დეიცავი ტექნოლოგია

დეიცავი სუბორდინაცია, ჩემი ქუთაისელი მეგობარი ექიმის ხუმრობა იყო, ქუთაისური აქცენტით.

თავის შეხუმრებულ ექთნებს ყასიდად შეუწყრებოდა ხოლმე
- დეიცავი გოგო სუბორდინაცია.
კარგი ხუმრობა იყო, ხარისხიანი.
ყოველთვის მოჰყვებოდა ჯგუფური სიცილი.

დეიცავი ტექნოლოგია

ოღონდ ამჯერად სერიოზულად, ანუ ასე

- დაიცავი ტექნოლოგია!





გახსოვთ ალბათ, ლუდის რეკლამებში ჩეხი ტექნოლოგი რომ ჩნდებოდა, ლუდის უზარმაზარ გაპრიალებულ ქვაბებს შორის რომ დადიოდა და ქართულ ჩეხურ აქცენტით, გვპირდებოდა, ამ ლუდის ხარშვის ტექნოლოგიას მე ვიცავო.
ქვემოთ ეწერა ირჟი კუჩერა - მთავარი ტექნოლოგი.

ჩვენც დავიმედდით, აი, ნატახტარს რა ჭკვიანურად მოუფიქრებია, ტექნოლოგიას ჩეხი მიხედავს და ხარისხიც კარგი იქნება თქო -ჩეხური.

ეს ჩვენი მოლოდინი იმდენად ზუსტად იციან ქართველმა ბუტლეგერებმა, რომ ხშირად გვთავაზობენ ლუდს გერმანელის, ჩეხის , ფრანგის ჩვენებით.
ხანაც ევროპული სახელის დარქმევით.

არ გამოდის არაფერი.
უფრო სწორედ მათ კი გამოსდით რეალიზაციის გაზრდა ამ მანევრით, მაგრამ ხარისხი ისევ ქართული რჩება - მდარე, მწარე და წატუსული.

ქართველები ტექნოლოგიებს ვერ ვიცავთ, ვერც რეალური და არა სარეკლამო ჩეხი ტექნოლოგი გვშველის.
ჩეხი თვალს მოაცილებს თუ არა, ქართველი ყოვლისმცოდნე ამბობს - ასეც წავა რაა, და დურთავს ხვალ ჩასასხმელს დღეს, ან ორის ნაცვლად სამს, ან პირიქით.
ტექნოლოგიის დარღვევას დიდი ხიბლი და ხეირი აქვს - იგებ დროში, რაოდენობაში, ნერვებში, არ გჭირდება ხარჯი და ნებისყოფა, შედეგი მშვენიერია, განსხვავება მხოლოდ ორი კვირის შემდეგ გამოვლინდება.










დღევანდელი ჩემი სათქმესი კი ჯერ არ მითქვამს, ეს ოპუსი მხოლიდ შესავალია.

მე სხვა ტექნოლოგიების დაცვას მოგიწოდებთ ძვირფასო ქართველებო.

დაიცავით ევროპული ტექნოლოგია საკუთარი თავისუფლების ძებნისა და პოვნისას.

რა მაქვს მხედველობაში, თანამედროვე ევროპა თავისი ექსტერიერით ( ტანსაცმელი, ქცევა, პოპ მუსიკა, პოპ არტი, არქიტექტურა, დიზაინი, რეკლამა...) თავისუფალი, შეუზღუდავი, ცენზურისა და კონსერვატივიზმისაგან სრულიად თავისუფალი და იმპულსურია.
ევროპაში ფეხბურთის ფანები ქალაქებს იპყრობენ, ვანდალები მანქანებს წვავენ, მაღაზიათა ვიტრინებს ამტვრევენ და პორნოებს იღებენ.

მათთან შედარებით ჩვენ ზომიერი ლაგამი გვშვენის და გაცილებით გონიერები ვართ.
ძალიანაც კარგი.

და მაინც, რატომ არის ევროპა მოწესრიგებული, სუფთა, მშვიდობიანი, წარმატებასა და პროგრესზე ორიენტირებული, კანონდამჯერე, პროდუქტიული, ჯანმრთელი და მდიდარი ვიდრე ჩვენ?

ჩვენც ხომ ზრდილობიანი და წესიერი ხალხი ვართ და არა ფანატიკოსი ან ველური?
იქნებ პირიქით, ჩვენ უფრო მტკიცებ ვიცავთ წესიერი ქცევის წესებს ვიდრე ისინი, ვინც ითმენს თავის გვერდზე სატანისტებს, პორნოებს, გეებს, გიტარის რიფებს და ამორალურ ფილმებს?
იქნებ კი არა, სწორედაც ასეა - ჩვენ უფრო წესიერები ვართ, უფრო ზრდილობიანები.

და მაინც შედეგად რატომ გამოვიდნენ ისინი უფრო უკეთესი საზოგადოების შემქმნელები ვიდრე ჩვენ?

იმიტომ რომ დაიცვეს ტექნოლოგია.


მათი ტექნოლოგიის წარმატება კი იმაში მდგომარეობს,


რომ



მოზარდებს აუცილებლად წააკითხეს დევიდ კოპერფილდი, ჯეინ ეარი შედეგად გადაატარეს შიმშილისა და მკაცრი წესრიგის ელდა,








შემდეგ შეაპარეს ლოკი, საფრანგეთისა და ინგლისის რევოლუციები, ამერკის ადამიანთა უფლებების ქარტია,


მისცეს სიამაყე მისი წინაპრების მიერ გამოგონილი კაცობრიობისადმი ნაჩუქარი ტექნოლოგიებით( ორთქლმავალი, ლიფტი, დამბა, მაუდის ფაბრიკა, მუშკეტი...)

აჩვენეს ბოლო ასი წლის მანძილზე მათ ტერიტორიებზე ამბიციებისათვის ბრძოლაში ორ მსოფლიო ომში დაღუპული 60 მილიონი ადამიანის საფლავი,

მოატარეს უზარმაზარი ბუნებათმცოდნეობის მუზეუმები,

წააკითხეს 1984,

მოუყვნენ ენგელსისა და მარქსის უშედეგო საუკუნოვან სოციალურ ექსპერიმენტზე, სკოლაში საათები უჩიჩინეს წესების დაცვის აუცილებლობა


და არცერთხელ გააკარეს მოზარდთა თვალსაწიერს ვეფხისტყაოსანი, კ.ფ. მონანიება, თეთრი ბაირაღები, ყვარყვარე,


და რა მიიღეს შედეგად ?

ის, რომ ბაზა მოზარდ ადამიანს, ზრდასრულობაში შესვლისას აქვს სოციალურად გაწონასწორებული წესიერი სასარგებლო საპროფიტის, რომელიც დიდი მკაცრი სოციუმის შეზღუდვებს ღებულობს და ცდილობს შეესაბამებოდეს წესიერი ჭანჭიკის როლს.
საქართველოში კი სკოლადამთავრებული ადამიანი სახელმწიფოსადმი დაუმორჩილებლობაში ხედავს ასპარეზს თავისი ინდივიდუალობისთვის:

ვეფხისტყაოსანმა მას ვაჭრობა და გათვლა აუკრძალა, ყვარყვარემ მთავრობასთან თანამშრომლობა შეაზიზღა, მომანიებამ თვითონ მთავრობა, და ეს ყველაფერი მტკიცედ და ქვეშეცნეულად.


ტექნოლოგია, რომლითაც მიდის ევროპული საზოგადოება პიროვნულ თავისუფლებამდე რადიკალურად განსხვავდება ჩვენი საზოგადოების ამავე მიზნის მისაღწევი ტექნოლოგიისგან.

ევროპელი მოსწავლისათვის წარსულში არის სიღარიბე, ომი, შიმშილი, სისუსტე და ამ ყველა სამარცხვინობების დამარცხება წესიერებით, ცივილიზაციით, ერთიანობით, კონსენსუსით.

ქართველი მოსწავლისათვის წარსული აწყობილი მსუქანი სოციალიზმია, სადაც ღიპზე ღილი არ გვეკვრება, ზაფხულში პროფკავშირი გაგზავნის დასასვენებლად, ქართველები ყველას უყვარს, მოგებული, დედამიწის მაზანზარებელი იმპერიის მოქალაქეები ვართ, ყველა სიკეთე გვეკუთვნის და 80%ით გვაქვს კიდევაც.

მაგრამ ქართული აღზრდის ტექნოლოგიაში უცვლელ ინგრედიანტად დევს ანტისახელმწიფოებრივი კოლოსები - საამაყო ქართული ლიტერატურა.

ჩვენი ტექნოლოგია არ არის სოციუმის წარმატებაზე ორიენტირებული, მისი პროდუქტი მორიელია, რომელიც საკუთარ თავს კბენს, რომელიც არ ახდენს ძალის დელეგირებას ხელისუფლებისათვის, რომელიც არ უთმობს პერსონალურ სივრცეს სხვა ადამიანს, რომელიც არ ტოვებს ბილიკის ადგილს საზაფლაოზე, რომელიც უშვებს უცნობ ადამიანებთან ურთიერთობისას შეურაცხყოფის და ფამილარობის კარგა მოზრდილ დოზას, რომელიც კრძალავს და ზღუდავს უცხოს და უცნობს, რომელიც ყველა კონფლიქტურ სიტუაციაში უმრავლესობის მხარეზე დგება, რომელიც ფანჯრიდან ფერთხავს ხალიჩას და საფერფლეს.

და მაინც, რატომ არიან ევროპელი ჭინკები ჩვენს ჭინკებზე უფრო ჭინკები ან ევროპელი საშუალოსტატისტიკური მოქალაქეები ჩვენზე უფრო პედანტურად წესიერები?

ოდესმე ვიპოვით ტექნოლოგიას, რომელიც ვეფხისტყაოსნისა და მუხრანმაჭავარიანის საქართველოს ევროპაში შეგვიშვებს?
არ ვიცი.


მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ თუ ესეთი ტექნოლოგია ოდესმე გვექნა, იქ აუცილებლად იქნება ფოკუსირებული 20 წლამდე მოზარდებზე მათ განათლებაზე.
ადამიანები ისწავლიან დაახლოებით 80%-ით მეტს და ეს 80% იქნება :

-
-
-
-
-
-
-
-




-                           

სასარგებლო შაბლონური ნოტაციები მშობელთათვის

ქალიშვილის მამისთვის 


მომავალში დავწერ შაბლონ ნოტაციას ბიჭის მამისთვის. 

ანუ ნოტაციებს, რომლებიც მამებმა უნდა წააკითხონ შვილებს სულისგადამეჩენელი საუბრის ნაცვლად.  



20 წლამდე
ქალიშვილის მამა აუცილებლად ჩავარდება იმ სიტუაციაში, რომელშიც ეს შაბლონი გამოადგება. 

მას მოუნდება ესაუბროს თავის ქალიშვილს ამ საკითხზე, მაგრამ ეუხერხულება და სამომავლოდ გადადებს. 
შედეგად, ან დროულად გაესაუბრება, ან დაგვიანებით. 
თუმცა  ეს სიტყვა დაგვიანებით, აქ არაზუსტია. 
არაზუსტია იმიტომ, რომ თვითონ ის მნიშვნელოვანი საუბარია ფარდობითი ეფექტის მქონე. ანუ შეიძლება ამ საუბარმა სრულიად უწყინარ ნიუანსთან კომბინაციაში შედეგი დიამეტრულად შეცვალოს - ჯინი ამოუშვას ან ჩაკეტოს. 
მშობელს რა თქმა უნდა ჯინის ჩაკეტვა სურს, მაგრამ შეიძლება თვითონვე შეუწყოს ხელი საწინააღმდეგო შედეგს.
ანუ, ეს შაბლონური ნოტაცია ხიფათის შემცველია, მისი გამოყენება ინდივიდუალურადაა გადასაწყვეტი. 
მე, ავტორი პასუხისმგებლობას არ ვიღებ შედეგებზე. 



მოზარდისათვის  
ყველაზე ძვირფასი დასკვნა ისაა, რომელიც თვითონ მოუვა თავში.

 
სექსი ქორწილამდე, ეს ის კოშმარია, რომლის თავიდან ასარიდებლად ყველა ქალიშვილის მამა მზადაა დღეს საღამოსვე მოსაჭრელად გაიმეტოს მარცხენა ხელის ნეკი თითი. კიდევ კარგი რომ ასეთი გარანტირებული საშუალება არ არსებობს, თორემ მამაკაცთა მეოთხედი უთითოთ დავრცებოდით, მაგრამ უთითობა პრობლემა ნაკლევადაა, პრობლემაა სექსი ქორწინებამდე და სექსი არასაქმროსთან.

 
შენი შვილი ხანგრძლივი მიზანმიმართული მრავალსაფეხურიანი ნადირობის მსხვერპლი შეიძლება აღმოჩნდეს. მონადირებული ნანადირევი შეიძლება აღმოჩნდეს. დაორსულდეს, შეერყეს ავტორიტეტი, ფსიქიკა, თვითშეფასება. უარეს შემთხვევაში ეს დროებითი ხიფათი მისთვის სამუდამო სიზიფეს ქვად გადაიქცევა, რომელიც მუდმივად აღმართში უნდა აგოროს. მისი ბიოგრაფია იცვლება, ბევრი  პერსპექტივა იბლოკება, 77 წლის ასაკშიც სხვა იქნება, უფრო უბედური და ავადმყოფი, ვიდრე იმ შემთხვევაში, ეს ერთ თვიანი ხიფათი სუფთად რომ დაეძლია. 

ერთ მხრივ 20 წლისების ფიზიოლოგია სრულიად მზადაა სექსისთვის, ორსულობისთვის და დედობისთვის, სრულიად ბუნებრივად, გულწრფელად და დროულად შეიძლება შეუყვარდეს ბიჭს გოგო და გოგოს კი ბიჭი. 

ერთი პრობლემა ბიჭის სოციალურ მზაობაშია, უფრო სწორედ უმწიფრობაში. 
საზოგადოება სრულუფლებოვან საპროფიტად ადამიანს მიიჩნევს პროფესიის დაუფლებისა და მუშაობის დაწყების შემდეგ. პროფესიუს დაუფლებას კი ინდივიდუალურად ზოგი  22 წლის ასაკში ახერხებს, ზოგი კი 32- ის.  ბიჭები ერიდებიან ადრეულ  დაქორწინებას სხვა მოტივითაც, უნდათ თავისუფალი სტატუსი მრავალ სასურველ პარტნიორთან ფლირტში გაატარონ.მიიღონ საწადელი, აიმაღლონ თვითშეფასება ეტქ.  

მაგრამ ბიჭების ქორწინებისთვის მოუმზადებლობაზე მეტი პრობლემა კი გიგოს ფიზიოლოგიაა. 
ერთი შეხედვით ორ ადამიანს, ქალს და ვაჟს ერთნაირი თამაში აქვთ წამოწყებული, ერთნაირი სარკისებრი სურვილები უჩნდებათ, მაგრამ ამ თამაშში ისინი არ არიან სიმეტრიულები როგორც პინგპონკის მოთამაშენი. 
ისინი უთანასწორო შედეგს იმკიან როდესაც ანგარიში 1:1- ია. 
ერთი უპირობო მოგებულია, მეორე კი პირველზე უპირობოდ დამოკიდებული ხდება. 
ამერიკის სკოლებში ორსულის მუცლის ფორმის 10 კილოიანი მულაჟები შეიტანეს, რომლებსაც გოგონებსაც აცმევენ და ... ბიჭებსაც. უნდა გაიკეთონ და იარონ ამ ტვირთმოკიდებულებმა  თითო საათი. 
არადა + 10 კილოგრამი მუცელზე ერთი წვეთია იმ სირთულესთან შედარებით, რომელიც  ორსულობის სტატუსს მოჰყვება - ბავშვი, და მისი ცხოვრებით ცხოვრება აწ დამარადის.   
ამერიკაში ამით ცდილობენ ორივე ჯგუფს სექსზე პასუხისმგებლობა აგრძნობინონ. 
დიახ, ბიჭმაც უნდა იცოდეს თუ რაარის ორსულობა, ანუ ის რა შედეგიც შეიძლება მოჰყვეს გულწრფელ და კრისტალურ უმანკო სიყვარულს.
ჩვენთან ეს თემა ჯერ კიდევ ტაბუდადებულია ოჯახში სასაუბროდ, ტელევიზია და  ინტერნეტი  კი ცხოვრების ისეთ მოდელს სახავს მიღებულ ნორმად, რომელიც  კაცობრიობამ პალეოლითში დაძლია. 


ცხოვრება და ცხოვრების ანტურაჟი  მართლაც იცვლება, უცვლელია ნადირობის პერსონაჟები. 
ამ ნადირობიდან ბიჭს შეუძლია უმანკო დარჩეს მთელი ნეგატივი კი გოგოს დაუტოვოს, ისევე როგორც ენლილის, ვარსექენის, ასმათის, თრისტანის და ქრისტინეს დროს. 
 
გოგონებს სხვა პასუხისგებლობა ენიჭებათ, ბიჭებს სხვა. სექსი ქორწილამდე თუნდაც დაოჯახების პერსპექტივით, ქალიშვილს აქცევს მთხოვნელად ( მართლა გასათხოვებლად) ვაჟს კი მოწყალე რაინდად ( ან უხიაგ გამარჯვებულად). 
როლების ამ  გადანაწილებას არაუმეტეს   ერთი საათი ჭირდება. რომლის დასაწყისში ორ თანაბარ ადამიანთაგან ერთერთი საათის ბოლოს მეორეზე დამოკიდებული ხდება.  

და რა ქნას გულწრფელად შეყვარებულმა ვაჟმა, თუკი ქორწილს არ აპირებს მინიმუმ 2 წელი, მისი შეყვარებული კი იწვის და დნება?
არავინ ვფიქრობთ რომ ოდესმე მოვკვდებით, ჩვენ ამ აზრზე აცილება გვაქვს ჩართული, სიცოცხლე გვინდა და ვცხოვრობთ. 
ასევე აქვთ ბიჭებს  ჩართული აცილება გოგოს დაფეხმძიმებაზე. გაემტყუნებათ?

ბოლოსდაბოლოს, ბიჭებს არ უყვართ, ეშინიათ, ეეჭვებათ ისეთი ადამიანის ცოლად მოყვანა, რომელიც გატყდა და დანებდა. მამაკაცები სოციალურადაც და ფიზიოლოგიითაც მომხვეჭელები არიან, ისინი ვერ იტანენ იმ აზრსაც კი, რომ მათი მეუღლე შეიძლება ოდესმე სხვა ადამიანის ხიბლში  ჩავარდეს და უღალატოს. ცოლმა უნდა უერთგულოს თუ კაცი ომიდან ცალფეხა, ნადირობიდან ხელცარიელი ან ცხუბიდან გალახული დაბრუნდა. ეს ბიოლოგიაა, ფსიქოლოგიაა,  ტრადიციაა, მორალია და ბოლოს სუციუმისთვის ყველაზე ხელსაყრელია. აქ ბიჭი და სოციუმი ერთ მხარეზე დგანან. კრიტიკული მზერის ობიექტი კი ერთია - გოგო.
შედგად ერთი, ერთობლივი  აქტის პასუხისმგებლობა მხოლოდ გოგოს ეკისრება. 
ბიჭი ამ შემთხვევაში ორმხრივ გამარჯვებულია, ერთი თავისი გაიტანა და მეორე, ნაშას ცოლად მოყვანას გადარჩა. 
როგორ იქცეს  კდემამოსილი პრინცესა ნაშად, ეს მამაკაცთა საუკუნოვანი ნადირობის დახვეწილი ტექნოლოგიის საქმეა. 
ყველა კაცს შეუძლია მოინადიროს ყველა ქალის გული, ფაქტიურად 99% ალბათობით. მუხრუჭი უნდა ჰქონდეთ მამაკაცებს, და აქვთ კიდევაც უმეტეს შემთხვევაში. 
მაგრამ თუ ის ბიჭი არ არის წესიერ უმრავლესობაში და მით უფრო მოხარული იქნება, რაც მწარედ დაამარცხებს პარტნიორს, მაშინ როგორღა უნდა შეძლოს გოგომ განსაცდელის თავიდან აცილება? 
დაიზღვიოს თავი სოციუმის მიერ მისთვის გამომეტებული დამცავი მექანიზმებით - სექსი ქორწილის შემდეგ. მოხერხებულია, გამართლებულია, უსაფრთხოა, თანაბარუფლებოვანია, კურთხეულია ბოლოსდაბოლოს.
გარანტირებულად გიცავს ისეთი ეპითეტებიდან, როგორიცაა: 
მიტოვებული, ნაშა, ქარაფშუტა  ( კიდევ ბევრია).
 ამ ისტორიაში კიდევ ერთი ( უფრო სწორედ) მონაწილეა. მშობლები, ოღონდ მხოლოდ გოგოს მშობლები. 
ჩვენი სოციუმი მშობლებს  აკისრებს პასუხისმგებლობას ქალიშვილის ქცევაზე. 
გოგოს მშობლებს სოციუმი ავალებს ისე მოახერხოს ქალიშვილისთვის  კეთილგონიერების ჩანერგვა,  რომ ამ თემაზე სიჩუმის ტაბუ არ დაარღვიოს. 
ძნელი ამოცანაა. მე ვარღვევ ამ ტაბუს. 
ერთი ნიუანსით - ტაბუს ვარღვევ ინტერნეტმომხმარებელთათვის ( მათ შორის ჩემი შვილისთვის) , ანუ სექსის თემაზე სიჩუმის ტაბუს ვინარჩუნებ ( ნაწილობრივ).
იმედი მაქვს ამ ბლოგის მკითხველთაგან შეღერებული ქალიშვილის ზოგიერთ მამას უხერხულ წუთებს ავაცილებ, უბრალოდ წააკითხეთ, ჩაეკითხეთ. 

პ.ს. ჩემო და სხვისო გოგონებო. ახლა გადავიკითხე ეს მართლაც ნოტაცია. 
ერთი ჰიპერბოლა შევნიშნე - ბიჭები მზაკვარ ბოროტ საფრთხედ ჩანან. 
არადა მთლად ასე არაა, თქვენს ხელშია რა როლი ექნებათ, ბოროტის თუ კეთილის. ოღონდ სადღაც კუნჭულში იქონიეთ მხედველობაში ის რაც აქ წერია.
                
 

რას მოგვითხრობენ სერიალები?

ევროპული კულტურის განშტოებებია სამხრეთამერიკილი და ჩრდილოეთამერიკული ცივილიზაციები. 
სამხრეთამერიკული კინემატოგრაფი მსოფლიოშ სერიალების 90%_ის მომწოდებელია, ჩრდილოეთიამერიკა  ( აშშ- ჰოლივუდი) კი ფილმების 90%_ის.

სამხრეთ, იგივე ლათინურამერიკული კულტურა ესპანურ, იტალიური და პორტუგალური კულტურების შვილობილია, 
ჩრდილოეთამერიკული კინემატოგრაფი კი ჩრდილოეთევროპული კულტურის გაგრძელებაა. 

ჩრდილო და სამხრეთ ამერიკული კულტურები ერთმანეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება. 

განსხვავებულია აგრეთვე ესპანური და ბრიტანული კულტურები, მაგრამ ჰოლივუდი და ლათინური ოპერები ერთმანეთს კიდევ უფრო მეტად დაშორდნენ. 


რამდენ ხანს შეგიძლია ღეჭო გემოგასული კევი? 

ლათინები თითქმის ერთიდაიგივე სცენარით დაწერილ უამრავ სერიალს ნთქავენ და არ ბეზრდებათ, ჰოლივუდური სერიალები უფრო მეტ სიახლეს აძლევს მაყურებელს და ზოგიერთი  სერია ცალკე ფილმადაც საინტერესოა. 
ვბრაზდები ლათინურების მაყურებელზე, როგორ შეუძლიათ მეორმოცეჯერ უგულშემატკივრონ ისტორიას ნაცნობი დასასრულით, 
აი ინდოელებზე კი არ ვბრაზდები, მე მათი უბრალოდ არ მესმის. ისინი ჩემთვის სხვაპლანეტელები არიან, რომლებიც ცხოვრების განმავლობაში ალბათ ერთი სცენარით გადაღებულ 40000 ფილმს ნახულობენ გულწრფელი ინტერესით. 



დავუბრუნდეთ ისევ ამერიკებს, რა ტრადიცია თუ წარმატებული მაგალითი გახდა ერთი მხრივ ჰოლივუდის, მეორე მხრივ კი ლათინური საპნის ოპერების წინაპირობა? 

მარკესის მარტოობის ასი წელიწადი ხომ არ არის დამნაშავე? 
მარკესი ხომ საერთოსამხრეთამერიკული კოლოსი მუმირია. 

ჩრდილოეთით მოკლე, ლაკონური სიტუაციები რატომ ამჯობინეს, ო ჰენრი?
ჯეკ ლონდონი? 






იქნებ პირიქითაა, შექსპირის მცოდნეს ლათინური სერიალი უკვე აღარ ართობს, მწუხარე სახის რაინდის ქერქქვეშა ლაბირინთების წამკითხავს კი ფსიქოდელია მოზარდობიდან მიაჩნია განვლილ სევდიან პერიოდად.



ასეა თუ ისე, მოთხოვნამ შექმნა მიწოდება თუ მიწოდებამ შექმნა აუდიტორია, სერიალები ერთ რამეს  ამბობს- ჩრდილოელებს უფრო მეტი ინფორმაცია ჭირდებათ, სამხრეთელებს ცოტაც აკმაყოფილებთ. 
საპნის ოპერები ზოგჯერ  შინაარსის ვერბალურ გადმოცემას არც მოითხოვენ, თვალების ბრიალი, პათოსი, აკანკალებული- თავზარდაცემული ხმა და ბერძნულ-ჩინური  ტრაგედიების  ნიღბები საკმარისია მთელი სათქმელის გადმოსაცემად.     
ლათინურ სერიალებს გადაუთარგნმელად ან სულაც ხმადამუტებულს რომ უყურო ბევრი  არაფერი გამოგეპარება, 
ჰოლივუდურს კი, ხშირად ერთი წინადადებაც რომ გამოგრჩეს, მთელ ფილმს ვერ გაიგებ.  


ირეკლება თუ არა ტელე-კინომატოგრფიჯლ კულტურაში სხვაობა ამ ქვეყნების ზოგადი განვითარების დონეებში. 
კი, და ერთმნიშვნელოვნად ჩრდილოეთის სასარგებლოდ. 
არის კიდევ ერთი მარკერი კულტურული ცხოვრებიდან, რომელიც ჩრდილოელთა უპირატესობას თვალსაჩინოს ხდის, ეს სიმღერების ტექსტებია. 
ჩრდილოეთამერიკი როკის ტექსტები იმდენადვე და უფრო მეტადაც აღემატება სირთულით  სამხრეთამერიკულ კანსიონებს, რამდენადაც აშშ აღემატება ვენესუელას. 
ჩრდილოეთში ერთი სიმღერა კლიპის გარეშეც ერთი ფილმია, სამხრეთში კი ასი სიმღერაა ერთი ფილმის ერთი ეპიზოდის ფონი.


ეს მთელი ტირადა კი იმის სათქმელად დავწერე, რასაც ახლა ვიტყვი. ჩვენში გავრცელებული კლიშეს მიხედვით სამხრეთამერიკული ტელეკინოკულტურა უგემოვნო და პრიმიტიულია, ხელოვნებასთან და კულტურასთან ფეხი არ ჩაუვა და ჩვენს დონეზეც ვერ ამოვა. 
აი აქ ვცდებით. სად არის ჩვენი დონე? 

გარემო ლათინურ სერიალებში აშშ-ამერიკული ჩანს; სუფთა ქუჩები, მშვენიერი არქიტექტურა და დიზაინი, კარგი ავტოპარკი, სუფთა საავადმყოფოები, პოდიუმები, ოფისები და გოლფის მოედნები, მოვლილი ხალხი ( შორი დამემკვიდრების წყალობით ძალიან ლამაზი ხალხი),მოვლილი ეზოები. 

ესპანურ- იტალიური ცივილიზაციების გაგრძელება. 

რითი უნდა აღვემატებოდეთ ჩვენ მათ?
ევროპასთან უფრო ახლოს ყოფნით? 
ილუზორული უპირატესობაა, ლათინოამერიკელები ევროპულ ენოვანები და ევროპულგენიანები არიან. 
უცნაური მათი ევროპასთან შედარებით დაბალი კულტურული და ეკონომიკური განვითარებაა. რატომ ვერ მოახერხეს მათ მამა ( თუ დედა) ერებზე, ესპანელებზე  და პორტუგალიელებზე უკეთესი ქვეყნების შექმნა, როგორც ეს ინგლისელების შთამომავლებმა შეძლეს ჩრდილოეთ ამერიკაში? 

რამ აამაღლა აშშ ინგლისთან შედარებით და რამ შეუშალა ხელი არგენტინასა და მექსიკას იყვნენ  ესპანეთის დონის მაინც? 

რატომ პროგრესირდნენ ემიგრირებული  ბრიტანელები და რატომ დეგრადირდნენ ემიგრირებული ესპანელები? 


  ჩემი ვერსიაა

ემიგრირებულმა ესპანელებმა შეძლეს ესპანური მმართველობის, ტრადიციების, შეფასების კრიტერიუმების, ეროვნული განსაკუთრებულობის, პრიორიტეტულობის,  გვარიშვილობის, გვარის წოდებების- ბატონ- სინიორობის, პრიორიტეტული რელიგიის შენარჩუნება. 
და შედეგად შინაარსით დარჩნენ ესპანეთის კოლონიად ქვეყნის დასალიერში. ისინი კვლავ იქ არიან, მეორეხარისხოვან ესპანეთში, სინიორ- სინიოტიტებში, გამდიდრებულები არდადეგებზე ესპანეთსა და იტალიას სტუმრობენ, ღარიბებს კი მათი მექა- ევროპის მონახულება საოცნებოდ რჩებათ. 



ბრიტანელებმა ვერ შეძლეს ჩრდილოეთში მმართველობის, ტრადიციების, პრიორიტეტულობის, სხვაზე  დომინირების, პრიორიტეტული რელიგიის შენარჩუნება. ფრანგული,  გერმანული   
და ებრაული თემი მათ გვერდზე უფრო ძლიერი იყო, ვიდრე სამხრეთ ამერიკაში. 
შედეგად შეიქმნა კომუნა, რომელშიც პრიორიტეტულობის სტატუსი ყველა დონეზე ბრძოლით, კონკურენციით უნდა  მოგეპოვებინა და მივიღეთ ძლიერი, სუპერ განვითარებული ქვეყანა. 
ანუ ბრიტანელების მიერ თავისი დომინანტობის დათმობის შედეგად მათი შექმნილი სახელმწიფო სუპერსახელმწიფო გახდა. 

რა მოხდებოდა ბრიტანელებს თავისი უპირატესობა რომ არ დაეთმოთ, ალბათ აშშ იქნებოდა ავსტრალიაზე ცოტათი უკეთესი და ავსტრალიაზე ცოტათი უფრო ძლიერი ქვეყანა, მოწესრიგებული, ევროპული მაგრამ... საშუალო.   

    
"არავინ ჩაგითვლის იმას, რაც შეგეძლო გაგეკეთებინა,   მაგრამ არგააკეთე, სამაგიეროდ ყველას აქვს შენი შეცდომების სრული სია"
მერფის ერთერთი კანონია, კარგი კანონი. 


ის რაც ჩვენ უნდა გავაკეთოთ არის : 

უარი ვთქვათ ამ მიწაზე დირექტივების გაცემის  გენეტიკურ უფლებაზე. 
რეალურად გავხადოთ თანასწორუფლებიანნი საქართველოს მოქალაქეები ეროვნების მიუხედავად. 
უარი ვთქვათ სახელმწიფოს მიერ ერთერთი რელიგიის პრიორიტეტულობაზე
მოვიწვიოთ აქტიური, ჭკვიანი პიროვნებები ჩვენ ქვეყანაში საცხოვრებლად ( ჩინელები, ზანგები)
დღევანდელი დეკლამაციური გონორი, რომ ეს მიწა წინაპრების დაღვრილი სისხლით გერგო და მასზე დასახლებული არაქართველი მოქალაქეები შენ უნდა მართო, უნდა გადაიყვანო ტაბუდადებულ საიდუმლო მოქმედების პრინციპში, პრინციპში, რომელიც გაიძულებს წესიერების მოდუსის შექმნითა და ამ მოდუსის მოვლით აიძულო არაქართველები პატივი გცენ და მათაც მოუნდეთ იმოქალაქონ წესიერ ქვეყანაში.
თუ ეს მოხდა პატრიოტიზმი წესიერების სინონიმი გახდება და ჩვენც გავხდებით შეურიგებლები მანქანიდან ნაყინის  ჭრაჭუნა შესაფუთის გადმომგდების მიმართ. 
გავბრაზდებით ისე, როგორც ბრაზდება გერმანელი როცა ხედავს ვიღაცა გზას უადგილოდ გადადის, ფრანგი როცა ხედავს ვიღაცა ნაგავს ყრის, ესპანელი როცა მის წინ რიგში ვინმე წინ გაძვრომას შეეცდება, ინგლისელი, როცა ვინმე ავტობუსში სიგარეტს მოუკიდებს. 

ჩვენ ამ სიტუაციაში ვითმენთ. ვითმენთ არა იმიტომ რომ სულერთია, არამედ ეს ჩვენი პირადი პრობლემა გვგონია და არ ვაცნობიერებთ, რომ ამ დაშვებებით ჩვენ ქვეყანას ღირსაბას ვართმევთ.

ქვეყანა, სადაც ერთი კაცი მაინც მდინარის პარაპეტზე ჩამოჯდება და კუჭში გავა, როგორც ეს ინდოეთში ხდება, უღირსი ქვეყანაა, ქვეყანა, რომელშიც ერთ თავხედს მაინც შეეძლება ატაროს მანქანა ასე, უღირსი ქვეყანაა.  
სანამ ერთი ქართველი მაინც შეძლებს (თავისი გენეტიკური უპირატესობის საბაბით) ასე მოიქცეს.
ოდესმე მოვესწრები, რომ პატრიოტიზმი წესიერებით და უწესობის მოუთმენლობით გამოიხატოს? 
მინდა კია, რომ მოვესწრო.              
  

ცხვირის ოპერაცია

ყვაა, ყვაა რატომ აქვთ ზოგიერთ ფრინველს ასეთი უსიამოვნო ხმა? რა დააშავეს, იქნებ ასე ჯობია მათთვის, იქნებ მათი გემოვნებით ჩხავილი საუკეთესო ხმაა?



ვინ არის ქვეყნად ყველაზე ლამაზი
ჩემი ბახალა,
თოვლს დაადნობს და მზეს ამოიყვანს ჩემი ბახალა.


გალაქტიონის ლექსია, პატარა და კარგი ლექსი.

კი ბატონო, ეს გასაგებია, რომ ყველას თავისი შვილი ურჩევნია სხვისას და კიდევ კარგი ასეა. 

მაგრამ არსებულა კიდევ ასეთი კანონზომიერება- ყველა ზრდასრულს მოსწონს პატარა, მათ შორის არა თავისი სახეობისაც, მაგრამ პატარა.
ანუ პატარა ბავშვი, მაიმუნი, ნიანგი, წიწილა და ლეკვი არამხოლოდ ადამიანს მოსწონს ესთეტიური შეხედულებით, არამედ სხვა ცხოველებსაც, და არა ესთეტიური მოსაზრებით, არამედ რეფლექსურად, ქვეშეცნეულად. 

აღმოჩნდა, რომ პროპორციულად დიდი თავის ტვინის ნაწილი და პატარა, წარუზიდავი სახე პროფილში,ანუ, ცხვირი პაჭუა, შუბლი კი წინწამოწეული მშობლიური გრძნობების უნივერსალური მასტიმულირებელია. 





ამიტომაც ხშირია ბუნებაში შემთხვევა, როდესაც მრისხანე მტაცებელი უსუსურ ჩლიქოსანს იშვილებს და უვლის. 
ეს მხოლოდ ზოოპარკებში არ ხდება, ბუნებაშიც ხშირადაა დაფიქსირებული ასეთი კაზუსები: ვეფხვმა იშვილა გოჭი, ლომმა ანტილოპას ნუკრი, ძაღლმა კნუტები, ქათამმა ჭუჭულები. 

წარზიდული ნაწილები ზოგ ცხოველს მთელი ცხოვრება რჩება ოდნავ წარზიდული (მაგალითად პანდა, კატა, თუთიყუში, ჰაჩიკო ძაღლი), ზოგს კი არ გაუმართლა და ზრდის პარალელურად წარზიდული ნაწილები ძალიან წარეზიდება (ნიანგი, ყვავი, მგელი, დობერმანი)  ადამიანი ამ ცხოველების მიმართ იგივე ქვეშეცნეული სტერეოტიპების ქვეშ მყოფი სჯის, რა ქვეშეცნეული რეფლექსებიც ზოოსფეროსთვისაა საერთო:

მიტყეპილი საყვარელი და მოსაფერებელია, წარზიდული კი აგრესიულია და მტერია.



 
ანუ, ვერავინ დაადასტურებს, რომ თუთიყუში კეთილია ხოლო ყვავი ბოროტი, ვირთხა უფრო ბოროტია ვიდრე ზღვის გოჭი, მაგრამ სტერეოტიპი თავისას შვება. 
წარზიდულ პროფილიანები მტრები არიან, პანდა, დათვი, თუთიყუში, კატა და ზღვის გოჭი კი მეგობრები. 

ვართ თუ არა ჩვენც, ადამიანები ამ სტერეოტიპის გავლენის ქვეშ არა ცალკეულ პიროვნებას არამედ ერების შესახებ წარმოდგენის ჩამოყალიბებისას? 

იქნებ ამიტომ გვირჩევნია ჩვენსავით და ჩვენზე უფრო ცხვირიან სომხებს რუსები? 
იქნებ ჩვენც აპრიორ მტრები ვართ რუსებისთვის, მტერი რომელიც ან უნდა დაიმონო, ან უნდა მოკლა მაგრამ არცერთ შემთხვევაში არ უნდა დატოვო თავის ნებაზე.
იქნებ ჩინელები იმიტომ აჩენენ ბევრ ბავშვს, რომ მათი შვილები დიდხანს რჩებიან ცხვირპაჭუები და საყვარლები? 

პ. ს.  ეს თემა ცხვირის პლასტიკოსი ქირურგების მაფიამ შემიკვეთა და მეც კომპლექსებს ვავრცელებ - მოიჭერი ცხვირი თუ არ გინდა იყო ქვეშეცნეული მტერი.
ამ ვიდეოში დრამატულ ჯუნგლების კანონს ცხვირპაჭუებისადმი ეს უნივერსალური კეთილგანწყობა ენაცვლება. ლეოპარდი, რომელიც ბაბუინს კლავს, ღმოაჩენს, რომ ბაბუინს იღლიაში შვილი ჰყოლია, მერე თქვენ ნახეთ.

გულწრფელად რომ გითხრათ, ხანდახან უცხო ადამიანს მინდა ისე, ინკოგნიტოდ ვურჩიო, გაიკეთე ოპერაცია, გაცილებით ლამაზი იქნები და ქვეშეცნეულად საყვარელი. 

პ. ს. მარგარეტ ტეტჩერის ცხვირი მომწონს,  ხასიათის ნიშანია და არა ნაკლი. მომწონს, მაგრამ მომწონს პრემიერმინისტრი ქალისთვის და არა ცოლისთვის.


როდის უნდა გაიკეთო ცხვირის ოპერაცია? 








ალბათ სკოლის შემდეგ და იქნებ ინსტიტუტამდე, ან თუ ჭოჭმანს თავს ვერ ართმევ სამსახურამდე მაინც, მაგრამ ადრე ჯობია.  

უნდა გაიკეთო თუ არა ცხვირის ოპერაცია გადაწყვიტე მარტივად, თუკი შენი პროფილი უფრო ყვავისაა ვიდრე თუთიყუშის ან უფრო ვირთხის ვიდრე თაგვის, ან თუ დილით სარკიდან ხელმარჯვე ოსტატის რვაფეხა მეფე გიცქერის დღესვე დაიწყე ფულის შეგროვება ოპერაციისათვის.

დედა სამშობლო მოგიწოდებს, შენ ეს უნდა შეძლო, შენ ეს გევალება.  
    

დონე მუსიკა

თუ ისმენ 
მუსიკას, რომლის სტილი არ გევასება, მაგრამ ჯერ აღმოაჩენ, რომ ამ სიმღერაში რაღაც საინტერესო დევს, შემდეგ აღმოაჩენ რომ ამ შემსრულწბდლში რაღაც საინტერესოა და მიუxედავად იმისა რომ ეს სტილი შენი არაა, აღიარებ, რომ თურმე კარგი ყოფილა, ე. ი. 
შენ დონე მუსიკას ისმენ


მაგალითად ფრანც ფერდინანდ,ბისტი ბოის, მატიე პაზარ, ფრენკ სინატრა, პროდიჯი...

მამაშვილის გასაუბრება-პრევენცია

/სტენოგრამა/
-მოიხედე აქეთ, სალაპარაკო მაქვს ,მოტრიალდი, გადაგე ეგ წიგნი, ხო, გადადე, დახურე.
-???
-ოდესმე ცდუნება გექნება, შენს დარეხვილ მეგობართაგან ვინმე ყოჩაღი ნარკოტიკს შემოგთავაზებს და შენც ცდუნება გექნება გასინჯო.
-არ მექნება.
-გექნება, იმიტომ რომ ის ვიღაცა, "კაი ბიჭი" იქნება და შენც მოინდომებ რომ თავი მოაწონო, როგორც მინიმუმ, მოგინდება რომ აჩვენო, რომ მშობლების იღლიაში აღარ ხარ.



ჩემ თავზე გეტყვი, თუკი რამ უბედურება შეიძლება დამატყდეს თავს,ეს ჩემი შვილის ნარკომანობაა.
ვერ ვიტან მაგათ, ვერ ვიტან იმიტომ რომ ჩემი გადასარჩენები ხდებიან თვალებზე გადარწყეულებს და გაშავებულებს რომ მოგვითრევენ ფეხებით მათივე ძმაკაცები.
თუ გადავარჩენ, თვალს ვერ მისწორებენ, თუ ვერა და ჩემი სათქმელია მერე მათი მშობლებისა და ცოლებისათვის - თქვენი შვილი ნარკოტიკმა მოკლა მეთქი და უნდა ვუბოდიშო, რომ ვერ გადავარჩინე, გვიან მომიყვანეს და ა.შ.
კიდევაც გადავარჩენ და გავიხარებ თუკი ჩემი შრომა ადამიანის სიცოცხლისკენ შემობრუნებით დასრულდება. ხელსაც შევუწყობ, რომ სხვა მისნაირ მდგონმარეობაში ჩავარდნილი დაუფიქრებლად მოიყვანონ საავადმყოფოში და იქ პოლიციის არ შეეშინდეთ. მიჩხუბია კიდევაც მომავალ ექიმ სტუდენტთან, რომელმაც თქვა, მასეთს მე არ გადავარჩენ, რა სიცოცხლის ღირსები არიანო.
მაგრამ,
გიმეორებ.


მომისმინე, თუკი რამ უბედურება შეიძლება დამეჯახოს ცხოვრებაში ეს ჩემი შვილის ნარკომანობაა, ეს იცოდე.
დღეს რომ მითხრას ვინმემ, აი, შენი შვილი ნარკომანი გახდება 7 თუ 27 წლის შემდეგ და თუ არ გინდა ეს მოხდეს, დღესვე დაანებე შენს სამსახურსს თავი და კუდში სდიეო, წამსვლელი ვარ. ჩემი კარიერა, რომელიც 17 წელია ვაკოწიწე, არაფრად მიღირს, არც ხელფასი და ხალხში ექიმის სახელი.

უარესს გეტყვი, რომ მითხრან შენ შვილს ნარკომანობას ააცილებ, თუ ხელს მოიჭრი და მის კატლეტს შეჭამო, იმაზეც წამსვლელი ვარ.
გითხარი, ეს არის ისეთი უბედურება, მტერს რომ ვუსურვებ მხოლოდ.
ხოდა იცოდე!
არასდროს, არანაირ პირობებში არ გასინჯო ნარკოტიკი. შენს გამო-ბულ ძმაკაცს კი, რომელიც ნარკოტიკს შემოგთავაზებს, თავში მწარედ წამოარტყი.
იმათი მამებიც იმას ფიქრობენ რასაც მე, იმ განსხვავებით, რომ ეს სათქმელი მათ ერიდებათ უთხრან თავის შვილებს, თუ საბაბი არ დაინახეს.

როგორც წესი მამები ამ სათქმელს აგვიენებენ.
საბაბს თუ შეამჩნევენ და მერე ეტყვიან , უკვე დაგვიანებულია.მე შენ გითხარი, შენ შენს ძმაკაცებს უთხარი. ყოველთვის ყველა ანგელოზები არ იქნებით, ერთხელაც ვიღაცა ცდუნდება, შენ თვითონ დაეხმარე შენს ძმაკაცებს როცა...

პირველი ნარკოტიკი

ძველი შეგონება, რომ ნარკოტიკი ერთხელ თუ გასინჯე, მერე მთელი ცხოვრება ნარკომანი იქნები და გაუბედურდები , ჯერ კიდევ ერთადერთ საყოველთაოდ გავრცელებულ პრევენციულ პოსტულატად რჩება.


არადა ნარკოტიკის მოხმარების გახშირებამ მისმა ყოვლისმომცველობამამ ახალგაზრდებში ახალი ილუზია გააჩინა.

ისინი რეალურად ხვდებიან ადამიანებს, რომლებსაც ნარკოტიკი კი გამოუყენებიათ, მაგრამ ნარკოტიკზე დამოკიდებულები არ გახდნენ.

მათი მაგალითით ახალგაზრდას შეიძლება ეგონოს, რომ ნარკოტიკზე დამოკიდებულნი მხოლოდ სუსტი ნებისყოფის უწესო ადამიანები ხდებიან და თვითონ მათ ეს საფრთხე არ ელით.

არადა საქმე ასე მარტივად არ არის.
ადამიანები ფსიქოტიპურად იყოფიან ორ ჯგუფად, ისინი ვინც ნარკოტიკის ერთხელ მოხმარებით არ გახდება ნარკომანი (თუ გაუხანგრძლივდა ნარკოტიკის მოხმარება, შეუძლია თავი დაანებოს საკუთარი გადაწყვეტილებით, ან მკურნალობით) და ისინი, ვინც ნარკოტიკის გასინჯვის შემდეგ აუცილებლად გახდება წამალდამოკიდებული და მას ვერაფერი ვერ მოარჩენს (ვერც საკუთარი ნებისყოფა და ვერც ათასგვარი ეგზოტიკური მკურნალობა).

სამწუხაროდ ადამიანებს საკუთარი ნებისყოფის, ფსიქოლოგიური სტატუსის და ამტანობის შეფასება ობიექტურად არ შეუძლიათ
ერთერთი გამოკითხვით დადგინდა რომ მამაკაცები საკუთარი პენისის სიგრძეს 5 სანტიმეტრით მეტს ასახელებენ. კი არ იტყუებიან, ასე ჰგონიათ.

ასევე ჰიპერბოლური წარმოდგენა აქვთ ახალგაზრდებს თავის ნებისყოფაზე. მათი 100% თვლის რომ შეძლებს საკუთარი თავის გაკონტროლებას ნარკოტიკის გასინჯვის შემდეგ.

არადა, როგორც ვთქვი ეს წინასწარ ჩადებულია, რომ ნარკოტიკის ერთი გასინჯვის შემდეგ (ამაში არ შედის ძლიერი ტკივილის გაყუჩება) 100 დან 60 ადამიანი გახდება ნარკომანი!


ანუ

პირველი გაჩხერისას ადამიანი საფეთქელთან მიშვერილი რევოლვერით "რუსკაია რულეტკას" თამაშობს, რომლის 10 სავაზნიდან 6-ში სასიკვდილო ან სამუდამოდ გამაუბედუბელი ტყვია დევს. 4-ში კი სიამოვნების 10 წუთი, რომელმაც ბიოგრაფია შეიძლება გაუფუჭოს. არცერთი სავაზნე ცარიელი არ არის. ნარკომანობას თუ აცდი ც და ბ ჰეპატიტი, ციროზი და საყლაპავის ვარიკოზული ვენებიდან სიხლის დენით სიკვდილი იქვე იქნება ჩასაფრებული.

ეს საშიშროება უნდა იცოდეს ყველა ადამიანმა, ვისაც ცხოვბაში პირველად ნარკოტიკის გაკეთებას შესთავაზებენ.

ეს უნდა იცოდეს აგრეთვე იმანაც ვინც სხვას, განსაკუთრებით მოზარდს ნარკოტიკის გაკეთებას შესთავაზებს.

ლახტი

1983-85 წლებში ჩემს სკოლაში ფიზკულტურის გაკვეთილებზე ლახტის თამაში შემოიღეს. თავიდან გვეუცხოვა, შეჩვეული ფეხბურთი და კალათბურთი გვერჩივნა. ლახტმა აღიარება ჩვენში მოგბიანებით მიიღო. საკმაოდ აზარტული აღმოჩნდა.
სკოლის ეზოს ასფალტზე თეთრი საღებავით დახატეს ლახტის წრეები. ქამრები ჩვენ მოგვატანინეს და დაიწყო ლახტი.

ეს არის ჯგუფური თამაში რომელსაც დიდი სტრატეგობა არ სჭირდება, მაგრამ მოიგებ მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ

გექნა სათანადო სიმარდე.

გექნა სათანადო რისკიანობა
გექნა ტკივილის მოთმენის უნარი
გექნა ტკივილზე შეგნებულად წასვლის უნარი.
გექნა გუნდური თამაშის განცდა.
ახლა ეს ყველაფერი შევადაროთ რაგბს იმ პირობით თუ რაგბი ამ კრიტერიუმებს 10 ქულით აკმაყოფილებს.
მაშ ასე, თუ რაგბი 10 ია, ლახტი იქნება.
ინდივიდუალური ტაქტიკა-5.
ჯგუფური ტაქტიკა - 4.
სიმარდე -7.
რისკიანობა- 5.
ტკივილის მოთმენის უნარი -5.
ტკივილზე შეგნებულად წასვლის უნარი.
გუნდური თამაშის განცდა- 3.
ანუ ლახტს რაგბამდე ბევრი უკლია.

მაგრამ იგივე არითმეტიკით ლახტის სამჯერ თამაში თუ მოზარდს ან ახალგაზრდას იგივე ვაჟკაცობას, ამტანობასა და სიყოჩაღეს მისცემს, რასაც რაგბის ერთი თამაში მისცემდა, გამოდის რომ ეს თამაში საჩუქარია ბიჭებისა და ახალგაზრდა მამაკაცებისათვის, სკოლის მოსწავლეთა და სტუდენტთათვის, ჯარისკაცთა და ოფიცერთათვის.

და შესაბამისად საჩუქარია მთელი ქვეყნისათვის.

რაციონალობა:
არ ჭირდება სტადიონი.
არ ჭირდება ბურთი
შეიძლება იყოს ხანმოკლე
არ ჭირდება დიდი ფართი.
ფიზკულტურის მასწავლებელი შეიძლება იყოს მწვრთნელიც და მსაჯიც.
სპორტული ფორმის ჩაცმა სასურველია მაგრამ არა აუცილებელი.

ლახტის აღორძინებას დასჭირდება კარგი პრომოცია და ორგანიზება.

გუნდების შექმნა, სკოლის შიდა და სკოლათაშორისი ტურნირების ჩატარება, რეკლამა, წახალისება, მოკლედ პატრონაჟი.
ლახტს სჭირდება მხოლოდ
დაახლოებით 60მ/2 სწორ ზედაპირიანი ეზო (ასფალტით ან გრუნტის), 4მ2 დიამეტრის წრის დახაზვა ზეთის ან ცარცის საღებავით.
8 ქამარი.
შეიძლება დამზადდეს სპეციალური მოდიფიცირებული ქამრები.

პრომოციის მასშტაბებს გააჩნია, თორემ რატომ არ შეიძლება უცებ ნატოს ჯარმა მიიღოს თავის აღმზრდელობით არსენალში ლახტი და ამით ამ თამაშმა საერთაშორისო აღიარება მოიპოვოს.
ხომ წვრთნიან 21-ე საუკუნეში იაპონურ კარატესა და ჩინურ ტაიკვანდოში სხვადასხვა ქვეყნები თავის განსაკუთრებულ მეომრებს?

ლახტის დროც მოინახება!

სხვა საქმე - დღეს თბილისში სამბოში ევროპის ჩემპიონატი გრძელდება. ჩვენი ფალავანი რუსმა მეტოქემ ფინალის ბოლო წუთებზე მტკივნეული ილეთით შებოჭა. ქართველმა ფინალამდე დარჩენილი თითქმის 2 წუთი უძლიერეს ტკივილში გაატარა, გაუძლო, არ დანებდა და მანამდე აღებული უპირატესობით ევროპის ჩემპიონობა დაიმსახურა.

ადვილი

ცივილიზაციის გვერდითი მოვლენები*:


ადვილია მკვლელობა - აღარ სჭირდება ზიზღი და რისხვა.
ადვილია ბრძოლა – ტექნიკასთან მუშაობა.
ადვილია ომის დაწყება. ეს უკვე გამოვიარეთ
ადვილია თანამოაზრეთა მობილიზაცია.
მტრის ხატის შექმნა -Tundac sakuTari prezidentisagan.

ადვილია პროტესტის გაღვივება.
დამოუკიდებლად ინფორმაციის გავრცელების შესაძლებლობები, მასმედიის მზადყოფნა, პერფორმანსები

ადვილია სხვის თავგადასავლებში "მონაწილეობა"
ფილმები, სპეცეფექტები, დღეში ერთ ბიოგრაფიას გჩუქნიან.
თუ მე ბავშვობაში 10 წლის ასაკამდე ერთხელ, ბემბი როცა ვიყავი მონადირეებმა დედა მომიკლეს და ეს ახლაც მახსოვს, ახლანდელი 10 წლის ბავშვები უკვე იყვნენ ანაკონდას მუცელში, ალიენის ხახაში, პროდიჯის სცენაზე, ეჭირათ ჰარი პოტერის კვერთხი და ეკეთათ ბეჭდების მბრძანებელი ბეჭედი. და შედეგად.. ალბათ არც არსად არ ყოფილან. და ზრდასრულობისას არც არაფერი ეხსომებათ ამ ვირტუალური დომხალისაგან.

ადვილია პორნოგრაფიის ნახვა
ინტერნეტით შესაძლებელია 10 წუთში 100 ბოზს ჩახედო თვალებში და არამარტო თვალებში.
შეიძლება წაიკითხო დოსტოევსკი და თქვა "აი როგორი ყოფილა ადამიანი. მე წავიკითხე, მე დოსტოევსკისთან ერთად გამოვიკვლიე ის და ახლა ვიცნობ მას. ვერ მომატყუებენ იდეალისტი პროპაგანდისტები" პორნოგრაფიის ნახვის შემდეგ შეიძლება ანალოგიური აღმოჩენა გააკეთო "აი როგორი ყოფილა ადამიანი. ცხოველი რომელმაც ევოლუციის განმავლობაში რატომღაც დაკარგა კუდი, ღორის ფუნჯიანი კუდის მსგავსი კუდი. ის დღესაც ცხოველია, თავისი ხორცის წონა ცხოველი. ადვილია მისი ცხოველობის დანახვა, სულ ცოტა პირობები უნდა შეუქმნა ამისთვის.




და შედეგად..
და ყოველივე ამ ცივილიზაციის შედეგად ადამიანი ადვილად: მოკლავს, იომებს, შეიზიზღებს, პროვოცირებს, გულს აიცრუებს,magram აღარ აღტაცდება.



*გვერდითი მოვლენა მედიცინეს ენაზე ნიშნავს რომელიმე მადიკამენტის, პროცედურისა თუ მეთოდის შედეგად განვითარებულ დაუგეგმავ შედეგს. მაგალითად ალერგიის საწინააღმდეგო წამლების გვერდითი ეფექტია ძილიანობის ეფექტი.

თინეიჯერს

თუ ცხოვრებაში პირველად პორნო საიტში იბუჯარე და გგონია რომ ადამიანს დამალული, უფრო ნაღდი არსი დაინახე, თუ ტელევიზორში ეს ვითომ ავტორიტეტები და ვითომ პოლიტიკოსები ვერ გატყუებენ და ხვდები რომ შენი გამოყენება უნდათ, თუ შეწუხდი სისხლითა და მკვლელობებით შეზავებული ახალი ამბების ყურებით, თუ რატომღაც “რეალითი" ჩაძირვებსა და ლათინურ სერიალებსაც შერჩი და თუ ამ ყველაფრის შედეგად ადამიანის, კაცობრიობის სოციალურ და ჰუმანურ არსსში ეჭვი შგეპარა, იმედგაცრუებული ხარ და ყველა ადამიანი შენიღბული უგულო პრაგმატული მომხვეჭელი გგონია გაიხსენე რომ..

გაიხსენე რომ ამ ქვეყნად არსებობდნენ პროფესორი ჟორდანია, გია აბესაძე, იანუშ პალახი. სოკრატე რომელმაც ჩვ. წ. აღ მე-4 საუკუნეში იცოდა რომ დედამიწა მზის გარშემო ტრიალებდა. ნიუტონი, კოპერნიკი, გალილეო გალილეი და ჯორდანო ბრუნო, აინშტაინი, იანუშ კორჩაკი, ბენჯამინ სპოკი. ანტონიო გაუდი, მაგელანი, ამუნდსენი, მარტინ ლუთერ კინგი, მაჰატმა განდი, ციოლკოვსკი, მენდელეევი, მენდელი, მენდელსონიც იქვე, “დისქავერისა” და “ზონ რეალითი”-ს გადაცემების პერსონაჟები. “დისქავერის” ჭკვიანი მანქანების გამომგონებლები, მეგამშენებლობების მშენებლები, ინჟინრები.
“ვიასატ ჰისტორის” ძლევამოსილი და თავგანწირული გმირები, “ენიმალ პლანეტის” ცხოველებში დაინახე პრიმიტიული სოციალურობის საფუძვლები რომელიც ადამიანმა, მათზე ნელმა, მოუქნელმა და სუსტმა ადამიანმა იმდენად დახვეწა ,რომ საერთო ძალისხმევით უძლიერესი და ყველაზე შეგუებული გახდა, მიაკითხე არხებს "კულტურა" და "მეცო", " VH 1" უყურე გადაცემებს "ყველაზე ჭკვიანი" ნახე ფილმები...
წაიკითხე წიგნები...
სტუმარმასპინძელი, დოჩანაშვილი .. უჰ ბევრია..
დაფიქრდი, რომ არსებობენ ადამიანები რომელთა საქმიანობა არ წყდება: პოლიციელები, ჯარისკაცები, ექიმები, რეანიმატოლოგები, ქირურგები, ანესთეზიოლოგები.
ნახე კონცერტები და კლიპები... პავაროტი და ნეტრებკო, “გუგლერსით” დაათვალიერე ევროპის ქალაქები და სოფლები.

დაფიქრდი იმაზე, რომ ცივილიზაციის ავტორები არიან უსახელო გამომგონებლები : დამწერლობის, აგურის, რკინის იარაღის, პამპერსის, ხიდის, არხის გუთნის, უღლის, ქაღალდის აბრეშუმის, უნიტაზის, პიჯაკის, წისქვილის, ურმის, ჭის, ლიფტის, ხვნა-თესვის, მწყემსვის, ჯარის, საზღვრის, ცეცხლის, მტრედისა და რადიო ფოსტის გამომგონებლები.

დაფიქრდი იმაზე, რომ შენ და შენი სამშობლო სარგებლობ არა მარტო შენი საგვარეულოსა და შენი სამშობლოს მიღწევითა და გამოგონებებით, არამედ მთელი მსოფლიოს გამოცდილებით, გამოგონებებითა და ნამუშევრით: გაქვს ავტომობილი, მობილური, სარეცხი მანქანა, იკვებები ბრაზილიური ქათმითა და ახალ ზელანდიური კარაქით, თბები თურქმენული გაზითა და გადაადგილდები იტალიური ვინ იცის სად მოპოვებული ბენზინით.

გაიხსენე რომ ხელითა, და საჭრეთელით ააშენეს პართენონი, პირამიდა, და სვეტიცხოველი, დასერეს მთელი სამცხეჯავახეთი ტერასებით.

რომ არსებობდნენ 9 ძმა ხერხეულიძე, 9 აპრილის გმირები, ფერეიდნელი ქართველები, ნახე რემბრანტი, გოია, პისარო და აივაზოვსკი, მოუსმინე შოპენს, რაველსა და ბიტლზებს (დიახ მოუსმინე ოღონდ დრო დაუთმე და ისე მოუსმინე).

და დამშვიდდები.

დაიბრუნებ რწმენას რომ სიცოცხლე და ადამიანად ყოფნა ყველაზე დიდი, დაუმსახურებელი საჩუქარია რაც კი ამ უკიდეგანო სამყაროში არსებობს და შენ ევოლუციის ლაბირინთებში შემთხვევით კუდდაკარგული პორნოგრაფიის პერსონაჟი ცხოველი კი არა, ცივილიზაციის, პროგრესისა და შენი ქვეყნის ისტორიის - თანაავტორი, სამყაროს მეფე ჰომო საპიენსი ხარ.