"სპეციალური სპეციალური რეპორტაჟი". ამჯერად დასრულებული

მათ შორის ვინ სხვაზე მეტად შეიძლება წამოგებულიყო ამ "სპეციალურ სპეციალურ რეპორტაჟზე", ერთერთი მე ვარ.
რატომ?

-იმიტომ რომ გადაცემას იმ ნაწილიდან ვუყურე, სადაც ფილმის სცენარისტი განსაკუთრებული ტალანტით, მსოფლიო სახეების კომენტარებით გვიმტკიცებს, რომ ახალი ომი რეალობაა, რომ მსოფლიო ლიდერები კვლავ არ იშურებენ აღშფოთებულ და შეშფოთებულ კომენტარებს, ლატინინა და ნოვოდვორსკაია კი საქართველოს ანექსიას უკვე შემდგარ მოვლენად ახსენებენ.
- იმიტომ რომ მედვედევს ახალი არაფერი უთქვამს. ახალი მხოლოდ
მისი გადაეყვეტილება იყო, ომით გაეთავისუფლებინა მოძმე ქართველი ხალხი ტერორისტი სააკაშვილის ტირანიისაგან. რუსეთის პრეზიდენტის ამ სიტყვების შემდეგ კი რუსეთს უფლება არ რჩებოდა წაგების. ამ სიტყვების შემდეგ რუსეთის მარცხი რუსეთის დაშლის ტოლფასი იქნებოდა.
-იმიტომ რომ ეს , ჩვენ ერთხელ ხომ უკვე გადაგვხდა, უფფო სწორედ ერთხელ კი არა 3ჯერ მაინც, როცა პოლიტიკური დაძაბულობა ომში გადაოზარდა.
- იმიტომ რომ ტელევიზორს დაახლოებით 10 -12 ზრდასრულ მამაკაცთან ერთად ვუყურებდი, რომელთაც ჩემი არ იყოს ვერ დაუშვეს ის ალბათობა, რომ ასეთი ფორმით მათ მხატვრულ პუბლიცისტური ფილმი მიეწოდებოდათ და არა საინფორმაცციო გადაცდმა.
-იმიტომ რომ, მათ და მეც მათთან ერთად შემდეგი საათები დილამდე და იქნებ დღეებიც პრეიდენტთან ყოფნა , თანაც ახლო დისტანციით ყოფნა გვევალებოდა სამსახურებრივად, მათ დაცვა და უსაფრთხო გადაადგილება, მე საექიმო, რეანიმაციული დახმარება საჭიროების შემთხვევაში. და ეს გარემოება ჩვენს ემოციებს განსაკუთრებით მძაფრს ხდიდა.
-იმიტომ რომ TV-თი ნათქვამი ყველაფერი დავიჯერეთ მიშას სიკვდილის გარდა, მისი კარგადყოფნა დარწმუნებით ვიცოდით, მისგან არაუშორეს 20 მეტრში ვიმყოდებოდით პრეზიდენტის კანცელარიაში, რომელსაც მასმედია პრეზიდენტის სასახლედ იცნობს, მაგრამ ნათქვამი - "პრეზიდენტის ადგილსამყოფელი უცნობია, ის ავრცელებს წერილობით მიმართვას" ლოგიკურ , უსაფრთხოებისთვის გავრცელებულ შეგნებულ დეზინცორმაციად ჩავთვალეთ.

- იმიტომ რომ მიშას დაცვის ბიჭები, რომლებიც იმ დღს არ მორიგეობდნენ გამოუძახებლად მოცვივდნენ პრეზიდენტის სასახლეში, თანაც ტაბელური იარაღის ასაღებად არ მოცდნენ, პირადი იარაღებით მოვიდნენ.
მაშინ არ მიფიქრია ამაზე, ახლა კი მე მათ გმირობად ვუთვლი
საკუთარი ოჯახებიდან წამოსვლას და იქ მისვლას, სადაც მტრის სამიზნე იმყოფებოდა.
-იმიტომ რომ სპეცებმა ზემოდან ბრძანების გამოცხადებამდე დაიკავეს გარე პერიმეტრი.

-რეპორტაჟში მოყვანილი ყვალა ციტატა დასაშვებად ჩავთვალე.
ფაქტიურად ყველა თავის ნათქვამს იმეორებდა, მედვედევიც, ობამაც, სააკაშვილოც, ფურნიეც, ჟირინოვსკიც, ნოვოდვორსკაიაც.
სიახლე ბურჯანაძისა და ნოღაიდელის პოზიციები იყო, მაგრამ მსგავს გარემოებებში 100% მოსალოდნელი მათგან.
ფილმის სათქმელიც ეს იყო.

-იმიტომ, რომ იმ მომენტში პრეზიდენტის სასახლის მინუს 1 სართულზე, ფაქტიურად ბუნკერში ვიმყოფებოდი და ზუსტად ვიცოდი, რომ მართალია პირველ ავიადადტყმას გადავურჩებოდი, მაგრამ ასევე ზუსტად ვიცოდი (მას შემდეგ რაც გამოაცხადეს ბრძოლები რუსთავ თბილისის გზაზე და მცხეთა თბილისის გზაზე მიდისო, რომ მაქსიმუმ 6 საათსა და მინიმუმ ერთ-ორ დღეში რუს ჩაფხუტიანებთან შეხვედრა პირადად მომიწევდა, ისინი იქნებოდნენ გამარჯვებული რუსები ჩემს ქალაქში, მე კი მათ მიერ მოკლული ან დაჭერილი პრეზიდენტის ექიმი, ისიც თუ ვიქნებოდი ცოცხალი იმ შემთხვევაში.
ამის ალტერნატივა უფრო დასაშვებად მიმაჩნდა- პრეზიდენტი დატოვებდა თბილისს, მას თვითმფრინავით გაფრენის საშუალება არ ექნებოდა, ტყე-ტყე კი, მეც მასთან ერთად ვივლიდი. პრეზიდენტის იატაკქვეშეთში გადასვლა რუსების ოფიციალურ გამარჯვებას გადაავადებდა და მსოფლიოს დროს მისცემდა რეაგირებისათვის .
ეიფორია და სევდა ერთად მომეძალა, და რა შემდეგ? სიკვდილი? ბუტირკის თუ ლეფორტოვოს ციხე? ემიგრაცია? პოლიტიკური თავშესაფარი?
ეს ჩერჩეტი 4 მლნ ქართველი 1 თვეში შეეჩვეოდა ახალ ხელისუფლებას, მე კი წინასწარგანწირულ წაგებულ ომს უნდა შევწიროდი.

რაც იქნება იქნება, ვიმეორებდი გუნებაში. სახლში არ წავალ სანამ საფრთხეა.

საერთოდ ჩემს საქმეს ასე ვუყურებ. ეს ღატაკი სახელმწიფო 5 ექიმს გვიხდის საქართველოს მასშტაბით ნორმალურ ხელფასს ერთი მიზნით, თუკი პრეზიდენტის სიცოცხლე საფრთხის წინაშე დადგა მასზე თავდასხმისა და მისი სხეულის დაზიანების გამო, ექიმმა გადაუდებელი დახმარება მაშინვე ჩაუტაროს და ამით გადარჩენის შანსები მძიმედ დაჭრილსაც შეუნარჩუნოს.
საკმაოდ საპასუხისმგებლო საქმეა. თუმცა, რეალურად უსაქმოდ ყოფნაა მუდმივი მზადყოფნის რეჟიმში წლების განმავლობაში.
მაგრამ ერთხელაც, თუ ექიმს თავისი გასაკეთებელი საქმე აღმოაჩნდა, იმ საქმის დროულ და ხარისხიან შესრულებაში ამ სახელმწიფოსა და მის პენსიონრებს უკვე გადახდილი ექნებათ დაახლოებით 20-30 ათასი ლარი ყოველწლიურად.
დაახლოებით 140 ათასი ლარი დღემდე 2004 წლიდან მოყოლებული.
ამას იმიტომ გიყვებით, რომ დაგარწმუნოთ, იმ გასაკეთებელ საქმეს არ ეღალატება. სულ 7 თანმხლები პირის ამარა რომ დარჩეს პრეზიდენტი სასიკვდილო საფრთხის ქვეშ, ექიმი უნდა ჰყავდეს, ექიმის თავგანწირვისა უკვე გადახდილია.

და ამიტომაც , როცა ცოლმა დამირეკა და შეშინებულმა მკითხა, რა ვქნაო, მხოლოდ ეს გავუმეორე, რაც არის არის, იყავით სახლში. დანარჩენს ვნახავთ.

"იმედში" უყურადღებობით არ გამოჰპარვიათ ეკრანის კუთხეში მითითება, რომ ეს სპეციალური რეპორტაჟი მოდელირებული იყო და არა ფაქტიური.
ფილმის ავტორები შეგნებულად წავიდნენ იმ ილუზიის შექმნაზე, რომელიც რუსეთ საქართველოს მეორე ომსა და ამ ომის მარცხის გარდაუვლობას საქართველოს მოსახლეობას შემდგარ რეალობად აღაქმევინებდა. მართალია კოშმარული სიზმარის მსგავსად ომი ყველაზე უარეს მომენტამდე, თბილისის დაცემამდე შეწყდა. მაგრამ ძლიერმა. ნატურალურმა შიშმა, რომელიც ამ ფილმმა დატოვა ემოციებში დარჩენა ვერ შეძლო, პოლიტიკურ დისკუსიად, სკანდალად და ყველა თავშეყრის ადგილას , სამსახურებში, სასწავლებლებში, ტრანსპორტში ინტერნეტში ემოციური განსჯის საგნად გადაიქცა.
რეპპრტაჟის დაგმობა არავის დაზარებია პრეზიდენტიდან დაწყებული პოლიტ სპექტრითა და მასმედიით გაგრძელებული და პურით ხელშ შეხვედრილი მეზობლებით დამთავეებული.
გმობა იყო 100%_იანი.
და მართლაც რუსეთ საქართველოს პირველ ომი 4 მლნ. ადამიანისთვის ტელეეკრანს არ გამოსცილებია , მაშინაც ტელეეკრანიდან გვბომბავდნენ და გვემუქრებოდნენ და ცხინვალ- გორელ- სამხედროთაგან განსხვავებით, მაშინაც არ გვიშველია თავისთვის გაქცევით რეალური ავია დაბომბვის დროს.
ჩვენ ფაქტიურად იგივე სიღრმის სტრესი გადაგვატანინა "იმედმა", რაც პირველი ომისას. მართალია სტრესი ხანმოკლე იყო, მაგრამ შინაარსით გაცილებით მძიმე, რეპორტაჟის მაყურებელს უნდა დაეჯერებინა რომ ომი ფაქტიურად წაგებულია, რომ ერთი ხელის მოსმით 1989 წლის 10 აპრილი გვიბრუნდებოდა, თავისი ოკუპანტი რუსებით, რომლებისათვის ყოველდღე უნდა გეყურებინა თბკლისის მოედნებსა და გზაჯვარედინებზე და რუსულად ნათარგმნი პირადობა გეჩვენებინა. არის რაღაცა სიკვდილზე უარესი, და ეს რაღაცა ხვალიდან დგებოდა.

ასე რომ მე მეორე რუსეთ საქართველოს ომი გადატანილი მაქვს, თუ რეალში მართლაც წინ გვაქვს რუსეთ საქართველოს ომი, ის ჩემთვის და ჩემი ოჯახისთვის მესამე იქნება.



ჩემს მდგომარეპბაში უამრავი ადამიანი აღმოჩნდა, ფაქტიურად ის ხალხიც კი, ვინც გადაცემის დასაწყისი და შესავლად ნათქვამი განმარტება იხილა, რომ გადაცემა სპეციალურადაა შექმნილი საქართველოსთვის შესაძლო ყვალაზე ცუდი სცენარის საილუსტრაციოდ, ისინიც კი მახეში აღმოჩნდნენ რეპორტაჟის დრამატურგიისა და ლიბრეტოს დახვეწილობისა და ექსპრესიულობის შედეგად. რატომ წავიდა იმედი ასეთ არაპოპულარულ, წინასწარპროგნოზირებულ რისხვის გამომწვევ ნაბიჯზე?

პასუხი მე ვიცი!
მე მგონი ვიცი.

როგორც მიხვდით, მე ბევრზე მეტად აღმოვჩნდი გადაცემის ხაფანგში, და შესაბამისად მე სხვაზე მეტი არგუმენტი მაქვს მისი ავტორების მიმართ განრისხებული ვიყო.
მაგრამ რატომღაც ბრაზთან ერთად სურვილიც მიჩნდება ამ ადამიანებს დაველაპარაკო და გავარკვიო, ჩემი ვარაუდები მათ მიმართ ჩემი ზოოლოგიური ოპტიმიზმია, თუ ეს ხალხი ჩემს გულში იჯდა, როცა მე გადაცემამდე და ახლაც გადაცემის შემდეგ ერთი სურვილი მქონდა და მაქვს - ყვირილით მივაწვდინო ხმა მთელი საქართველოს - გაახილეთ თვალები, გაერკვიეთ საფრთხის მასშტაბებში, ღალატი დამღუპველია. შენი ქვეყნის პარლამენტის თავმჯდომარე და პრემიერი პუტინის სავარძელში თანაც ტირანი სააკაშვილისგან დაჩაგრული ქართველი ხალხის სახელით ეს პოლიტიკა აღარაა , ეს ღალატია.
ღალატია, რომელსაც ომი მოჰყვება.

სამყარო ჩვენს გარშემო ბევრ საფრთხეს შეიცავს, მათგან ზოგი ჩვენგან დამოუკიდებლად გვატყდება თავზე და ზოგი კი ჩვენივე უყურადღებობის და ზედმეტი ოპტიმიზმისქ შედეგად. მიწისძვრა, წყალდიდობა, ხანძარი, მეხი , ავარია , სიბერე ადამიანებს კლავს, მაგრამ მათგან მხოლოდ ხანძარისა და ა ავარიების აცილება შეგვიძლია თავიდან. დანარჩენი კი ჩვენგან დამოუკიდებლად გვაზიანებს.

რუსეთი საქართველოსთვის ის უბედურებაა, რომელშიც გააერთიანებულია ეს ორივე ჯგუფი. ანუ
რუსეთი ჩვენი მტერი, ბუნებრივი დამანგრეველი კატაკლიზმა არის იმისდა მიუხედავად თუ ვინ ვართ ჩვენ საქართველოს მოსახლეები, მაგრამ რუსეთი დათვიცაა, ის თავის მტრობის ფორმას შეარჩევს იმის მიხედვით, თუ რას წარმოვადგენთ ჩვენ.

ჩვენი საქციელი რუსეთის ქმედებებს მნიშვნელოვნად განაპირობებს.
ეს ქვეყანა და მისი 150 მლნ მოსახლე დაუძლეველი ილუზიის ქვეშ ცხოვრობს, რომ ქება დიდებას , ქვეშევრდომულ, ვასალურ თვალებში ციცინს იმსახურებს მთელი მსოფლიოსაგან და განსაკუთრებით პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისაგან. ამ კონტექსტში საქართველოს, ქართველების მიერ რუსეთის აღიარებას განსაკუთრებული , რუსეთისთვის პრინციპული მნიშვნელობა აქვს, აქ ერთმანეთშია არული საქართველოს ისტორიული ავტორიტეტი და დღევანდელი გეოპოლიტიკა, საბჭოთა კლიშეები და ხმამაღლა არსათქმელი ისტორია, რომლისაც რუსეთს რცხვენია, და რომელიც იმაში მდგომარეობს, რომ რუსეთის სიდიადის გასაღები ქართულ გენში დევს: სტალინში, პეტრე პირველში, პეტრე ბაგრსტიონში, პირველი და მეორე მსოფლიო ომებში ქართველი გენერლებისა და ჯარისკაცების დაღვრილ სისხლში. რუსეთის იმპერიას წარმატებისთვის, თვითშეფასებისთვის აუცილებლად ჭირდება ქართველები და.. არ ჰყავს.

შედეგი კი ისაა, რომ რუსეთი საქართველოსგან აღიარებას მოითხოვს როგორც ნარკომანი ნარკოტიკს. ის მზადაა გაიმეოროს ის რაც წარპმატებით აასრულა ჩეჩნეთში- გაწყვიტოს საქართველოს მოსახლეობის მეოთხედი, რათა დანარჩენებისგან ქართველი კადიროვი გამოზარდოს. ისევ მიიღოს ქართველ ხელოვანთაგან ნიჭიერი ქება პატივმოყვარეობის დასაკმაყოფილებლად.

რუსეთმა იმდენი მარცხი იწვნია 1990 წლის შემდეგ, რომ ასეთი ყალბი წარმატებაც გაახარებს,



ამ რთულ, დრამატულ სიტუაციაში , როცა საქართველო ფაქტიურად დაპყრობილია, როცა რუსების 20 წლის ნალოლიავებ ოცნებას, საქართველოსგან აღიარების შესახებ ერთი ბლიცკრიგი უკლია, ქართველი წონიანი პოლიტბიოგრაფიის მქონე პირების მოსკოვში კრემლში თავდახრილი ვიზიტები, მათ იმპერიალისტულ ცეცხლზე ნავთის დასხმაა, ეს რუსული იმპერიალიზმისათვის ის ნაპერწკალი შეიძლება გახდეს, რომელიც რეალურ სიკვდილებსა და კაპიტულაცის მოუტანს საქართველოს. ეს ხუმრობა აღარაა, ეს ღალატია. მე მგონი იმედის რეპორტაჟის ავტორს ეს უნდოდა ეთქვა - თანდათან და პწკენა-პწკენით ჩვენ თვითონვე არ გამოვიწვიოთ ხანძარი და ავარია.
მიწისძვრა, ტაიფუნი და წყალდიდობა, რაც ჩვენთვის რუსეთია და რასაც ვერ გავექცევით კიდევ უფრო არ გავაძლიეროთ ჩვენივე საქციელით.

რეპორტაჟის მეორე სათქმელი კი ალბათ ის იყო, რომ რუსებისთვის ეთქვა - არ გაბედოთ დაძვრა, იმას რასაც დღესვე შეძლებთ თუნდაც მოუმზადებლად, ანუ ომს მცხეთასთან და რუსთავთან, მერე აუცილებლად
მოჰყვება ბრძოლა ქუჩებში, და ბრძოლა ზურგში, რომელშიც გამარჯვება მხოლოდ თბილისის გროზნოდ გადაქცევის შემთხვევაში გაქვთ. ამ ომს ეყოლება ლიდერი და ლიდერები და რაც მთავარია ეყოლება გმირები. და ეს ომი რომც მოიგოთ საკუთარ ისტორიას წააგებთ.

თუკი ერთმა გადაცემამ ეს ორი სათქმელი ადრესატამდე (ადრესატებამდე) მიიტანა, ისტორიული მისია შეუსრულებია და იქნებ რეალური ომის პრევენციაც მოუხდენია.
ვნახოთ, სტრესი მებრძოლს წვრთნის, ჩმორს კი აჩმორებს.

დიდი იმედი მაქვს რომ ჩემს გარშემო იმ დროს მყოფ კაცთა მსგავსად ბევრმა თქვენგანმა იფიქრა, რომ არის ამქვეყნად რაღაც სიკვდილზე უარესი.

იოჰან ბოსკამპი

იტალია:საქართველო
ბოდიში, საქართველო:იტალია 0:2


საქართველოს ნაკრებმა თბილისში იტალიასთან ნოლით ორი წააგო.
ქვეყნებს შორის ძალების, თუნდაც ამ შემთხვევაში საფეხბურთი ძალების გათვალისწინებით ეს მაინცადამაინც არ უნდა გვეწყინოს. იტალიის ნაკრები საქართველოს ნაკრებს 2-ჯერ კი არა, 22-ჯერ ჯობნის. ასე რომ არ ვწუწუნებ. იტალიელებმა ამ თამაშში გოლიც კი ვერ გაგვიტანეს. 2 ავტოგოლი ქართველთა ფავორიტ კახა კალაძის ანგარიშზეა.

პირველი ავტოგოლი ვნახე, მეორე აღარ მინახავს. ალბათ ისიც პირველივით, თავგანწირული თავდაცვითი მანევრის უიღბლო დასასრული იყო.

ნაკლები რომ ეაქტიურა ალბათ არ გახდებოდა ერთ თამაშში ორი ავტოგოლის ავტორი. არა უშავს, ბურთი მრგვალია, ეს თამაში კი კარგი იმიტომაა, რომ წინსაწარგანუსაზღვრელობა მასში დიდი დოზითაა.



თამაშის შემდეგ ინტერვიუში თქვა ის რაც უნდა ეთქვა მაღალი კლასის გუნდის მოთამაშეს - რა ვუყოთ, ფეხბურთში ხდება ხოლმაე ასე, და ახლა მთავარია არ დავკომპლექსდე და მომავალში მცდელობა არ შევამციროო (სიტყვასიტყვით ვერ ვიხსენებ, მაგრამ აზრი ასეთი იყო).

კახისნაირი ტვინის წყობა ქონდეთ კიდევ ერთი-ორს წინ ვიქნებოდით საფეხბურთო სამყაროში, მაგრამ არ გვყავს.


Michael Jordan



"I can accept failure, but I can't accept not trying." – Michael Jordan

"I've missed more than 9000 shots in my career. I've lost almost 300 games. 26 times, I've been trusted to take the game winning shot and missed. I've failed over and over and over again in my life. And that is why I succeed." – Michael Jordan

"Some people want it to happen, some wish it would happen, others make it happen." – Michael Jordan

"Just play. Have fun. Enjoy the game." – Michael Jordan

"One thing I believe to the fullest is that if you think and achieve as a team, the individual accolades will take care of themselves. Talent wins games, but teamwork and intelligence win championships." – Michael Jordan



Re:

26 times, I've been trusted to take the game winning shot and missed. I've failed over and over and over again in my life. And that is why I succeed." – Michael Jordan

მე კი ეს წერილი ქართულ ფეხბურთზე, ერთმა აზრმა დამაწერინა, ავტოგოლები უბრალო დროჟი აღმოჩნდა ჩემთვის.

აი ეს აზრიც.

საქართველოს ნაკრები დღეს უკეთესი იქნებოდა მის მწვრთნელად 1999 წელს დანიშნული იოჰან ბოსკამპი რომ გაგვეჩერებინა.

ბოსკამპის შემდეგ მასზე კლასითა და რეპუტაციით 10-ჯერ აღმატებული მწვრთნელები გვყავს, მაგრამ ვერ შევეშვით ყველა წარუმატებლობაზე ხელის გაშვერის მავნე ჩვევას - ჩვენ ქართველები ყოჩაღები და ჭკვიანები ვართ, აი მწვრთნელი რომ გვეგონა მაგარი, თურმე ფულის საშოვნელად ყოფილა ჩამოსულიო.

არადა მიზეზი ჩვენშია, ისევე როგორც საერეთოდ ცხოვრებაში.



10 წელი დაგვიკარგია ბოსკამპის შემდეგ.

ავტოგოლები არ მალაპარაკებს, მალტასთან მარცხია მთავარი ფიასკო.

ლევ ტოლსტოი

რესპუბლიკელების სლოგანია "ხმა მიეცით გონიერ გუნდს" თუ რაღაც ასეთი.

ძალიან თავმდაბლური და თვითკრიტიკული კი გამოუვიდათ. თანაც სხვა ყველა კონკურენტი გონიერების გარეთ დატოვეს.

ეს ისე, ირონიით.

სერიოზულად კი როგორაა საქმე?

ვისაც ისტორიული პოლიტიკური პირების ბიოგრაფიები წაუკითხავს ეცოდინება, რომ პოლიტიკოსები წარმატებას მხოლოდ საკუთარი გამარჯვების დიდი რწმენით, მოწინააღმდეგეზე ჯერ მორალური და შემდეგ ფიზიკური გამარჯვებით აღწევენ.

"რწმენას მოაქვს ოპტიმიზმი, ცოდნას მოაქვს პესიმიზმი" ეს ლევ ტოლსტოის სიტყვებია.

ჩვენ ცოდნა გამარჯვების შანსს არ გვიტოვებს.

ჩვენი გამარჯვება რწმენაშია, გამარჯვების რწმენაში.

ხომ გვმართა 15 უბედური წელი გონიერმა შევარდნაძემ. ვერ გადაწყვიტა, ვერ დასაჯა, ვერ გაიმეტა და შედეგად 20 ათასი ადამიანი ტყვიით მოკვდა, 1 მილიონი გადაიხვეწა, 98% თავს უბედურად თვლიდა 2% კი უზომოდ გამდიდრდა.

ნინო ბურჯანაძე გვერდზე გადგა

დღეს ნინო ბურჯანაძემ,
რომელიც ხელისუფლების პარტიის №1 კანდიდატი იყო საპარლამენტო არჩევნებში, უარი განაცხადა არჩევნებში მონაწილეობაზე.

ამით ჩემი რომანტიკული წარმოდგენა ახალ ქართულ ტოლერანტობასა და გუნდური თამაშის ახალ უნარებზე დასრულდა.
ვარდების რევოლუციის შემდეგ ბევრისაგან განსხვავებით ვთვლიდი, რომ სამი ძლიერი და უნარიანი ლიდერის ერთად ყოფნა ძალიან კარგი იქნებოდა საქართველოსათვის. ქვეყანა იქნებოდა უფრო მდგრადი და სტაბილური. "ბეჭდების მბრძანებელს" ვიშველიებდი. როგორც ფროდოს მეგობრები არიან განსხვავებულნი, მაგრამ ერთი იდეის მატარებელი გმირები, ასევე სააკაშვილი, ჟვანია და ბურჯანაძე ერთმანეთისაგან მნიშვნელოვანად განსხვავდებიან, მაგრამ მიზანი, საქართველოს ფეხზე დაყენება მათ უფრო მნიშვნელოვნად მიაჩნიათ ვიდრე პირადი ამბიციები.
მე გულწრფელად ვთვლიდი, რომ ერთი სტრატეგია და სამი ძლიერი ტაქტიკოსი საქართველოს განსაკუთრებულ ძალას მისცემდა.
ზურაბ ჟვანიას ტრაგიკული გარდაცვალების გამო საქართველოს სახელმწიფოს სიმყარე და სტაბილურობა მნიშვნელოვნად მოაკლდა. მამხილებლურ-პროპაგანდისტური ფილმების მიუხედავად მე დარწმუნებული ვარ, რომ ზურაბ ჟვანია უბედურმა შემთხვევამ იმსხვერპლა.
მას შემდეგ ტრიუმვირატიდან დარჩენილი ორი ლიდერის თავზე ათასმა ქარტეხილმა გადაიარა. ზოგჯერ მათ უწევდათ რთული და დანაკარგებიანი ბრძოლის გადატანა იქ, სადაც ზურაბ ჟვანია პირწმინდად მოიგებდა. საქართველო დაემსგავსა სამაფრიან გემს, რომელსაც ერთი, სტაბილიზატორი აფრა მოტეხილი აქვს. ასეთ პირობებში დანარჩენ ორ აფრას უფრო რთული მოქმედებები დაევალათ, რაც მათ ყოველთვის უნაკლოდ ვერ შეძლეს. თუმც ვერც ერთი წუთით, ვერ იფიქრებდი რომ ისინი მცდელობას აკლებდნენ და ბოლომდე გულწრფელად არ ცდილობდნენ ქვეყნის ერთი გეზით ტარებას.

და გუშინ ნინო ბურჯანაძე ყველასათვის მოულოდნელად გვერდზე გადგა.
ანუ ორიდან ერთი აფრა თავისივე სურვილით დაიკეცა. ამ ნაბიჯმა ხელისუფლების პოზიცია მომავალ არჩევნებში მნიშვნელოვნად შეასუსტა. ასევე უდროო იყო ეს ნაბიჯი საქართველოს საგარეო სახისათვის ქართულ-რუსულ-აფხაზური ომისწინა მდგომარეობის ფონზე.

ხალხი ცდილობს ბურჯანაძის მოტივები გამოიცნოს, ზოგი ამბობს საარჩევნო სიაში თავსი სასურველი კანდიდატები ვერ ჩასვა და გაბრაზდაო, ზოგი მას ოპოზიციაში გადასვლას და ოპოზიციის ლიდერობას უწინასწარმეტყველებს.

მე კი მგონია რომ, ნინო ბურჯანაძე, ჩემთვის ძალიან სამწუხაროდ, გატყდა.
1. ვერ გაუძლო ლანძღვა-გინებას.
2. უარი თქვა მოსალოდნელ ომში მყოფი ქვეყნის ლიდერის პასუხისმგებლობაზე.
3. დღევანდელი ქართულ-რუსულ-აფხაზური დაძაბულობიდან დემონსტრაციული განდგომით საქართველოს ოში გამარჯვების, და შესაბამისად ომში მონაწილეობის შანსები შეუმცირა.
4. ამით მან თავისი შვილი ააცილა განსაცდელს.

არის კიდევ ერთი, უფრო ბოროტი ახსნა.

ბურჯანაძემ ოპოზიციის ნაცადი ტაქტიკა არჩია. შეატოვა პრეზიდენტი დიდ რისკებს, ვნებათაღელვას და უკმაყოფილებას, რათა შემდეგ საპრეზიდენტო არჩევნებზე გზა გაკაფული დახვდეს.

Michael Jordan

ჯორდანი კალათბურთის აღიარებული მეფეა. იქნებ უფრო უალტერნატივო ვიდრე პელე ფეხბურთში.

როდესაც კალათბურთიდან ცოტა ხნის წასულმა თავისი გუნდის პრობლემები დაინახა, განაცხადა კალათბურთში ვბრუნდებიო.

ის უკვე ზარზეიმითა და სინანულით იყო გაცილებული თავისი ფანებისა და მასმედიის მიერ. და ამ განცხადებამ დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია მთელ სპორტულ მსოფლიოში. ერთნი, და რა თქმა უნდა უმეტესობა, გახარებულნი იყვნენ რომ ისევ შეეძლებოდათ მისი უძლიერესი თამაშის ნახვა, მეორენი მას კარიერის უსახელო დასასრულს უწინანწარმეტყველებდნენ.

და აი დადგა ის დღე როცა ჯორდანი კვლავ უნდა გამოვიდეს Chicago Bulls-ის შემადგენლობაში. მატჩისადმი ინტერესი გაათმაგებულია. თამაშზე დასასწრები ბილეთები გაყიდული და შავ ბაზარზე ორმაგ ფასში გადაყიდულია, ტელევიზია ხელებს იფშვნეტს, დღევანდელ თამაშზე რეკლამა მათაც ორმაგ ფასად გაყიდეს, ამ თამაშს ხომ მთელი ამერიკა უყურებს.

ჯორდანი თამაშში მეორე ტაიმში შემოდის. შესვენება იწურება. ბუნჯღლებიანი მოცეკვავე გოგონები გაიკრიფნენ. მოედანზე ჯორდანი გამოდის. მოედნის ცენტრში ბურთს აუჩქარებლად კენწლავს. მეორე მხრიდან მას თამაშის კონფერანსიე უახლოვდება მიკროფონით ხელში. დაყენებული ბოხი შოუმენური ხმით იწყებს ჯორდანისა და მისი დაბრუნების წარდგენას. დარბაზი ექსტაზშია, ყვირილი, სტვენა, ტაში. კონფერანსიე უკვე ჯორდანთანაა და რაღაც შეკითხვით მიმართავს ჯორდანს.

და მთავარი ახლა ხდება.

ჯორდანი ჯერ ვითომ პასს აძლევს კონფერანსიეს, მოტრიალდება აქამდე ზურგის მხარეს ფარისკენ და ბურთს ფარისკენ გზავნის. გრძელი, დიდი რკალი და ბურთი კალათში ვარდება.
თითქმის ცენტრიდან.

ხალხის ექსტაზი მაშინ დგება.

არავინ უსაყვედურებდა ჯორდანს თუ კალათბურთის მატჩზე ცენტრიდან ნასროლს ვერ ჩააგდებდა, ან რომ ჩაეგდო ამ ერთი ჩაგდებისთვის გმირადაც არავინ შერაცხდა, მაგრამ როცა მთელი დარბაზის, ქვეყნის და მსოფლიო საკალათბურთო სამყაროს თვალები შენზეა მოპყრობილი და შენგან კონფერენსიე პასუხს ელოდება, თუ ბურთის პირდაპირ კალათში მოთავსებით გინდა უპასუხო, უნდა იცოდე რომ თუ ვერ ჩააგდე ყველა კრიტიკოსის ლოგიკური პროგნოზები გამართლდება: რომ შენ ის ძველი მფრინავი ჯორდანი აღარა ხარ, გუნდში გასართობად დაბრუნდი, დაბერდი და ამბიციები არ გასვენებს ან იქნებ სარეკლამო ბიზნესიდან მოინდომე დამატებითი ფულის ამოქაჩვა და ა. შ.

ჯორდანმა ისროლა!
გულშემატკივრები ბედნიერები კივიან, სკეპტიკოსებს თავისი გამოთქმული ფრაზების რცხვენიათ და ტაშს გამალებულნი უკრავენ.

ჯორდანს კი ყველა დროის უძერესი კალათბურთელის ყველა შემდგომი კანდიდატისათვის წინასწარვე დატოვებული აქვს ასეთი ბარიერი: ენდობი კი შენ შენს თავს იმდენად რომ შეძლო მთელი შენი სამომავლო ავტორიტეტი ერთ სროლაში ჩადო, ისროლო და ჩააგდო.


www.answers.com –ზე michael jordan ავკრიფე და ჯორდანის გამონათქვამებს გადავაწყდი.

შემთხვევით მართლა არაფერი ხდება. ეს კაცი ჭკვიანიც ყოფილა.
ამ ციტატების კითხვისას თანამედროვე ცოცხალ ბრძენს – კოელიოს მეგონა ვუსმენდი.

Michael Jordan

"I can accept failure, but I can't accept not trying." – Michael Jordan

"I've missed more than 9000 shots in my career. I've lost almost 300 games. 26 times, I've been trusted to take the game winning shot and missed. I've failed over and over and over again in my life. And that is why I succeed." – Michael Jordan

"Some people want it to happen, some wish it would happen, others make it happen." – Michael Jordan

"Just play. Have fun. Enjoy the game." – Michael Jordan

"One thing I believe to the fullest is that if you think and achieve as a team, the individual accolades will take care of themselves. Talent wins games, but teamwork and intelligence win championships." – Michael Jordan

"If you're trying to achieve, there will be roadblocks. I've had them; everybody has had them. But obstacles don't have to stop you. If you run into a wall, don't turn around and give up. Figure out how to climb it, go through it, or work around it." – Michael Jordan

აღიარება მოგვიანებით მოვიდა

არსებობს თუ არა კორელაცია ქვეყნის ლიდერის ისტორიულ კარგ ან ცუდ მნიშვნელობასა და ამავე ლიდერის მიერ მმართველობის პერიოდში მოპოვებულ ხალხის სიყვარულს თუ სიძულვილს შორის?

რა თქმა უნდა, ის ლიდერი რომელიც გამოასწორებს პრობლემებს; ხალხს გახდის მდიდარსა და დაცულს, შემოიმტკიცებს ტერიტორიებს, იქნება სამართლიანობის, სიუხვის, თავმდაბლობის, ვაჟკაცობის სიმბოლო ქვეყანაში უთუოდ მოიპოვებს თავისი მოსახლეობის სიყვარულს.
ანუ კორელაცია კარგი პრეზიდენტი - ხალხის სიყვარული პრეზიდენტის მიმართ ჩვეულებრივ პირობებში უნდა იყოს.

ქვეყნის მასშტაბის ცვლილებები, მითუმეტეს აღმშენებლობა ხანგრძლივი დესტრუქციის შემდეგ მოითხოვს გარკვეულ დროს, რეფორმების, ზოგჯერ ე.წ. მტკივნეული რეფორმების დროს.თუკი ხალხი განსაკუთრებით გამოუცდელი ან სულსწრაფია, შეიძლება ლიდერისადმი ნდობა რეფორმების პერიოდშივე დაკარგოს, ლიდერი მოიცილოს და ამით სამომავლო განვითარების პერსპექტივა დაკარგოს.

მსოფლიოს განვითარებულ ქვეყნებს უკვე 60 წელზე მეტია აღარ ჰქონიათ სახელმწიფო გადატრიალება ან ომი საკუთარ ტერიტორიაზე. ეს ქვეყნები სტაბილურად ვითარდებიან ცივილიზაციის პროგრესის პარალელურად. დემოკრატიულ ქვეყნებში საპრეზიდენტო ვადად აღებულია 4-5 წელი. ე. ი. ამ პერიოდში პრეზიდენტმა უნდა გადააგოროს მეტნაკლებად მშფოთვარე დიდი თუ მცირე რეფორმები და შემდეგ არჩევნებამდე ისე უნდა მივიდეს, რომ ხალხს რეფორმების უხერხულობები, რეფორმების საერთო დადებითი შედეგით იყოს გადაფარული.

მოზარდ, რთულ და გამოუცდელ ქვეყნებს მასის მიერ აღქმადი შედეგის მისაღებად მეტი დრო სჭირდება, მაგრამ საარჩევნო კანონმდებლობით იქაც 4-5 წელი ეთმობათ პრეზიდენტებს.

ხაქართველოში 2008 წლის 5 იანვრის საპრეზიდენტო არჩევნები დაინიშნა ვადაზე 1 წლით ადრე, რამაც ხელისუფლება პირისპირ შეატოვა რეფორმებით შეწუხებულ მასას.

ხელისუფლებას მოუწია რესურსების გადანაწილება მშენებლობიდან სოციალურ ფრონტზე. შეიცვალა აქცენტები, კანონის, ცოდნის უზენასესობის პრინციპი ჩანაცვლდა ზომიერი, ტრადიციული უწესობების ლეგალიზაციით. სააკაშვილმა პრეზიდენტობა შეინარჩუნა, მართალია 3%-ით პირველივე ტურში, მაგრამ მაინც 7 ჯერ მეტი ხმა მიიღო მომდევნო საპრეზიდენტო კანდიდატებზე, პატარკაციშვილზე და ნათელაშვილზე. გრეჩიხა პრეზიდენტობის კანდიდატი არა ყოფილა, ის საპარლამენტო რესპუბლიკის შემოღების შესახებ გამართული არაოფიციალური რეფერენდუმის "დიახ"-ი იყო.

არჩევნებმა ციფრებით დაადასტურა – მოსახლეობის 47% ვერ ხედავს ქვეყნის მშენებლობას ან ხედავს და არ თვლის ქვეყნის მშენებლობას მისთვის მნიშვნელოვან კრიტერიუმად.

ქართველები ამაში ორიგინალურები არა ვართ.


დიდმა ბრიტანეთმა გადაირჩია ომის მომგები ჩერჩილი, საფრანგეთმა გადაირჩია ფრანგული წინააღმდეგობის ლიდერი დე გოლი, რუმინელებმა ჩაუშესკუს დამმარცხებელი იონ ილიესკუ..
კატაკლიზმების შემდგომი ბრიტანეთის, საფრანგეთისა და რუმინეთის ხალხმა არჩევნებით გადაირჩია ის ლიდერები, რომლებიც ისტორიამ და თვითონ ამ ხალხმა მომავალში გმირად შერაცხეს. გადაირჩიეს ერთი მიზეზით – ამ ლიდერთან დაკავშირებული სიძნელეები უნდოდათ დაევიწყებინათ, ისტორიისათვის ჩაებარებინათ.

აღიარება მოგვიანებით მოვიდა, ყველა ეს ლიდერი შემდეგ არჩევნებში თავიდან იქნა არჩეული პრეზიდენტად.

ადამიანები ისტორიაში

........................................... ?!?!?............................



ქრისტე 30 წლის ასაკამდე მოწაფეების გარეშე ცხოვრობდა და არ ქადაგებდა.

მოსემ 40 წელი ატარა ებრაელები უდაბნოში.

იუდა სამი წელი იყო ქრისტეს ერთგული მეგობარი, თანამზრახველი და თანამაბრძოლი.

ნაპოლეონი სანამ ევროპის დაპყრობას დაიწყებდა 12 წელი იყო საფრანგეთის მმართველი.

ჰიტლერი მსოფლიო ომის დაწყებამდე 10 წელი იყო გერმანიის წარმატებული მმართველი.

სტალინი სანამ 37 წლის რეპრესიებს დაიწყებდა 18 წელი იყო საბჭოთა კავშირის მმართველი.

ჩერჩილმა მეორე მსოფლიო ომამდე თურქეთთან ომი დაიწყო და დამარცხდა.

ნიკიტა ხრუშჩოვი გამეფებამდე სტალინის ეგზოტიკური გამრთობი იყო.

ეს ადამიანები ისტორიაში შევიდნენ ძირითადი, რადიკალური გადაწყვეტილებით და არა დინებით.


ახლა არავის ახსოვს რას აკეთებდა

ქრისტე 30 წელი,
იუდა სამი წელი,
ნაპოლეონი 12 წელი,
ჰიტლერი 10 წელი,
სტალინი 18 წელი

დავით აღმაშენებელი 8 წელი ითმენდა თბილისის არაბების ხელში ყოფნას

..

DISCOVERY

ბავშვობაში მეგონა რომ სამკუთხედად, სოლისებრად გადამფრენი ფრინველების წინამძღოლი ერთი ჩიტი (რომელიც სოლის წვერშია და ყველაზე წინ მიფრინავს) გუნდის აღიარებული და პატივცემული ლიდერი იყო და სხვა ყველა მას უთმობდა პირველობას. დიდი ხანი არ არის რაც "DISCOVERY" მოვისმინე რომ სოლისებრი ფრენისას გუნდის საერთო ენერგია იზოგება იმით, რომ უკანმიმავალი ფრინველი წინ მიმავალი ფრინველის გაჭრილ ნაკადში ფრინავს . წინამძღოლი თურმე ყველაზე მეტ სამუშაოს ასრულებს, კვეთს ჰაერის წინააღმდეგობას და შესაბამისად სხვებზე მეტად იღლება. აღმოჩნდა რომ ეს საქმე იმდენად დამქანცველია რომ წინამძღოლები პერიოდულად იცვლებიან. წინამძღოლი არ ღებულობს აღიარებას თანაგუნდელებისგან, ის უბრალოდ სხვებზე მნიშვნელოვან საქმეს აკეთებს.