვატურად მსუბუქ სასჯელს მოითხოვენ ან სულაც გაამართლებენ თვალის ჩაკვრის თანხლებით.

ქართული საზოგადოება არ აძლევს სახელმწიფო ძალოვან სტრუქტურებს შეკვეთას დამნაშავეთა დასჯაზე. არ იღებს პასუხისმგებლობასა და მონაწილეობას მართლმჯულების აღსრულებაში. ამ უფლებას მართლმსაჯულება ძალით ფლობს და იყენებს.

საზოგადოება უთანაგრძნობს დამნაშავეს და ადვოკატს (ამის დასტურია ის რომ ადვოკატები ჩვენთან უფრო ხშირად ჩანან ტელევიზიით, ვიდრე მინისტრები და პარლამენტარები ერთად. პროკურორის მოსაზრება ძალიან იშვიათად გაიელვებს ხოლმე ტელეეთერში და ისიც ბრალდებულის ადვოკატისა და ნათესავების კომენტარების თანხლებით.

ასეთ რეპორტაჟებს ერთი ზღაპრის სახელი აქვს -"საწყალი ხალხი და ბოროტი სახელმწიფო". სახელმწიფო როგორც სისტემა, სტრუქტურა და იერარქია ჩვენ, ქართველებს არ მოგვიგონია და რა ისტორიული ფესვები ჰქონდა ქართულ ხელმწიფო სტრუქტურასა თუ იერარქიას ჩვენ აღარ გვახსოვს.
ის ისტორიული მახსოვრობა, რომელიც აქვთ რუსებს, ევროპელებსა და ამერიკელებს ჩვენ არ გვაქვს. ამ ჩამოთვლილ ქვეყანათა მოქალაქეები არანაირი გაჭირვების საზღაურად არ მოითხოვენ სახელმწიფო იერარქიის დამსხვრევას. არანაირი წყენის გამო არ იყვირებენ პრეზიდენტს არ ვცნობ და მე ჩემი სახელმწიფო თუ ეროვნული საბჭო მაქვს რომელსაც მთავრობად ვაცხადებო.
ქართული საზოგადოება მართლმსაჯულებასთან მიმართებით თავის თავს იდენტიფიცირებს უსამართლოდ დაჭერილ კრიმინალთან და არა სახელმწიფოსთან.