შეცდომები-ვაქცინა

ევოლუციისა და კაცობრიობის ისტორიის განმავლობააში პროგრესის სათავე შეცდომებში იყო.
სიცოცხლის მრავალფეროვნებას და სახეობათა პროგრესს გენოტიპში შეცდომებს - მუტაციებს უნდა ვუმადლოდეთ.

კაცობრიობის პროგრესს კი ისტორიულ მეგა შეცდომებს.

ევროპელებმა ყველაზე მეტი შეცდომა დაუშვეს.
მათი შეცდომები იმდენად უხეში იყო, რომ მერე თვალსაჩინო კატასტროფული შედეგების შემხედვარეები აიცრნენ ამ შეცდომების საწინააღმდეგოდ. მუსულმანური აზია კი ამ ჯოჯოხეთურ შეცდომებს აცდა თავისი კონსერვატიზმისა და სიდინჯის წყალობით და.. დღესაც ყოველდღიურად მასობრივად უშვებენ იგივე მიმართულების, ოღონდ ნაკლები დრამატულობის შეცდომებს.


ევროპელთა შეცდომები უფრო სამარცხვინო იყო, და შედეგად სირცხვილად, ანუ გამოსასწორებელ საბოდიშო გრძნობად დარჩა.
მაგალითად, ინკვიზიციის უსამართლობის აღიარებამ ევროპელ მეცნიერებს მოუხსნა პრესი ეკლესიისგან
მაგალითად იგივე ინკვიზიციის პერიოდში ქალების კუდიანებად გამოცხადებამ, მათმა დახოცვამ და შემდგომში ამ მოვლენის საყოველთაო დაგმობამ ქალებს მისცა მამაკაცთან გათანაბრება(ტეტჩერი, მერკელი) და თავისუფლება ( პიკი - პორნოპროფესია).

ფაშიზმი ყველა ევროპულ და მუსულმანურ ერში სახელმწიოს ერთერთი საყრდენი კოლოსი იყო.
გერმანულ-იტალიურმა ფაშიზმმა ყველაზე შორს გაუტია. ევროპას ფაშიზმის მანკიერებანი დაანახა და აცრა მის წინააღმდეგ.
მუსულმანური ქვეყნებისთვის ევროპულ ფაშიზმს, აცრის ძალა არ მიუღია მოვლენათა სიშორის გამო.
კუკლუქსკლანის ჯერ არსებობამ და შემდეგ საყოველთაო დაგმობამ აფროწარმოშობის (და შემდეგ ნებისმიერი წარმოშობის) ხალხს ევროპელებთან თანაბარუფლებიანი არსებობის საშუალება მისცა.





ჩვენც გვაქვს მეგა შეცდომები, რომელთაც აცრის კეთილისმყოფელი შედეგები მოჰყვა:
ზვიადიზმი ეროვნულ შემწყნარებლობაში ტრანსფორმირდა,
აფხაზეთის ომმა სამხედრო ავანტიურების წინააღმდეგ აგვცრა
თბილისის ომმა სამოქალაქო ომის წინააღმდეგ დაგვრაზმა
2009 წლის აქციებმა ანარქიის წინააღმდეგ გაგვაერთიანა.


მაგრამ ყველა აცრა არ აღმოჩნდა საკმარისი ხარისხის და ხანგრძლოვობის მქონე.
აცრების უხარისხობა შეცდომის ნაკლებმა სიმწვავემ გამოიწვია.
მაგალითად, გამსახურდია რომ ყოფილიყო ხარისხიანი ფაშისტი, ჩვენ დღეს აღარ გვექნებოდა აგრესიული ქსენოფობია, ეროვნული და რელიგიური შეუმწყნარებლობა. გამსახურდია მხოლოდ ეთნოცენტრისტი იყო პოლიტიკის ავანჩავანის არცოდნის გარნირით და... შესაბამისად აცრაც არა გვაქვს სანდო.

დემოკრატია და ახალი ტექნოლოგიები კაცობრიობას ახალ საშუალებებს თავაზობს.
ზოგჯერ ეს ახალი საშუალებები ისეთ ფორმას იღებს, რომლისათვისაც სახის დარქმევასაც ვერ ვასწრებთ.
მაგალითად, 2009 წლის თბილისურ მიტინგებს ბოლო მოუღო მასმედიამ ძალოვნების მიზერული (უფრო ზუსტად პრინციპულად ინვოლირებული) მონაწილეობის პირობებში.
სამი ინტერვიუ გამვლელ მოქალაქესთან საკმარისი აღმოჩნდა ორთვიანი მიტინგი-ქუჩების ბლოკირების კომპრომეტირებისათვის.



ეს მაგალითები მომყავს იმის სადემონსტრაციოდ, რომ ჩემს მიერ ქვემოთ მოყვანილი თეზა გავამაგრო, პრეცედენტი მოვუძებნო.
:
დღეს აღარ არის აუცილებელი ისტორიული, ისტორიაში დამღად დასარჩენი მეგა შეცდომის დაშვება, რათა სასარგებლო აცრა მიიღო.
დღეს თანამედროვე საინფორმაციო, მათ შორის სოციალური მედიის, ინტერნეტ ფორუმების მეშვეობით შეგვიძლია ქსენოფობიის ვაქცინა მსხვერპლის გარეშე გამოვზარდოთ.
ამისათვის (საკმარისი არა, მაგრამ) აუცილებლად გამოსაყენებელი ეფექტური ინსტრუმენტია ინტერნეტ სივრცე.
იქ შეზღუდვა არ აქვს ფაშიზმს, შოვინიზმს, ქსენოფობიას, აგრესიას, რევანშს და ათასგვარ ქვენა ყიჟინას.

ინტერნეტში ფუვდება გენოციდები, პაგრომები, ეთნოწმენდები, შუღლი, ღვარძლი და გესლი .

შეგვიძლია თუ არა ეს სიბოროტე იმ დასუსტებულ მკვლელ ბაქტერიად ვაქციოთ, რომლისგანაც სასარგებლო ვაქცინა დამზადდება?
რატომაც არა.

Nina Simone - Sinnerman

w სიტყვები

ჭირ ვარამი
ჭირ ნახული
წყევლა კრულვა
ქება დიდება
ქვრივ ოხერი
ლოცვა კურთხევა
ჯიში ჯილაგი
სისხლი და ხორცი
დედაწულიანად
შახსეი ვახსეი
შალტაი ბალტაი
ალთა ბალთა
გაწიგამოწი
გეიწი გამატარე
დავიდარაბა
აყალ მაყალი
დანა ჩანგალი
პურ მარილი
ცხვირ პირი
თავ ყბა
თვალ ყური
თვალ თვალი
ბასტიბუბუ
ხელ და ხელ
ხელ გარჯილი
კარ აკოშკა
კარ ფანჯარა
ეზო კარი
მიწა წყალი
და- ძმა
ცოლ-ქმარი
ვაჟ- კაცი
ერთგულ
ორგული
პირშავი
პირ უტყვი
ავან- ჩავანი
მუშტი კრივი
ანი და ჰოე
ანი და ცეტი




თ მეფე
დ აღმაშენებელი
უ შექსპირი
ვ ფშაველა
მ სერვანტესი
ვი ლენინი
შ რუსთაველი
მ ტვენი
ო ჰენრი
გ ბრწყინვალე
ქ წამებული
რ ლომგული
ი ქრისტე
მ ყრუ
კ ცეტკინი
ჯ ლენონი
ვ გოტგასალი
ი ცეზარი
ლ მეთორმეტე
ს საბა ორბიანი
ბ ბუტროს გალი
ჯ. კ. ჯერომი
ბ შოუ
პ. ბისი. შელი
ი. სებასტიან ბახი
კ. კლეი
მ. ალი

1993 წლის შეთავაზებები

ის რაც მითხრეს


-ერთხელ სამსახურთან ახლოს ავარია მომხდარა, მანქანაში უგინო კაცი ხროტინობდა. კაცმა, ექიმმა, რომლისგანაც ამას არც ველოდი და ვერც წარმოვიდგენდი, მითხრა, ჩამო მაგარი ვეშჩები ყოფილა იმ მანქანაში, დავითრიოთო.



-მეორემ მითხრა წამო, ახლა აჭარაში შევდივართ და აგერ მაქვს სია რომელ სოფელში ვის რა მანქანა ჰყავსო, თან ჯიბიდან დაკეცილი თაბახი ამოაძვრინა

-მესამემ მოდი ჩვენი საძმო შევკრიბოთო, ისე უნდა ვიყოთ, რომ გარეთ არაფერი გვჭირდებოდეს, შენ მაგალითად ჩვენი ექიმი იქნებიო.


- შეთავაზებები თელასის, თბილგაზის, აიეტის ინკასატორებისგან, რომ გამეჩერებინა მრიცხველი, შემომეყვანა ლევი ხაზი. იმ პირობით, რომ ნახევარ ფასს მათ პირადად გადავუხდიდი.


-იმავე დროს რატომღაც ვმონაწილეობდი გაზის სატვირთო მანქანის გაყიდვაში, მყიდველს რომ ფასი დავუსახელეთ გვითხრა, მაგაზე 5 ათასი დოლარით მეტს გადავიხდი, ოღონდ ზედმეტი გადახდილიდან 4 ათასი პირადად დამიბრუნეთო.

სილი

დედას ვფიცავარ ასე იყო, მაგნიტოფონი (თუ სისტემაა, ნუ როგორც ქვია) ჩართული მაქვს და სილის "ქის ფრომ ა როზა" მესმის, გავხსენი ანსვერს კომი და დღის მთავარ წერილად მხვდება.
Where is the singer Seal from?
Seal (full name Seal Henry Olusegun Olumide Adelo Samuel) was born and raised in London, his parents having moved there from Nigeria. Seal had a degree in architecture and worked as an electrical engineer and in odd-jobs, before turning to his real love, music. His first hit was a song he co-wrote with British keyboardist Adamski, "Killer." In 1995, Seal won three Grammy Awards for the song from Batman Forever, "Kiss From A Rose": Record of the Year, Song of the Year, and Best Male Pop Vocal Performance. Last week, Seal shared another Grammy with Herbie Hancock, India.Arie, Jeff Beck and Oumou Sangare in the category Best Pop Collaboration With Vocals, for Previous highlights ►
John Lennon's song "Imagine." Happy birthday to singer/songwriter Seal, who turns 48 today.

მეზე ანუ შტრიხები ავტოპორტრეტისთვის

გუშინ კურიერში თუ ქრონიკაში მონათესავე სული ვნახე, არადა ისეთ სხეულში, სულაც რომ ვერ ვიფიქრებდი.

ვიღაც "კეთილი ხელისუფალი" 20 ლარიან ვაუჩერს ჩუქნიდა ერთ 90 წლის ჩაწოლილ ღარიბ მარტოხელა ქალს, ბებოს ჩამოთვლილი მონაცემების მიუხედავად ცოცხალი თვალები ჰქონდა და სიამაყით ყვებოდა რაღაცას. ჟურნალისტმა გვაუწყა, რომ ქალბქტონი (ვთქვათ ჟუჟუნა) წიგნებს წერს, მისი ბოლო წიგნი, რომელზეც ჯერ მუშაობს, მის გარდაცვლილ ქმარს ეძღვნება .


ჰოდა ეს ბებო არის ჩემი მონათესავე სული, ისიც 10 მკითხველისთვის წერს "წიგნებს" რომლებიც რაღათქმაუნდა არასდროს გამოიცემა.
დიდხანს იცოცხლე ბებო, დაე ბოლოსწინა ამოსუნთქვამდე გჯეროდეს, რომ მსოფლიო კლასიკა გაამდიდრე და რომ აღიარება მაინც მოვა.


მას შემდეგ, რაც ბებო გვერდიდან დამანახეს, მომინდა რომ ჩემი თავიც გვერდიდან დამენახა.

და აჰა,
ახლა კი, ბებოს მონათესავე სულზე, ანუ ჩემზე:


მინდოდა უფრო მაღალი გავზრდილიყავი, არ გავმელოტებულიყავი, 40 წლის ასაკში ვყოფილიყავი მილიონერი, მინდოდა მქონოდა ბედნიერი ოჯახი, მშვიდი, უპირობო სიყვარულით.

ყველაზე ახლოს ბედნიერ ოჯახთან ვარ,უფრო სწორედ, ბედნიერი ოჯახი მაქვს, ოღონდ მშვიდი და უპირობო არა.
მშვიდი სიყვარული ალბათ ალბათ თავიდან უნდა ამოვიგდო, ისევე მიუღწეველია, როგორც სიმაღლეში ზრდა, არამელოტობა და მილიონერობა.


ცხოვრებაში ბევრი ბილიკი სხვის მიერ გაკვალული დამხვდა.

მშობლებმა უზრუნველმყვეს; ზრუნვით, სითბოთი, განათლებითა და ინახეს ჩემი ოჯახი სტუდენტობის 5 წლის განმავლობაში.

 
მინდოდა ექიმის საქმე და მაქვს, ახლა 2 შტატზე ვარ, იყო დრო 4 საექიმო ადგილზე ერთდროულად მიმუშავია, ახლა ორიც მიმძიმს.




 

არცერთ საავადმყოფოში ჩაწყობით და ფულით არ მივუღივართ, სუფრაც არ მიკისრია ჩემი შეფებისთვის (ვირი ყველას ჭირდება მეთქი , ამ ფრაზით ვხსნიდი.  მართლაც, ვირი ოღონდ ამავე დროს სანდო რეანიმატოლოგი ყველას ჭირდება, არავის აქვს ორი თავი, რომ რეანიმატოლოგად დებილი მიიღოს და მის მიერ მოკლულ ავადმყოფებზე პასუხი აგოს). 

არ მამგვანებენ ფილ კოლინზს ერთი მიზეზით, ჩემს გარშემო ხალხმა არ იცის ფილ კოლინზი, მე კი ვატყობ, რომ ფილ კოლინზს არა მარტო ვგავარ, არამედ მისი ხმა ჩემს პირად ხმასთან რეზონირდება და ამიტომაც განსაკუთრებულად ვაფასებ მას.
 
სკუtერი კი (გერმანული ტეხნო) ჩემი ხმის, da იქნებ ჰორმონალური სტატუსის სრული ანტიპოდია, ანუ ისაა რაც მე მაკლია, და სკუტერს ამით ვაფასებ. 
აი, ტომ იორკი კი ის არ არის, რაც ჩემ ხმას რეზონანში მომიყვანს (ან რაც მაკლია შემiვსებს), მაგრამ ის ფილ კოლინზის ხმისგან ვანსხვავებით ჩემში ყურების დონეზე კი არა, უფრო მაღლა პოულობს კამერტონს.










ყელში ბურთი ხშირად gaმჩხეირია და ამ დროს ცრემლები მომდის, მიუხედავად იმისა, რომ რეანიმატოლოგი ვარ და წესით გამძლე უნდა ვიყო. 

ვცდილობ ავადმყოფთან პირად კონტაqტში შევიდე, რაც არ უნდა მითიშული იყოს.

ვცდილობ დავეხმარო გარემოში გარკვევაში, და იმაში, რომ თავი ყურადღების ცენტრში, და არა ღმერთისგან დავიწყებულად იგრძნოს. 

არ ვიზარებ ტკივილგასაყუჩებლად ნარკოტიკის გაკეთებას (მაზალო პროცედურაა), თუკი ვთვლი, რომ ჭირდება. 

ვუთანაგრძნობ არამარტო ავადმყოფებს, არამედ სხვა ექიმებსაც.

მჯერა წესის, ზრდილობის, ტაქტის, საზოგადოების, მჯერა განათლების, შრომისმოყვარეობის, პატრიოტიზმის, თანაგრძნობის, დახმარების, სიყვარულის. 


ახლა ცუდები:


-სიტუაციურად ხშირად შემხვედრ პუბლიკას-შორეული მეზობლებს არ ვესალმები, 
მათხოვრებს ფულს არ ვაძლევ,
-ცოლს არ ვაქებ მიუხედავად იმისა რომ იმსახირებს,  
-მოღუნული ვარ,
-ვერ ავაჩხრიალე ჩემი ოქრო, 
-მელოტი ვარ (1/3-ით)და დარჩენილ თმებს არ ვიპარსავ
-კეფაზე ათერომას არ ვიჭრი
-არ ვვარჯიშობ
-ზარმაცი ვარ 
-ერთი სათქმელი წლები დამაქვს უთქმელი
(და ასეთი "ერთი სათქმელი" ბევრია)
-მჯერა, რომ იმ ჭირიდან, რაც ჩვენ 2005 წლამდე გვქონდა, სააკაშვილი. yველაზე დიდ ხეირს გამოადნობს, ოღონდ ეს რწმენა ჩემი მინუსია თუ პლიუსი მხოლოდ შორეულ მომავალში გამოჩნდება
-არ მჯერა ღმერთის, არცერთნაირის, შესაბამისად არ მჯერა რელიგიური რიტუალების
-მეგობრებს ჩემი პასიურობით ვკარგავ
-სიახლეებს ვერიდები
-მეშინია წაგების, ბრძოლას თავს ვარიდებ
-მეშინია უარის და ამიტომ კარგი პროექტები საიდუმლოდ დამაქვს.  


ვბლოგერობ-ვფორუმელობ. ფორუმზე ხშირად ვღებულობ ეპითეტებს; მაზოხისტი, მიშისტი, ლიბერალი, სოროსისტი, სამჯერ მიწოდეს სომეხი, ორჯერ თურქი, ერთხელ აზერბაიჯანელი ერთხელ ოსი, ორჯერ რუსი, ერთხელ მჩხაპნელი-გრაფომანი, ყველას ვერ ვიხსენებ.


დანარჩენში სუპერსტანდარტული ვარ: მიყვარს ოჯახი, ბავშვები, სამშობლო და ა. შ.
პ.ს. თქვენც, ვინც აქამდე მოაღწიეთ.
 

დავეწიოთ და გავუსწროთ... წინაპრებს

მომავლის საოცნებო თბილისი ამიერკავკასიის მიზიდულობის ცენტრი იქნება, მასში საქორწინო მოგზაურობა საამაყო მოგონებად დარჩება სომეხს, აზერბაიჯანელს, ოსს და აფხაზს. 
ყველა სტუმარს სახლში წაყვება სიამაყე იმის გამო, რომ ისინი თბილისში მნიშვნელოვანნი იყვნენ და თბილისელები მათ ძალიან კეთილგანწყობილად და გულისხმიერად ექცეოდნენ.

თბილისელი სომხების, აზერბაიჯანელების, ოსების, აფხაზების, ჩინელების, ინდოელებისა და აფრიკელების წარმატებები მათთვის საბუთი იქნება, რომ თბილისი ... პატარა მეგაპოლისია, ყველასთვის უხვი და ყველას სამშობლო. 

სანატრელ თბილისში ყველაზე ძნელი, მაგრამ ყველაზე იაფი სხვაობა დღევანდელ თბილისთან შედარებით იქნება არა ესტაკადები და ცათამბრჯენები, არამედ ხალხის წესიერება და კეთილგანწყობა და შემწყნარებლობა.   

თბილისი უკვე ყოფილა გაცილებით მრავალეროვანი, ტოლერანტული და ჭრელი, ვიდრე მას ჩვენ ვხედავთ. 
დღევანდელი საქართველო ამაყობს თბილისის ცენტრში ერთ მვადრატულ კილომეტრზე 4 კონფესიის ტაძრების თანაარსებობით, მაგრამ გვაქვს კი დღეს იმდენივე შემწყნარებლობა რაც ჰქონდათ თბილისელებს იმ საუკუნეებში, როცა ეს ტაძრები იგებოდა? 
მგონია რომ არა. 
როგორ ხვდდბა თბილისური საზოგადოება ბათუმში მუსულმანური მუზეუმის აშენების ცნობას? 
უთმობს თუ არა საქართველოს მართლმადიდებლური ეკლესია სომხებს იმ ეკლესიას, რომელიც 90% იანი ალბათობით სომხურია?

დააშენა თუ არა ქართული ბაზილიკა დღევანდელმა ქართველმა ვატიკანის საელჩოს თბილისში? 
 
როგორ შეხვდება თბილისი დღეს თბილისის ცენტრში კათოლიკური, მაჰმადიანური, სომხური, რუსული, აზერბაიჯანული ან სხვა უმცირესობის მიერ საკუთარი ტაძრის აშენებას? 
ადვილი მისახვერდრია, რომ ტრაკით კაკალს დაამტვრევს და ნაკერავზე გაიხევა. 


და თუ მათი არგუმენტი იქნება, რომ თბილისში უცხოთა ტაძრები იგებოდა იმ დროს, როცა საქართველო ოკუპირებული იყო, მაშინ რაღა გვაქვს საამაყო? 
ნუღა ვიამაყებთ ისტორიული ტოლერანტობით, ვიამაყოთ რაც მართლა საამაყო გვაქვს,  3 საუკუნეში ერთხელ მოგებული ომებით, ეკლესიებით, ჩუქურთმებით, ჩონგურით, ჩოხით, ხორუმით  და ურმულით, ისტორიულ ტოლერანტობას შევეშვათ. 
ტოლერანტობა, თუკი ის იყო ქართველების საქართველოში, ჩვენ საფუძვლიანად გვაქვს დავიწყებული. 
ჩვენ გვახსოვს სსრკ-ს თანმდევი გაღიზიანება, რომელიც ამ ფრაზით გამოითქმებოდა: ნურას უკავრაბად, არ ვართ ჩვენ იგივე, რაც ჩუქჩები და ნივხები, ჩვენ სხვა დონის ხალხი ვართ, ნიჭიერები, ჭკვიანები, ვაჟკაცები, განათლებულები. რკინის ფარდა გვმალავს, თორემ მთელმა მსოფლიომ ტაში უნდა გვიკრას, ჩვენ კი უნდა ვიცეკვოთ, ვიმღეროთ, კინოები ვიღოთ სპექტაკლები ვდგათ, ვიბურთაოთ სტადიონებზე და ვიჭიდაოთ ტატამებზე. 


არ ყოფილა ასე მარტივად საქმე, 
ის რაც ჩვენ კოზირად მიგვაჩნდა ტუზი კი ყოფილა, მაგრამ კოზირის არა. 

ტუზი კოზირი კი, არ გვაქვს
არც კაროლ კოზირი. 

ტუზი კოზირი საყოფაცხოვრებო-საყოველთაო სოციალური წესიერებაა.

კაროლ კოზირი კი შემწყნარებლობა, რომელშიც ჯერ წინაპრებს უნდა დავეწიოთ.


ტალღის ქიმზე ვართ თუ ტალღის ფსკერზე? 
ალბათ თითქმის ფსკერზე, ცოოოტა ზემოთ.


არ გჯერათ? 
დასტური გინდათ? 
იხილეთ ფორუმ.გე
გახსენით თემა სადაც სიტყვა სომხები იქნება ნახსენები, მაგალითად 
"ნორაშენის ეკლესია სომხებს!". 
ან 
"არის თუ არა რელიგიური ფანატიზმი როცა.."
"აღვადგინოთ ანანურის სომხური ეკლესია" 
"ილია ჭავჭავაძეს და ივანე მაჩაბელს სომეხი დედები ჰყოლიათ"

"დავით აღმაშენებელს და თამარ მეფეს დედები ოსები ჰყოლიათ"
"ბაგრატ მეოთხე აფხაზურ იავნანაზე გაიზარდა"
"მივუსამძიმროთ ოსებს ბესლანის ტრაგედიის წლისთავი"
"პირველი ქართველი წმინდანი სომეხია"

მეორე გვერდზევე დარწმუნდებით, რომ ჩვენში ტოლერანტობა სხვანაირად ესმით, თუ არ კლავ, ესეიგი ტოლერანტული ხარ.